Vestmennene

Tag: tradisjon

  • Festivalen er full av Oslo-folk, men dei lokale insisterer likevel: – Dette er den einaste Øyafestivalen.

    Festivalen er full av Oslo-folk, men dei lokale insisterer likevel: – Dette er den einaste Øyafestivalen.

    Det er noko eigenrådig vakkert ved ein stad som ikkje gjev slepp på namnet sitt, ikkje eingong når hovudstaden sender ein heil flaum av gjester. På Jeløya har ein venefest vorte til ein festival som trekkjer til seg Oslo-folk i store mengder, men dei fastbuande held fast på kva denne samlingi verkeleg er. For deim er dette den einaste rette Øyafestivalen – og det ligg meir i den påstandi enn berre lokal stae.

    Sjølve ordet «øy» ber i seg ei soge om avgrensing og samband. Ei øy er eit stykke land som fjorden hegnar um, og som krev at ein tek seg dit med vilje. Å koma til Jeløya er ikkje å snuble inn i noko tilfelle; det er ei liti reise, eit val. Når oslofolk tek den turen, er det ikkje berre for å finna ein billegare versjon av ein byfestival. Dei søkjer noko som storbyen ikkje kann gjeva: eit rom der skiljet millom utøvar og tilhøyrar, millom framand og grann, vert tynnare.

    Festivalen byrja som ein privat venefest. Slike samkjomer hev ein lang og ærerik soga i norsk bygdeliv – ofte hev dei vakse fram or dugnadskulturar der innsatsen er like viktig som resultatet. At nett denne tilskipnaden no kan samla både lokale og innflyttarar frå hovudstaden, syner at trongen til det nære og ekte ikkje er svekka av tidsanda. Tvert um verkar det som om den digitale kvardagen gjer slike møtestader meir ettertrakta.

    Dei lokale på Jeløya insisterer ikkje på namnet av trass, men av di dei kjenner soga frå innsida. Når dei segjer at dette er den einaste Øyafestivalen, ligg det ein klår og roleg stolt som ikkje treng å agitere. Det er ikkje ei avvising av det som finst andre stader, men ei innrømming av at noko særskilt hev slått rot i moldi her. I den lokale munnviken vert ordet ei markering av eigarskap – ikkje til merket, men til upplevingi og fellesskapen.

    For den som lyttar, er det òg noko friskt i å høyra at eit tradisjonsrikt ord som «øy» vert halde varmt, nett i ei tid då stadnamn ofte vert skifte ut med abstrakte merkenamn. Språket sjølv manar fram eit landskap: Soli som glittar i sjøen, fjellknausane som stig or vatnet, vinden som kjem inn frå skjergarden. Festivalen på Jeløya hev teke vare på den samanhengen – han er ikkje ein lausriven industri, men ein del av den pulserande rytmen i lokalsamfunnet.

    Det er lærerikt å sjå korleis ein freistnad som byrja i det små kann veksa utan å missa sjela si. Ofte er det nettopp slik levande kultur vert til: ikkje gjennom store planar og strategiar, men ved at nokon opnar porten til hagen sin, byd på musikk og gjer plass til framande. Dei unge og dei vaksne, dei som er fødde på øyi og dei som hev funne vegen dit, finn saman under open himmel.

    Det er noko stillfarande optimistisk i denne forteljingi. At folk strøymer til frå hovudstaden er ikkje eit teikn på at det lokale vert utvatna, men eit prov på at det ekte hev ei tiltrekkingskraft som ikkje let seg kopiera. Når dei heimfaste smiler og segjer at dette er den einaste Øyafestivalen, bør resten av landet lytta. For i dei ordi bur ei fortruleg visse um at dei beste tingi ofte finn sin eigen veg, utan å beda um løyve.

    Kjelde: Aftenposten

  • Opningskonserten delte publikum i to.

    Opningskonserten delte publikum i to.

    Ei kyrkje er ikkje berre ein stad for stilla andakt – ho er eit rom som i mannsaldrar hev teke imot dei djervaste musikalske freistnadene. Då åpningskonserten nyleg fylte eit slikt rom med ljod frå maskinar og menneske i ei tidvis mektig vev, vart publikum kløyvt i si umsvar. Denne kløyvingi er i seg sjølv eit teikn på at noko levande og viktigt stod på spel.

    Møtet millom menneske og maskin i det kyrkjelege romet er ikkje eit framandt påfunn. Orgelet – trufaste fylgjesvein i norsk gudstenesta – var eingong ei teknologisk nyvinning som vekte strid. Det same galdt innføringi av fleirstemmig song, og seinare elektrisk ljos. Kyrkja hev alltid vore ein arena der nye uttrykk vert tvinga fram or spaningi millom tradisjon og samtid. Når no avanserte lydteknologiar og maskinelle rørsler tek plass under kvelvingi, er det ein naturleg framhald av denne lange lina. Dei som stod framfor altaret med elektroniske klangar, gjorde noko langt meir enn å provosera; dei opna døri for eit nytt kapittel i kyrkjemusikken.

    At konserten var krevjande for sume, er ingen katastrofe. Tvert um syner det at kunsti tok mål av seg til å røra ved djupe strengjer i tilhøyrarane. Ei røyst som uttrykkjer undring eller motvilje, er ikkje ei røyst som bør teiast i hel, men eit utgangspunkt for samtale. I eit samfunn som ofte dyrkar det glatte og forbruksvenlege, er det ein styrke når eit kulturarrangement vågar å vera djervt nok til å skapa brytingar. Det tyder ikkje at alt var vellukka, men at noko stod på spel – og det er i slike augneblink at ny forståing kann veksa.

    For den som lydde etter, var det vonleg spor av ein djupt menneskeleg samband midt i alt det maskinelle. Dei tidvis mektige augneblinki viste at teknologien ikkje er ein fiende av det heilage, men eit reiskap som – når det vert brukt med medvit – kann forsterka dei kjenslene kyrkjerommet alltid hev bore fram: age, von, og ei kjensla av å vera del av eit større heile. Liksom gotiske bogar peikar mot himmelen, kann moderne lydlandskap peika mot nye dimensionar av det andelege.

    Dei som gjekk ut or kyrkja med kløyvde kjenslor, ber med seg eit frø til ettertanke. Morgondagens kyrkjemusikantar vil sjå tilbake på denne åpningskonserten og finna noko som liknar på den fyrste gneisten av ei ny tid. Slik vert tradisjonen ikkje svekt, men halden i rørsla. Det er ei påminning um at levande kultur ikkje kann frysast fast i former frå fyrr – ho må få rom til å anda, jamvel når andedraget er framandt for nokre.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Han lagar Vestlandets beste pils.

    Han lagar Vestlandets beste pils.

    Ein pils som smakar av det klåre vatnet frå snøbræar og av eit handverk drive fram med tolmod, er nett kåra til den beste i heile Vestlandet. Det er bryggjaren Andreas som, etter det aviser no melder, hev laga dette prisvinnande ølet og med det sett ein ny standard for det lokale kruset.

    Slike nyhende er meir enn berre ei smaksprøva: dei syner at den stadeigne bryggjekunsti ikkje stend attum for dei store internasjonale merkevarene. Ein pilsner av ypparste kvalitet krev eit vatn som er so reint at det knapt hev teke til seg framand smak – noko fjellbekkane i dei vestnorske dalstrok leverer frå naturen si hand. Det krev og ei maltkropp med balanse, ei humle som gjev den bitre avrundinga ein ventar, og framfor alt ei gjæring styrd med vitskapleg nøyakt. Når alt dette klaffar, vert resultatet eit øl som både sløkker og gleder på same tid.

    Den lange soga um bryggjing i Vestlandet gjev ein djupare botn å kvila gleda på. I fleire hundradår blanda gardbrukarar malt og vatn og let dei lokale gjærstammane – mange av deim er framleis i bruk – gjera arbeidet sitt. Sjølv um industriell produksjon tok yver mykje av det daglege ølet, hev småbryggjari dei siste mannsaldrar funne attende til rottrevlane. Det er i dette spennet millom gamal tradisjon og moderne bryggjevitskap at ein finn verdi i eit lokalt brygg som no mottek den gjevaste heideren.

    For bryggjaren sjølv er vegen til ein slik heider knappast eit lykketref. Å finna fram til ein pils som overtyder domarpanel og ølkjennarar, krev gang på gang å smaka, justera, forkasta og byrja på nytt. Den hemmelege løyndomen – som meldingi nemner – er truleg ikkje ei einstaka triksing med oppskrifti, men den samansette viljen til å leita etter det fullkomne i alle ledd: frå det fyrste vatnet vert teke inn, til den siste flaska forlet brygghuset. Slik sett er prisen ei hyllest til den stille, mødefulle sida av handverket som sjeldan fær dei store overskriftene.

    Eit nyhende um lokalt brygg vert difor ein påminning um at dei gode upplevingane ofte finst nær oss, i dei milja der folk arbeider med heile seg for å skapa det beste av enkle ting. Når eitt av desse øla vert heidra som Vestlandets beste, kann ein gle seg på vegner av eit heilt landskap – og kanskje nyta ei flaske med ein smak av fjell, historie og eit stille alvor.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • – Det er vel toalett her? Kanskje ein kanelbolle?

    – Det er vel toalett her? Kanskje ein kanelbolle?

    Ein pilegrim stig inn på ein gard og spør: «Er det vel eit toalett her? Kanskje ein kanelbolle?» Det er ikkje noko storveges spursmål, men det samlar i seg noko djupt menneskjelegt — trongen til kvile og ei god bita mat undervegs på den lange ferdi.

    Vegane til heilage stader hev vore trampa av føter i meir enn tusen år. I millomalderen gjekk pilegrimar frå alle kantar av Europa mot Nidaros for å beda ved Olav den heilage si grav. Dei sokkutte vandrarane bad ikkje berre for syndene sine; dei trong og husrom, mat og ein stad å setja seg. Ser ein nøgje etter i gamle skildringar, finn ein at slike kvardagslege ting hev fylgt pilegrimsferdi jamt og trutt. Trong til ein do og ein søt bolle er ikkje ny — det er ein raud tråd gjennom heile soga.

    I vår tid hev pilegrimsrørsla vakna til nytt liv. Tusund av menneskje legg kvart år ut på den gamle vegen, og dei møter både regn og sol, motbakkar og flate slettor. Vêret sette ingen stoppar for pilegrimane. Ein regnskur gjer sitjeplassen under taket endå meir innbydande. Ein kald vind gjer ein varm kanelbolle til ei liti signing. Dei gamle visste at motgang på vegen var ein del av den andelege reisi. So er det enno — og kanskje er det nett di kroppen kjenner på trøyttleiken, at dei små gledene vert so store.

    Langs heile pilegrimsleidi hender det at lokalsamfunn opnar dørene. Det er ikkje uvanlegt at eit gardsbruk byd på ein utedo og ein heimebaka bolle. Slike møte — ofte heilt ut av det blå — vert små glimt av ein gjestmildskap som hev djupe røter i gamal kristen tradisjon. Å taka imot den handfarne som um det var Kristus sjølv, det er ein tanke som hev bore frukt i mange bygdelag. Her er det ikkje dei store ordi som tel, men den varme koppen og den opne døri.

    Soleis vert det heilage og det kvardagslege fletta saman. Pilegrimsferdi er ikkje berre stille beding i ei kald kyrkje, men og eit smil ved eit bord, ein samtale i regnet, eit stille «takk» for maten. Skal ein gå langt, treng ein ikkje berre tru, men og ein stad å kvila føtene — og kanskje ein kanelbolle til.

    Kjelde: Adresseavisen

  • – Mi fyrste bekymring var at det skulle gå i stykke, etter at me har brukt 40 millionar.

    – Mi fyrste bekymring var at det skulle gå i stykke, etter at me har brukt 40 millionar.

    Førti millionar kronor, støypt i stål, silikon og eit mylder av linjer med kode, skal no dansa under dei gotiske bogane i Nidarosdomen. Det er ikkje ei kvardagsleg opning Olavsfesten byd på i år; her møtest menneskekroppen og maskinkroppen i ein kunstnarisk dans, eit samspel som tøyer grenser for kva ei gamal kyrkje og ein moderne festival kann romma.

    När dei fyrste tonane ljomar, vil mange i benkjane kjenna ei ørliti uro: Kann dette gå sund? Slike tankar er ikkje uturvande. Den eine tingen er at ein sofistikert robot lett kann få leddbrekk eller sensorfeil – den andre er at heile prosjektet er smidd saman med 40 millionar kronor. Men nett denne sårbarheiti gjev framsyningi ein eigen glans. Ho minner um at levande kunst alltid kviler på eit underlag av usikkerheit; ein skodespelar kann gløyma replikkane, ein songar kann missa ein tone, og ein maskin kann stogga. Det er det levande møtet, med all sin risiko, som gjer kvelden verdfull.

    Nidarosdomen sjølv er ikkje framand for dristige steg. I snart tusund år har dei høge kvelvi fanga opp song, klokkeklang og stille undring. Her tok byggmeistrar og bilethoggarar i bruk den tidas mest avanserte teknikkar, frå steinkvelving til glasmåleri. I eit slikt lys er ikkje ein robot som rører seg under rosevindauga eit brot med tradisjonen – det er ein ny sats i den same langvarige hymnen. Det er eit teknologisk vedunder som møter eit kulturelt minne, og båe parter vert rikare av møtet.

    Dei 40 millionane er ikkje kasta bort på eit lettvint blikkfang. Dei syner ei djup tru på at kunst og ingeniørkunst kann finna ein felles rytme. Ingen veit sikkert kor mange timar med programmering, mekanisk finpuss og koreografisk prøving som ligg bak ein einaste danserørsle, men resultatet er eit prov på at menneske og maskin ikkje treng vera motstandarar. Dei kann lyfta kvarandre.

    När maskinen lyfter armen og menneskedansaren svarar, stig ein ny tone gjennom skipet i den gamle domkyrkja. Det er eit bilete på at framtidi ikkje treng vera eit framandt land, men noko ein kann dansa seg inn i – side um side med båe menneske og maskinar.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Noreg hev mista eit lite stykke norsk motehistorie etter Alexandra Huitfeldts død.

    Noreg hev mista eit lite stykke norsk motehistorie etter Alexandra Huitfeldts død.

    Kva gjer ein ullgenser frå Huitfeldt til noko meir enn eit kledeplagg? Svaret ligg ikkje berre i mønsteri eller i maskene, men i det stille samhaldet han ber med seg – bandet millom generasjonar, millom den gamle husflidstradisjonen og ei moderne tru på norsk kvalitet. Det er nett dette Alexandra Huitfeldt bygde livsverket sitt ikring, og då ho nyleg gjekk burt, 86 år gamal, vart ikkje arven hennar borte. Han sit att i kvar einaste kofte og genser som framleis vert dregen med stoltheit yver heile landet.

    Huitfeldt-namnet hev i mannsaldrar vore knytt til norsk ullindustri, men det var Alexandra som gjorde det til eit omgrep i norsk mote. Medan andre let seg freista av billige syntetiske trendar, heldt ho fast ved den norske ulla, ved dei klassiske strukturane og ved eit fargespel som henta kraft frå naturen sjølv. Det var ikkje berre vakker design; det var ein tillitserklæring til det heimlege materialet og til hendene som skapte plaggi. På det viset vart ho ei bru millom fortid og framtid – millom dei gamle strikkekjerringane som bar kunsten i fingrane og eit yngre publikum som ville ha kleede som tålte ein heil mannsalder.

    Ved burtgangen hennar er det freistande å tala um tap, men det er meir tenlegt å løfta blikket og sjå kva ho etterlet seg. I eit land der ullplagg ofte vert slegne i hop med anonyme motestraumar, stend Huitfeldt-genserne fram som tydelege vitnemål um ei personleg soge. Dei er ikkje lenger berre plagg; dei er fallosar av ein kultur som nektar å gløyma si eigi rot. Kvar gong nokon tek på seg ein slik genser, held dei liv i den same varmen som Alexandra Huitfeldt sjølv gav frå seg – ikkje med store ord, men med trådar av ull og eit evig trufast sinne for detaljen.

    Det er noko djupt livgjevande ved dette. I ei tid der me ofte høyrer at handverk og småindustri forsvinn, syner livsverket hennar at det kann gro nye røter. Dei unge designarane som no finn vegen attende til norsk ull, til plantefarging og til lokal produksjon, stend på skuldrene av pionerar som Alexandra Huitfeldt. Ho skapte ikkje berre mote; ho skapte eit rom der tradisjon kann vera levande og ikkje berre eit museumsstykke. Då ho døydde, slokna ei røyst, men klangen frå henne ljomar vidare i kvar einaste maske, i kvar einaste varme genser som framleis vert boren med kjærleik.

    Soleis er tapet av henne ein påminning um at sann rikdom ikkje ligg i det flyktige, men i det som gjev varme år etter år, og som vert gjeve vidare frå foreldre til born. I dei rolige mønsteri og i den kraftfulle ulla ligg ei stille motmakt mot kast-og-nytt-kulturen – og det er kanskje det største lærestykket ho let etter seg.

    Kjelde: Aftenposten

  • – Her lever eg tidvis på eit rom og kjøken um vinteren. Når våren kjem, opnar eg dørene og bur i heile huset att.

    – Her lever eg tidvis på eit rom og kjøken um vinteren. Når våren kjem, opnar eg dørene og bur i heile huset att.

    Når vårløysingi sig inn over Løten, opnar Sjur Harby dei tunge furudørene på Nordengen og slepper livet inn i heile huset att. I vintermånadene lever han tidvis på eitt rom og kjøkken – resten av huset fær kvila under ein roleg frost.

    Dette er ikkje armod, men ein gammal sedvane som hev slege røter i klokskap. I gamle dagar budde folk tettare i vinterstovone for å spara på veden og halda varmen. Når våren kom, opna dei dørene og heile garden tok pusten att. Harby syner at bygningsvern og modernisering ikkje treng vera motpolar.

    Gjennom varsam oppgradering hev han gjeve huset moderne varmekjelder og isolasjon utan å røra ved sjela i bygningen. Dei solide tømmerveggane pustar framleis, og dei gamle vindaugo slepper ljoset inn på same måte som for mannsaldrar sidan.

    I målføret i Løten heiter det kanskje «å bu i vinterstova», eit ord som ber med seg heile livsrytmen. Slike ord fortel noko um kor nært folk levde med årstidene, og kor husi ikkje var døde klimaskal, men levande partnar i kvardagen.

    Nordengen er ikkje eit museum. Det er eit heim der fortid og notid møtest på ein klok måte. Når graset grønkar og fuglane kjem att, er det som um huset sjølv strekkjer ut armane og ynskjer sumaren velkomen.

    Mange kann læra av dette i ei tid då folk ofte gløymer at dei gamle husi på norske gardar kann bera framleis. Dei treng ikkje bli staselege minnesmerke eller kalde museumsrom. Dei kann halda fram med å vera varme heimar, årstid for årstid.

    Kjelde: Aftenposten

  • Når Georg opnar døri, vert butikken ein scene.

    Når Georg opnar døri, vert butikken ein scene.

    Det er ikkje varekassen som talar fyrst når Georg lettar på døri; det er latteren frå krokane og dei lågmælte helsingane som alt fyller romet. Med same stunda døri glir upp, vert Bogøya handelslag ein scene – ikkje for skodespelarar med innøvde replikkar, men for det daglegdagse dramaet som eit bygdelag byggjer seg kringom.

    Mange tettstader hev sett både postkontoret og skulen forsvina. Då vert landhandelen det siste faste punktet, den staden der fjøri av generasjonar møtest yver ein kaffikopp og ei avis. Georg sjølv gjer seg ikkje so mykje um sinn som butikksjef; han er meir ein vert, ein som kjenner namni til ungane og hugsar kva brød dei likar. Slik hev det vore i mannsaldrar. På Bogøya handlar det ikkje fyrst og fremst um varer, men um den tråden som vert spunnen millom menneske kvar gong ein stig innum tilsynelatande for å kjøpa mjølk eller snøre.

    Historisk set er denne scena eldgamall. Dei norske landhandlaringane langs kysten og på øyane var lenge meir enn handelshus; dei var nyhendesentral, kredittmeklar og lekjande kaffistove i eitt. I ordet «handelslag» ligg ein samanslutnadstanke, ein rest av samvirkebrigdi som bygde upp butikkar av og for bygdefolket. Sjølv um ordet i daglegtale ofte vert til «butikk», er den krafti som bur i laget enno levande på stader som Bogøya. Det er ikkje berre ein kommersiell plass; det er ei felles årestove, der dei store og små nyhendi i bygdi får røyst.

    Når Georg let upp døri, let han ikkje berre inn lys og luft. Han let inn ein tradisjon som er særmerkt for småsamfunn: den uformelle, daglege samlingi som held folk saman i ei tid då mykje anna dreg oss inn mot skjermar og isolerte heimar. Ein handelslagsscene er sterkare enn mange umtalar. Ho spør ikkje etter program, og ho krev ikkje billett – ho er berre der, like sjølvsagt som benken i kringomnen. Dei turvande møter dei rotfeste, den nye innflyttaren fær eit ansikt på naboane, og dei eldre slepp å sitja åleine heile dagen.

    Soleis vert ein vanleg måndagsmorgon til eit lite kulturinnslag. Der millom hermetikk og gummistøvlar uppstend ein samtale som sjeldan vert skriven ned, men som like fullt ber bygdi vidare. Ei soge fortalt yver disken kann bli til ein felles skatt, og kanskje er det nett slike soger som gjer at folket på Bogøya ikkje berre er eit postnummer, men eit livskraftig samfunn. Georg si scene er ikkje avhengig av rampelys; ho lever i dei stille stundene, og det er nett dét som gjer henne so verdfull.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Dei deler etternamn, nabolag og arbeidsplass. Ein regel har halde familien samla i fire generasjonar.

    Dei deler etternamn, nabolag og arbeidsplass. Ein regel har halde familien samla i fire generasjonar.

    Det er ikkje ein nedskriven paragraf i noko vedtektshefte, men ein stille avtal som hev borne dei same namni, dei same vegakryssi og den same arbeidsplassen fram gjennom fire mannsaldrar. Den einaste regelen som hev halde familien Hennig-Olsen samla, er at familien sjølv alltid kjem fyrst.

    Medan norsk næringsliv i aukande mon vert prega av oppkjøp, fusjonar og anonyme eigarskap, stend Hennig-Olsen att som eit varmt unnatak – ikkje berre for di verksemdi er den eldste familiedrivne i landet, men for di ho segjer noko djupt um korleis bandet millom ætt og yrke kann overleva i ei uroleg tid. Det er lett å gløyma at den iskremen som i dag kjølast ned i elektriske kjølebilar og vert seld på smarttelefonar, ein gong vart rørt ihop på eit lite kjøken i Kristiansand, med same hjartelag og same vilje til å skapa noko som både mettar og gleder.

    Den stillfarande regelen – at familien er viktigare enn rekneskapen – hev ikkje gjort verksemdi veikare. Tvert um hev det gjevi ein serskild samansetnad i leiingi, der kvar ny ættled fær rom til å veksa inn i ansvaret utan å verta knasa av prestasjonskrav. Når ein veit at samhaldet i heimen og i nabolaget er sjølve grunnmuren, vert sjølve arbeidsdagen noko anna enn berre ei stemplingsur. Det vert ei forlenging av ein levemåte som hev halde seg sidan den fyrste iskremmaskini surra i gong.

    Ein skal ikkje undervurdera tyngdi av felles etternamn i eit slikt ættararbeid. Namnet Hennig-Olsen ber ikkje berre ei historie um ein gründer – det ber òg ei sedvane, eit språk og ei borgarleg tillit som går i arv. I ei tid då personnamn og merkevarer vert kjøpte og selde som kvart eit anna aktivum, minner ein slik namnerekkje oss um at eit etternamn kann vera ein open bok med heile livsverk på line.

    Like interessant er det at familien framleis deler nabolag. I eit samfunn der bustadmarknaden spreier ættlekkene for alle vindar, tyder ein slik stadvilknyting at røtene ikkje berre er symbolske. Både arbeidsplassen og den private sfæren ligg i det same landskapet – ei påminning um at forretningsdrift ikkje treng å vera eit isolert foretak, men kann stå i pakt med det lokale fellesskapet og dei daglege rørslene som formar ein heimstad.

    Det er freistande å sjå på slike langvarige familiefortak som ein nostalgisk rest av ei svunnen tid, men det er meir råkande å kalla dei eit levande prov på at det finst andre målestokkar for vellukke enn kvartalsvekst og marknadsdelar. Den regelen familien Hennig-Olsen hev halde i hevd, er i grunnen ei haldningsendring ein kann ynskja at fleire fortek tok til seg: at omsuta for dei næraste – og for dei neste som skal tak over – er den beste langsiktige investeringi ein kann gjera.

    Soga um Noregs eldste familiedrivne iskremverksemd er soleis ikkje berre ein soge um mjølk, fløyte og bringebærsyltetøy; ho er ein soge um å halda fast ved ei prioritering som ikkje let seg måla i kroner. Og den er eit døme på at dei djupaste framstegeni stundom ligg i å føra vidare noko som alt er bygt, med same varme og same lovnad som fyrste gong ein liten gut fekk smaka på det søte som far hans laga.

    Kjelde: Aftenposten

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no