Det er ei liti, men merkjeleg endring som er i emning i matbutikkane: snart kann du kanskje sleppa å leita etter strekkoden på mjølki eller på frukti. I staden skal eit auga av kunstig intelligens sjå varen og kjenda han att, so snart du hev lagt han i handi. Slik teknologi er alt i bruk i sume land, og no er han på veg til Noreg.
Det som er so fengjande ved denne nyordningi, er ikkje berre det at ho er praktisk, men at ho vitnar um ei stille og stødig utvikling i kvardagslivet. AI-en som kjenner varen att, gjer det same som augo våre gjer: han ser formi og farven og merket, og so veit han kva det er. Ikkje noko strevkòd, ikkje noko oppslag, berre eit augneblink.
Når me tenkjer på korleis teknologien hev forandra kvardagen vår berre i dei siste ti åri, er det ikkje sagt at denne nyvinningi ikkje kann verta like sjølvsagd som sjølvbetjeningskassene er i dag. Og det er noko djupt menneskjelegt i dette: me treng ikkje lenger leita etter den vesle, umerkjelege koden på boki, for maskinen hev lært å sjå varene som me ser deim.
Likevel hev ein norsk granskar lagt fram ei røyst av atterhald. Han peikar på at teknologien enno ikkje er fullkomen, og at det er fare for feil. Men endå so er dette ei påminning um at framsteget ikkje kjem utan strid. Kvar ny ting må prøvast og rettast, og det er slik det beste vert til.
Det er noko vakkert i at det som er nytt og framtidsretta, samstundes hev eit so kjent og kvardagslegt uttrykk: Du går inn i butikken, tek varene dine, og maskinen kjenner deim. Ikkje fordi han hev eit nummer på deim, men fordi han hev lært å sjå.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply