Vestmennene

Tag: Trøndelag

  • Trøndersk bedrift skal produsera for krigen i Ukraina

    Trøndersk bedrift skal produsera for krigen i Ukraina

    Ein fabrikk i Trøndelag kann få i uppdrag å laga krigsmateriell til Ukraina. Det er eit uppdrag der industri og fridom møtest. For eit føretak som fær eit slikt spursmål, er det ikkje kvardagskost.

    Her ligg det eit håp um at norsk verkstaddugleik og trøndersk arbeidskraft kann gjera ein skilnad for eit folk som forsvarar heimen sin. Slik produksjon er ikkje noko ein ynskjer for si eigi skuld. Men når eit land vert åtaka, er evna til å laga det som trengst til vern, ei dygd som fortener vyrdnad.

    Trøndelag hev lange tradisjonar for mekanisk industri og skipsbygging. Denne kunnskapen hev vorte bygd upp gjennom mannsaldrar, og han sit i veggane på mange verkstadar i fylket. Når ein slik verkstad no kann få ei uppgåve som gjeld tryggleiken til eit heilt folk, er det eit teikn på at den gamle dugleiken ikkje er gløymd. Han vert sett i tenesta for noko større enn den einskilde ordren.

    Samstundes er dette eit døme på korleis norsk industri kann stilla om når verdi kring oss krev det. Å produsera for forsvaret av eit demokratisk land er ikkje berre eit spursmål um teknologi og logistikk. Det er òg eit spursmål um å ta stilling til kva ein vil at fellesskapet skal stå for. Her fær arbeidsplassane i Trøndelag ei rolle som peikar ut yver landegrensone.

    Sjølvsagt er ingen tilhengar av krig. Men når krigen fyrst er komen, er det betre at frie samfunn hev verkstadane som kann hjelpa, enn at dei stend utan det som trengst. Difor er meldingi um at ein trøndersk bedrift kann produsera for Ukraina, eit ljost punkt i ei myrk tid. Det syner at industrien i Noreg ikkje berre er til for fredstid, men òg hev ei evne til å svara når fridomen stend på spel.

    Avslutningsvis kann ein segja at dette ikkje er noko å rosa seg av. Det er ei plikt og eit vitnemål um at små land kann bera sitt ansvar. Og når trønderske hender fær byggja det som skal verja eit folk, er det eit stille, men sterkt ord um samhald.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Skal testa ny type fly på Værnes

    Skal testa ny type fly på Værnes

    På Værnes i Trøndelag hev fly letta og landa i meir enn hundre år, og no er staden vald ut til å prøva luftfart med null- eller lågutslepp. Fem heilt ulike stader i landet skal nyttast som testarena for denne nye luftfarti.

    Det er eit val som peikar både attende og frametter. Værnes hev ei lang soge som møtestad for luft og folk. Allereie tidleg på 1900-talet tok flygingi til på staden, og sidan hev Værnes vore både militær flystasjon og sivil lufthamn. Denne soga gjer noko med eit lokalsamfunn. Her finst kunnskap um vêr, vind og landingstilhøve som ikkje kann lesast ut av ei lærebok. Når nye flytypar no skal prøvast, er det difor ikkje tilfeldig at Værnes er med.

    Det mest spennande er likevel kva dette tyder for framtidi. Flyi som skal testast, skal nytta batteri eller hydrogen, og dei slepp ikkje ut CO₂ under sjølve flygingi. Skal slike fly verta kvardag, trengst det teststader med ulike klimatilhøve. Ein stad ved kysten, ein stad i innlandet, ein stad med kald vinter og ein stad med mykje vind – alle gjev ulike svar på korleis teknologien held mål. Værnes ligg ved ein fjord og hev store, opne område kring seg, noko som gjer staden godt eigna til utprøving.

    For distrikts-Noreg kann denne utviklingi verta særleg viktig. Mange små samfund er avhengige av flyruter for å halda kontakt med sjukehus, næringsliv og familie. Elektriske fly med kort rekkjevidd kann ikkje erstatta dei store rutene enno, men dei kann dekkja mange av dei korte sambandi som i dag er dyre eller vanskelege å driva. Når slike fly vert testa på stader som Værnes, er det ikkje berre teknologi som vert utvikla – det er og voni um at luftfarti kann halda fram utan å skada naturen som ho flyg yver.

    Difor er valet av teststader noko meir enn eit praktisk tiltak. Det er eit teikn på at Noreg tek i bruk den lange erfaringi si frå luftfart og kombinerer ho med ny teknologi. Værnes hev bore fly gjennom ein heil mannsalder, og no kann staden få bera fram den neste ætti av luftfart. Det er eit stilt, men sterkt prov på at framsteg sjeldan kjem frå ingenting. Dei kjem frå stader som Værnes, der lang tradisjon og ny teknologi lyfter i lag.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Kjend trøndsk musikar er død

    Kjend trøndsk musikar er død

    Når ei fele vert lagd ned for siste gong, vert det stilt i danselåven. Jan Birger Borseth frå Selbu er død, og gammaldansmusikken misser ein av sine trufaste berarar.

    Det er lett å tenkja på gammaldans som noko gamalt og tilbakelagt, men i Trøndelag er denne musikken framleis livande. Reinlender, vals, pols og masurka fyller framleis danselåvane, og unge spelemenn lærer slåttane av dei eldre. Jan Birger Borseth stod midt i denne tradisjonen. Gjennom innspelingar og framsyningar hev han bore tonane frå Selbu ut til eit større publikum, og mange i bygdi og ikring hev dansa og lydd til musikken hans.

    Når ein slik musikar går bort, vert det tydeleg kor mykje ein einskild person kann bera med seg av felles minne. Ein spelemann er ikkje berre ein utøvar; han er eit levande arkiv over slåttar, danserytmar og små variasjonar som ikkje alltid står i notebøkene. Det er denne munnlege og kroppslege kunnskapen som gjer gammaldansen til noko meir enn ei museumssak. Han lever i hendene, i fotarbeidet på golvet og i samspelet mellom fele, trekkspel og bass.

    Sorgi yver tapet er reell, men ho peikar òg framover. Nettopp når ein berebjelke fell frå, ser ein kor viktig det er at dei unge får læra, og at dei eldre får fortelja. I Selbu og andre stader i Trøndelag finst det framleis spelemannslag, dansekveldar og festivalar der denne musikken vert halden varm. Dei som stod på golvet til tonane frå Jan Birger Borseth, kan halda fram med å dansa. Dei som lærde av honom, kan føra slåttane vidare.

    Det er eit vakkert drag ved folkemusikken at han ikkje døyr med den einskilde. Ein tone vert teken upp att, ein dans vert sleppt laus på nytt, og slik går arven frå mann til mann, frå kvinne til kvinne, frå bygd til bygd. Jan Birger Borseth si gjerning er ikkje slutt. Ho hev skrive seg inn i ein lang og levande tradisjon, og den tradisjonen kjem til å leva vidare i dei som høyra fela kalla.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Ny sjef på St. Olav: – Vil setja preg på utviklingi på sjukehuset

    Ny sjef på St. Olav: – Vil setja preg på utviklingi på sjukehuset

    Millionar til kunstig intelligens på eit sjukehus med røter attende til mellomalderen? Det er ikkje eit paradoks, men ein naturleg veg vidare for St. Olavs hospital.

    Dei som leiar sjukehuset, vil at St. Olavs skal vera mellom dei beste i Norden. Difor kunngjer dei to nye stillinger og set av millionar til kunstig intelligens (KI). Dette er ikkje berre eit teknologisk sprang; det er ein vilje til å byggja vidare på eit langt og ærverdig arvegods.

    St. Olavs hospital ber namnet etter kongen som vart gravlagd i Nidaros, og som fyrr i tida drog pilegrimar til seg i von um lækjedom. Den gamle tanken um at kunnskap og omsorg høyrer saman, fær no nye reiskapar.

    Kunstig intelligens er i ferd med å endra mykje i helsevesenet. Ho kann hjelpa fagfolki med å tyda bilæte, finna mønster i store datamengder og fanga upp faresignal tidlegare. Slik kann teknologien gjeva fagfolki meir tid til det som ikkje kann setjast på formel: møtet med pasienten. Den lange lina frå pilegrimsvandring til presisjonsmedisin er ikkje so lang som ho ser ut. I båe høve gjeld det å finna rett hjelp til rett tid med dei hjelpemidla som er tilgjengelege.

    Dei to nye stillingene som sjukehuset no kunngjer, er eit tydeleg teikn på at sjukehuset vil ha kompetanse til å ta i bruk denne teknologien på ein klok måte. Det er ikkje nok å kjøpa inn system; ein lyt ha folk som kann stilla dei rette spursmåli og vurdera svara med fagleg dømmekraft.

    Målet om å verta mellom dei beste i Norden er høgt, men ikkje utan rot i røyndomen. Trøndelag hev lenge vore ein stad der medisinsk forsking og sjukehusdrift stend sterkt. No fær denne tradisjonen ei ny, digital side, og det er grunn til å gleda seg.

    Når eit sjukehus med eit slikt namn vel å satsa på framtidi, er det eit godt teikn for heile regionen. Dei som kjem inn dørene som pasientar, kann håpa på både varm omsorg og skarp teknologi i lag. Det er eit mål som er verdt å strekkja seg etter.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Kapteinen sende RBK til Europa

    Kapteinen sende RBK til Europa

    Eitt mål kann snu ein heil sesong. For Rosenborg vart nettopp det målet sett av mannen med kapteinsbandet. Det sende trønderklubben til Europa – og sette kjensla i kok på Lerkendal.

    Rosenborg og europacupane hev vore tvinna saman sidan 1990-åri. Då reiste laget ut og slo store namn, og Lerkendal vart ein arena som heile Europa lærte å kjenna. Denne soga er ikkje berre statistikk; ho er ein del av identiteten til byen og heile Trøndelag. Når kapteinen no fører laget attende til Europaspel, knyt han band til denne stolte soga.

    Kapteinsbandet er meir enn eit stykke tøy. Det ber med seg ansvar, tillit og ei særleg rolle i eit lag. At det var kapteinen som sende Rosenborg til Europa, gjev augneblinken ei ekstra tyngd. Leiarar på banen vert ikkje måla berre i pasningar og taklingar, men i evna til å stiga fram når det gjeld som mest. Her leverte han.

    Kapteinen sjølv skildra augneblinken med to små ord: «masse følelser». Dei ordi seier mykje. Europaspel er ikkje berre ein tabellplass eller ei inntekt. Det er draumar som vert verkeleggjorde, det er reisor, song og samhald. For supporterane er slike kveldar noko dei fortel vidare til borni sine. Slik vert fotballen ein del av den lokale kulturen, ikkje berre ei fritidssysle.

    Deltaking i Europa gjev òg nye høve. Unge spelarar fær prøva seg mot dei beste, klubben fær internasjonal merksemd, og norsk fotball fær eit løft. Det er ikkje berre Rosenborg som vinn; det er eit heilt fotball-Noreg som fær noko å gleda seg til. Slike kveldar skaper tru på at det er mogleg å nå langt, same kvar ein kjem frå.

    Kapteinen hev skrive seg inn i Rosenborg-soga på ny. Det er ikkje berre eit mål; det er eit minne som vil leva lenge. Og det er nett slik ein klubb held fram å veksa – ved at nye heltar tek stafettpinnen frå dei gamle.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Spela for 15 menneske – no speler trønderen for 100 000

    Det er langt frå ein trong klubbscene til ein arena som rommer 100 000 forvilla sjeler. Men det er nett den vegen trønderen hev gått – frå engelskstudium til eit av dei mest legendariske kultbandi i verdi, og frå å spela for 15 menneskje til å fylla dei største hallar. Soga er ikkje berre ei soge um suksess; ho er ei soge um ei gåve som fann rom, um ein draum som fekk veksa i læ av lite, og um eit samspel millom kunstnar og publikum som no hev nått himmelvide høgder.

    Han forlét Trøndelag med bøker og ambisjonar um eit verkeleg engelskspråkleg virke, men lagnaden vilde det annleis. I staden vart han med på å skapa noko som ikkje let seg setja på formel – eit band som i dag vert nemnt med ærefrykt av tilhengjarar yver heile verdi. Dei fyrste konsertane var små, ofte med ikkje meir enn eit fåtal frammøtte. Likevel var det noko i lufti, noko som ikkje let seg måla med tal. I dag er det annleis. No er det 100 000 som samlar seg for å høyra dei same songane, og dei syng med på ord som vart til i den vesle stoga der alt byrja.

    Dette er eit vitnemål um krafti i den skapande gjerningi, um at det som vert gjort med hjarta og eit klårt kunstnarsyn, kann slå røter og veksa seg so stort at det når langt utyver landegrenser. Det er òg ei påminning um at det norske språket og den norske kulturen – jamvel når han vert brukt i engelskspråklege songar – ber med seg noko særnorsk: eit alvor og ein nærleik til naturen, ein styrke som ikkje bråkar, men som likevel set djupe spor.

    For dei 100 000 som stend der, er det meir enn ein konsert; det er eit møte med noko som talar til dei einskilde samstundes som det samlar alle i ein felles uppleving. Slik vert dei store tala ikkje ei kald massemønstring, men eit mangeleggjort vitnemål um at god musikk knyter band millom menneskje. Og for trønderen sjølv er det vel som å sjå ein hage veksa der det eingong berre var eit lite frø.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Etter møtet med kokken voks ein tanke fram.

    Etter møtet med kokken voks ein tanke fram.

    Ein stille kveld i Trøndelag, då skogbotnen enno var våt etter regnet, kom den fyrste kantarellen til synes – tre veker fyre vanleg tid. Det var ikkje ein vanleg sopptur; det var eit møte millom ein kokk og naturens eigi gåve. Denne tidlege soppsesongen er meir enn eit klimamerkje. Det er ei påminning um den gamle kunnskapen som ligg i å lesa landskapet, og um dei bandi som knyter menneske, mat og mold saman.

    Kokken, som i årevis hev leita etter smak midt i byen, hev no teke steget ut i skogen. Møtet med soppen vekte ein tanke: at det moderne kjøkenet treng røter – i bokstavleg tyding. Sopp er ikkje berre pynt på tallerkenen; det er ein lekk i ein lang historisk kjede. I gamal tid var soppkunnskapen ein sjølvsagd del av å bu på landsbygdi. Folk visste kva for sopp som var mat, og kva som var medisin eller låk. Denne kunnskapen gjekk frå far til son, frå mor til dotter, og han batt gard og grend saman i eit trugge fellesskap.

    I dag er mykje av dette gløymt. Men når soppsesongen no kjem so tidleg, opnar det seg eit have til å byggja bruer millom ny og gamal visdom. Kokken er ikkje åleine; kringom i landet hev folk teke til å skipa sopplag, halda kurs og dela røynslor på sosiale medium. Det er ein stille vokster i interesse for det som veks fritt, for det som ikkje kann kjøpast i butikk. Og det er eit teikn på at folk søkjer noko ekte i ei travl tid.

    Naturen sjølv er ein gåvmild læremeister. Soppen kjenner ingen eigedomsgrenser. Han veks der vilkåri er gode, og deler av seg til alle som vil sjå. Det er ein fridom som talar til den norske folkesjeli. Soppsesongen gjev eit pusterom der ein, som i gamle dagar, kann gå ut i marki med korg og kniv, og uppleva at maten ikkje berre er noko ein kjøper, men noko ein finn og hentar med eigne hender.

    Møtet med kokken vart soleis ikkje berre ein personleg aha-uppleving; det vart ein start på ei rørsle. I desse vekene fyre hausten er det grunn til å heidra det tidlege, uventa, og ta imot soppen som ein ven. For kvar kantarell som vert funnen, vert ein bit av soga vår teken vare på. Det er ikkje berre ein smak av skog – det er ein smak av samband.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Manifest, ferdig med å taka liv

    Manifest, ferdig med å taka liv

    Eit tjugeårsjubileum i metall er ikkje lite. Manifest frå Trøndelag stend no framfor sitt sjette studioalbum, «Nothing Left To Kill», og syner at ekte kraft ikkje vert sliten med åri – ho vert finslipt.

    Det er ikkje lenger nokon hemmelegdom at norsk ekstremmetall hev vore ei eksportvare like verdfull som laksen. Men medan mange band brenn ut eller mjuknar med alderen, hev Manifest valt å skjera ned til beinet. Plata er, etter eigne ord, «eit massivt steg attende til eit rendyrka metalluttrykk». Det er som ein arkitekt som riv ned tillegget og lèt den opphavlege bygnaden stå i all sin styrke – reint, beinveges og utan unnskyldning.

    Den raude tråden er samarbeidet med produsent Rune Stavnesli. Han stod attum spakane på debutalbumet deira i 2005, og no er det som um krinsen er slutta. At eit band etter tjuge år søkjer seg til same handverkar for å henta fram si fyrste gnist, er eit vakkert vitnemål um at visse energiar ikkje lèt seg kopiera digitalt; dei må stiga ned i kjellaren, der forsterkarane stend og durar. Stavnesli hev fanga eit lydbilete som, ifylgje presseskrivet, er «like brutalt som det er autentisk». Det er eit ordpar som fortener ettertanke: brutal autensitet som eit mål i seg sjølv.

    Albumcoveret er laga av Travis Smith, ein legende i miljøet som hev skapt bilæte til band som Opeth og Death. Kunstverket er ikkje berre pynt; det er ein visuell inngang til den mørke og aggressive verdi plata skildrar. Når ein slik handverkar tek tak, vert plateomslagi til små kulturminne – noko ein studerar med like stor andakt som lyrikkboki. Her er det ein kommentar til eit samfunn i forfall, men i metalens verd er ikkje forfall noko ein berre klagar yver; det er noko ein formar musikk av, gjer til kollektiv katarsis.

    Og det er nett konsertane som gjev musikken sin fulle meining. Turnéplanen for i haust er alt lagd: Hamar, Oslo, Trondheim, Sandnes. Fire kveldar der lyden av nådelause riff møter ein levande, svettande flokk. For dei som stend i salen, er det ikkje berre underhaldning; det er ei seinmoderne form for saunagus, der overskotsenergien fær utløyp og sinnet renn fritt – men innanfor trygge, rituelle rammer. At bandet nett no kjem med eit album som heiter «Ingenting att å drepa», ber bod um at alt det gamle er reinska ut. Herifrå byrjar noko nytt, bygd på rein instrumental kraft.

    Metal har alltid hatt eit tilhald i den norske folkesjeli, ikkje berre for det dramatiske landskapet, men fordi uttrykket rommar heile spennet frå kaos til presisjon. Med «Nothing Left To Kill» viser Manifest at dei framleis er ei røyst i denne tradisjonen – ei røyst som ikkje bed um orsaking, men som inviterer til å kjenna på styrken i å stå stilt i stormen. Og når ljoset vert sløkt og fyrste gitarriffet kjem, er det ikkje berre øyro som fær noko å tyggja på, men sjølve tidi.

    Kjelde: Heavymetal.no

  • Ikkje alle i publikum var førebudde.

    Ikkje alle i publikum var førebudde.

    Det var ikkje ljoden av eit elektrisk gitar-riff som fylte romet denne kvelden. I staden var det ein mjuk klang frå strengjer, noko som for mange i salen minte meir um ei stille fjellbekk enn um dei velkjende rocke-hymne frå ein av Trøndelags største søner. Åge Aleksandersen, mannen som hev sett tonen for utallige allsong-stunder med «Lys og varme», steig fram med «Snöharpan» – men i eit format som fekk sjølv dei mest ihuga tilhengjarane til å luta seg fram mot scenekanten med vidopne augo.

    Det er friskt og modigt når ein kunstnar med so mange år på vegen vel å snu seg mot noko nytt. Aleksandersen hev alltid bore med seg ein djupsindig respekt for den nordiske folketone-tradisjonen, men den har ofte vore pakka inn i det tette, drivande rocke-uttrykket som hev gjort han til eit folkelegt ikon. Med «Snöharpan» sprett derimot det akustiske og det nære fram som ei rein kjelde. Harpa – eller kanskje meir presis ein harpeleik – bèr på ein klang som når langt attende i soga, til ei tid då strengjeleikane var sjølve hjarta i dei nordiske samkoma. Når ein trønderrockar tek eit slikt gamalt instrument og gjev det rom i si eigi musikalske forteljing, knyter han saman mannsaldrar på ein ny måte.

    For publikum var overraskingi stor. Mange hadde venta dei tunge rytmane og den umisskjennelege røysti som set heile salar i kok. I staden fekk dei eit stemningsfullt lende der tonane fekk tala med ei roleg tyngd som kravde eit anna slags nærvær. Den fyrste stilla i salen var ikkje telk på kulde, men på eit kollektivt andedrag – eit teikn på at her vart det skapt eit rom for å verkeleg høyra. Det er i slike augeblink at konsertlivet viser si sterkaste side: når ein artist ikkje berre gjev folk det dei vil ha, men det dei ikkje visste at dei trong.

    «Snöharpan» i dette uvanlege formatet er ikkje eit brot med Aleksandersens lange samansette karriere, men heller ei rikare utfalding av han. Han hev alltid bore med seg ei soge-glevnad og ein melankolsk understraum, og no fær desse elementa trengja seg fram i eit enklare, meir nakent lydbilete. Det minner um korleis ein gamal håndverkar kan leggja burt dei store reiskapane og i staden ta fram kniven og telja fram dei finaste småfigurane. For dei som let seg lyfta av augneblinken, vart denne kvelden noko meir enn ein konsert – det vart ei stille storm av musikalsk arv og fornying på same tid.

    Det er noko uventa sterkt i å verta teke på senga av ein kunstnar ein trudde ein kjende utan og inn. Moglegvis sat nokre att med ei kjensla av at dei ikkje vart med på den fyrste bølgja, men dei som let overraskingi gjera dei nærverande, fekk vera med på eit sjeldan møte millom arv og leiken trong til å gjera noko meir. Aleksandersen syner med dette at tradisjonen ikkje er ein stiv ting som skal stå urørd i eit glasbur, men ein levande straum som skal fanga opp nye røynslor og gjeva dei nytt liv.

    Slik vart det som kanskje starta som ein usikker stemning, snudd til ei styrkjande samling. Dei som gjekk heim den kvelden, bar med seg eit nytt minne – ikkje berre av rockehistorie, men av eit augneblink då ein harpeklang fekk heile salen til å pusta i takt. I ei tid der mykje av underhaldningsverdi er skapt for å vera lett og fyrstehands, er det ein nåde å verta utfordra og trekt inn i noko meir varigt. Og det, sopass uførebudd ein enn var, viste seg å vera kveldens verkelege gåve.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Her skytast raketten opp i Trøndelag

    Her skytast raketten opp i Trøndelag

    Ein ljosprikke steig mot skyene frå ein avsides trøndersk kystplass – og i nokre få sekund var himmelen ikkje lenger ei grensa. Dette hendingi, som nyleg er meldt på vestmennene.no, syner at norsk romferd veks fram på breiddfulle skaparkrefter og lokalt pågangsmot. Elden under raketten er ikkje berre teknisk fysikk; det er eit uttrykk for den same utferdshugen som fyrr i tidi dreiv trønderske sjøfolk yver storhavi.

    Det er lett å tenkja seg kva for ei spenning som låg i lufti då tidslæsingi gjekk mot null. For dei unge ingeniørane som hev arbeidt natt og dag, er ein slik uppskyting ikkje ein kvardagskost. Dei hev soleis fenge røynt at tolmod og vilje kann lyfta ein idé frå teiknebrettet og heilt ut i verdsromet. Her ligg òg ei påminning um at stordom i teknikk ikkje alltid treng koma frå dei vanlege storbyane; Trøndelag hev på ny synt at djup fagkunne finst der ein minst ventar det, når berre tilhøvi ligg til rettes.

    Historisk set er rakettutsendingi ein arvtakar etter gamal astronomisk kunnskap. Dei norrøne stamfedrane las stjernone fyre å finna vegen yver hav, og no kan deira etterkomarar senda eigne farkostar upp millom deim. Det er eit fagert samband millom fortid og framtid, og ein kjelde til styrke fyre heile bygdi som hev stade saman um prosjektet. Når ein heil landsdel ser upp mot ein raudglødande prikk som susar mot himmelkvelvet, vert det synleg at draumar er smittsame.

    Det tekniske framsteget er meir enn berre eit stykke lærerikt arbeid fyre nokre få. Det opnar døri fyre eit nytt næringsliv og nye arbeidsplassar i distrikt som kanskje elles hev vore sette i skuggen. Raketten som no kvilde på ein steingrunn av lokal vilje, peikar framyver mot ei tid då Noreg ikkje lenger er ein undangøymd granne i den romske familieskapen. Alt dette byrjar med ei lita gnisting – og ein gjeng som ikkje let seg skræma av tyngdi i eigne forventningar.

    Dette nyhendet er difor meir enn ei teknisk vinning. Det er ei soge um menneske som vågar, um eit samfund som hev tru på eigne krefter, og um ei verd som stadig veks seg større. Frå no av vil borni i Trøndelag veksa upp med vitet um at det finst ei paddehatt av eld som ein gong stod på deira eigen jord – og at dei sjølve ein dag kann fylgja same bana, anten på verkstaden eller i tankane. Det er slikt som byggjer ein lut for morgondagen.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no