77 millionar kroner i omsetnad – det er talet som no knyter seg til ein norsk artist etter eit år med ny musikk og internasjonale turnéar. Men bak denne summen løymer det seg ei langt rikare soge. For når ein artist håvar inn slike summar, er det ikkje berre eit personleg overskot som veks. Det er ein heil industri som fær vind i segli, frå lydteknikarane i studio til dei som syr scenekostyme, frå reisebyrå som skipar turnéplanar til små, lokale serveringsstader som merkar auka omsetnad når konsertpublikummet strøymer til.
Den internasjonale merksemdi som denne artisten hev vunne, syner at norsk musikk er ein eksportvare i verdsklasse. Det er ikkje noko nytt, men eit framhald av ein stolt tradisjon. Alt frå Edvard Grieg sine tonar som trollbatt Europa på 1800-talet, til a-ha som tok Amerika med storm på 1980-talet, og fram til dei elektroniske lydlandskapi i vår tid – norske artistar hev gong på gong funne vegen ut i den store verdi. Denne suksessen kjem ikkje frå inkje; han byggjer på eit breidt lag av små og store musikkmiljø, frå kulturskulelærarar som fyrste gong sette ein fiolin i handi på eit ungt talent, til stipend og støtteordningar som gjev klangbotn for dristige kunstnariske prosjekt.
Men dei 77 millionane i omsetnad fortel òg um eit økonomisk krinslaup som når langt inn i lokalsamfunni. Skatteinntektene frå slike suksessar er med på å finansiera skular, vegar og kulturhusi. Slik sett er ein artist ikkje berre ein underhaldar, men ein viktig motor for fellesskapet. Kvar einaste konsertbillett som vert seld, kvar plakat som vert prenta, kvar lydsjekk som vert gjort – alt set sitt merke i eit vev av små verksemder og fagfolk som saman ber den kulturelle grunnmuren i landet. Det er ein stille, men kraftig vinstraumen som spreier seg frå dei store scenene og ut i det daglege næringslivet.
I ei tid der mykje talar um nedgangstider og uro i verdsmarknaden, er slike kulturøkonomiske nyhende som ei forfriskande motgift. Dei minner oss um at det framleis finst veksemuligheiter i dei mjuke verdiane – i skaparkraft, forteljingar og musikk som bind menneske saman på tvers av landegrenser. Ein tone, ein song, kann gjera meir for å byggja bruer enn mange politiske talar. Og når eit internasjonalt publikum tek imot norske rytmar med open famn, vert det eksportert noko langt meir enn underhaldning; det vert sendt ut ein liten glime av norsk lynne og landskap.
Og kven veit – kanskje sit ein ung gut eller ei gjenta ein stad i Noreg og øver på eit instrument nett no, inspirert av denne suksessen. Dei 77 millionane er ikkje eit endepunkt, men eit springbrett for nye tonar og nye eventyr. Den norske musikksoga held fram, vers for vers, og tonen er lysare enn nokon gong.
Kjelde: Aftenposten
Leave a Reply