Soleis byrja det: Havkablane som gjev oss Netflix, e-post og Vipps.

Det er noko rørande og stort i tanken på at all den snøgga og magi som plent hev fengi tak i kvardagen vår — eit filmbilete på skjermen, ei melding som kjem fram i same augneblinken, ei betaling med Vipps som gjeng undan på ei rørsla — i grunnen kviler på noko so jordnært og gamalt som eit kabelpar i havbotnen. Dei sjøkablane som bind verdi i hop, er ikkje noko nytt på funnet; dei hev vore i bruk sidan telegrafen si tid, då ein fyrst lærde seg å senda meldingar under vatnet. Men no hev dei fengi ei ny og større tyding, for dei ber ikkje berre ord, men heile verdskulturen: Netflix, e-post, Vipps, alt det som i dag er so sjølvsagt at me knapt tenkjer på det.

Det er positivt at denne historia ikkje vert gløymd. For midt i den store snøgga og alt det nye, er det godt å minnast kor mykje som kviler på eldre og enklare grunnvollar. Sjøkablane er eit døme på korleis menneskje hev bygt bruer yver hav og avstandar, ikkje med luftslott, men med reie og sterke liner som ligg der år etter år. Dei er ikkje synlege for augat, men dei er der, og dei bind saman folkeslag og heimland på ein måte som er so fast og trygg at me sjelden legg merke til det.

Her er det eit drag av historisk samanheng som er verdt å leggja vekt på. Telegrafkablane i det 19. hundradåret opna for ein ny tid, og no hev dei same grunnprinsippi gjeve rom for den digitale tidsalderen. Det er ikkje noko som er fullt so moderne som ein trur. Tvert imot — noko av det beste med denne nyhendi er at ho minner um korleis framstiget ofte byggjer på det som alt er lagt. Det er ikkje alltid dei nyaste og mest skinnande tingi som gjær den største skilnaden; det er stundom dei gamle, trufaste strengene som held seg.

So lyt me òg nemna den audmjuke stordomen i dette arbeidet. Å leggja ein kabel over fleire tusen kilometer på havbotnen, midt i kulde og myrker, krev eit samarbeid og eit handlag som ikkje er mindre imponerande for di det er so lite framheva. Dei som steller med desse kablane, er ikkje kjende namne, men arbeidet deira er med på å halda verdi i gang. Det er ei stille, men djup styrke i det.

Så me kann vera glade og stolte over at denne tradisjonen held fram, og at sjøkablane framleis er ei so viktig og solid åra for alt det som rører seg i den digitale kvardagen vår. Det er ei påminning um at det beste ofte ligg i det som varer, og i det som bind oss saman på tvers av alt som elles kann skilja.

Kjelde: Forskning.no