Millom dei gamle trehusa i Bakklandet, der forteljingane sit i veggjene, bryt no tonane frå ein annan tid. «Red, red wine» ljomar mjukt utyver brusteinsgator der folk hev samla seg for å smaka, læra og njota. Det er den andre dagen av Bakklandet vinfestival, og det er feelgood heile vegen, som arrangørane segjer. Men det som verkeleg slær oss, er ikkje berre den gode stemningi – det er at sjølve drikkekulturen hev kome langt.
I Noreg hev synet på alkohol ofte vore delt millom streng avhaldsrørsle og hemningslaus fyll. No veks det fram ein tredje veg, merkt av nyfike og respekt for handverket. Ein vinfestival i Bakklandet er eit bilete på dette: langbord under open himmel, der folk pratar lågt og tek små slurkar av raude og kvite druvesafter. Ingen skrålande rop, ingen hast – berre ei dveljing ved smaken.
Slike stunder minner oss um at vin er ein fylgjesvein gjennom sivilisasjonen. Ordet «vin» er eit av dei eldste lånordi me hev i språket, frå romartidi og inn i norrønt, og det ber med seg sogor um vinmarker, kloster og sjøferder. I dag blømer interessa for lokale variantar: eplevin frå Hardanger, bjørnevinsaft frå nord. Festivalen i Bakklandet set ikkje skilje millom importert finesse og heimleg kjennskap, men sameiner deim under ein himil av ljod.
UB40 sin versjon av songen er i seg sjølv eit døme på korleis kulturar blandar seg: ein poplåt frå Amerika, tolka av britiske reggaemusikarar, og no som lydteppe for trøndersk sumarkveld. Det er nett slik bylivet skal vera: ope, lågmælt og samansett. Når me ser eldre ektepar sitja ved sida av ungdomar med kvitvin og raudvin, veit me at dette ikkje er ein stad for skrål, men for samtale.
Bakklandet sjølv er eit historisk klenodium, med hus frå 1700-talet og smale gator som ein gong gav ly for handverkarar og handelsmenn. Å fylgja ein vinfestival inn i denne ramma er som å setja nytt liv i gamle tradisjonar – for også vår tids samkome kann verta ei soge for komande slektledd. Me skapar stunder der fellesskapen sit i veggjene og verkar inn i språket.
Det er so lett å uroa seg for framtid og drikkeulukkor, men ein skulde ikkje gløyma at midt i dette veks det og fram ein kultur som set gleda og kunnskapen fyrst. Det er feelgood heile vegen, som dei sa, og det er ei rørsle mot noko betre. So lengje ljodet av reggae fyller Bakklandet, er der håp for samveret.
Kjelde: Adresseavisen
Leave a Reply