Vestmennene

Tag: Soge

  • Dette ser du ikkje frå gata: – Det såg ikkje ut i bakgarden her

    Dette ser du ikkje frå gata: – Det såg ikkje ut i bakgarden her

    Kva skjuler seg når ein går langs gata og berre ser ein sliten vegg? Ofte er det nettopp der dei største endringane hev funne stad, utan at nokon på utsida merkar det.

    Det hev skjedd mykje bak fasaden til gamle Fotballpuben og Pastasentralen. Den setningi er verd å stogga ved. Ho minner um at ein by ikkje berre er det han syner fram mot gata. Han er like mykje det som lever i bakgardane, i ljosgårdane og i dei romi som ingen byplan hev teikna på papiret.

    For dei som bur i ein by, er slike bakgardsprosjekt ofte dei mest verdfulle. Dei skapar ikkje berre nye hus, men nye møte mellom menneske. Der det før stod tomme lager og gamle kjøken, kann det no veksa fram verkstader, hagar og fellesareal. Det er ei stille fornying som ikkje ropar høgt, men som gjer kvardagen rikare for alle som hev sine vegar der.

    Den gamle fotballpuben og pastasentralen ber med seg ei soge. Dei hev vore samlingsstader, matstader og møteplassar. Når noko no skjer bak deira eldre andlet, er det ikkje eit brot med fortidi. Det er ein ny etasje i det same huset. Byar som evnar å byggja vidare på det som finst, i staden for å riva og gløyma, held på noko som pengar ikkje kann kjøpa: samanheng.

    Det er lett å gå forbi ein byggeplass og tenkja at her står alt stille. Men bak presenningane og stillasa arbeider hender med å gjera eit rom klart for nye dagar. Den som berre ser fasaden, misser den beste parten av soga.

    Difor er det godt at slike endringar fær merksemd. Dei fortel at ein by aldri er ferdig, men alltid på veg. Og at dei viktigaste romi ofte ligg akkurat der gata ikkje når fram.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Dronning Sonja vitjar Nasjonalarkivet – skal få sjå helsingar og teikningar frå Slottsplassen

    Dronning Sonja vitjar Nasjonalarkivet – skal få sjå helsingar og teikningar frå Slottsplassen

    Ei teikning med ei kongeleg krone, laga av eit barn på Slottsplassen, kann fortelja meir um glede og samhald enn mange offisielle dokument. Måndag fær desse helsingane og teikningane ein heidersplass i Nasjonalarkivet, og dronning Sonja kjem sjølv for å sjå deim.

    Det er lett å tenkja at soga vert skriven av kongar, statsrådar og store hendingar. Men mykje av det verkelege livet finst i dei små helsingane som vanlege folk sender til kongehuset. Når born tek fram fargestiftar og teiknar slottsvakti, blomar eller ei krone, set dei merke etter seg i ei lang, levande line frå tidlegare tider. Desse teikningane er ikkje berre søte; dei er vitnemål um korleis born ser på nasjonen og samfunnet sitt.

    Nasjonalarkivet hev teke vare på slike gåver og helsingar i mange år. Det er eit arbeid som krev tolmod og ordenssans, men det gjev landet noko verdifullt: eit mangfald av røyster som elles lett kunne ha vorte gløymde. Ei handskriven helsing frå ein sjuk, ei teikning frå ein skuleklasse, eit brev med ynskje um betre tider – alt dette vert no ein del av det store minnet åt folket.

    Når dronning Sonja vitjar arkivet, er det ikkje berre eit høfleg besøk. Det er eit teikn på at kongehuset set pris på dei mange små helsingane som strøymer inn ved høgtider og store dagar. Dronningi hev sjølv synt interesse for kunst og handverk, og born sine teikningar er ofte den fyrste kunstupplevingi eit menneske gjev frå seg. Å ta vare på deim er å ta vare på voni um at borni skal høyra til i soga.

    For ettertidi vil slike arkivsaker verta gull verde. Dei syner kva folk tenkte, kva dei håpa på, og kva dei ville fortelja til dei som styrer landet. I ei tid då mykje går føre seg digitalt og fort, minner desse papirhelsingane folk um at ei personleg helsing enno hev tyngd. Dei er små, men dei ber ei stor meining.

    Difor er dagen i Nasjonalarkivet verd å leggja merke til. Det er ein dag for dei stille røystene, for borni som teikna, og for alle som hev teke seg tid til å senda ei venleg helsing. Slik vert kvardagen samla inn, og slik vert soga rikare for kvar einaste generasjon.

    Kjelde: Aftenposten

  • Her skal kongeminni uppbevarast til æveleg tid.

    Her skal kongeminni uppbevarast til æveleg tid.

    Kva skal til for at eit minne ikkje bleiknar? For dei som samlar minne um kong Harald, er svaret eit arkiv bygt for æva. Det er ikkje berre gjenstandar som vert sette i system; det er eit stykke norsk soge som fær ein trygg heim.

    Dei gjer dette, som dei sjølve segjer, «av respekt for kong Harald». Men orsaki stikk djupare enn ein einskild person. Eit slikt arkiv samlar ikkje berre kongen sine eigne papir og minne. Det samlar og vitnemåli frå alle dei som hev brukt tid på å skriva, fotografera, samla og sortera. Respekten gjeld difor både kongen og det store, stille arbeidet som ligg attum.

    Når minne vert tekne vare på for æva, fær dei ei ny rolle. Dei sluttar å vera private og vert ein part av den felles soga. Brev, fotografi og små gjenstandar kann fortelja um kvardagen, høgtidene og vendepunkti i eit langt liv. For eit folk er slike kjelder meir enn kuriosa. Dei er bruer millom ættledene, og dei gjev historiebøkene kjøt og blod.

    Det er òg noko språkleg vakkert ved eit slikt arbeid. I eit arkiv som skal vara i mannsaldrar, ligg ikkje berre namni til kongehuset. Der kann og liggja helsingar og brev der målføri frå bygd og by møtest. Slik vert arkivet ein stille vaktar for både soga og målet. Det er lærerikt å tenkja på at det som vert lagt ned i dag, ein gong vil verta lese av folk som ikkje er fødde enno.

    I ei tid då mykje vert gløymt etter få dagar, er det noko sterkt ved å byggja for æva. Det krev tolmod, orden og eit godt fagleg lag. Dei som tek på seg dette, gjer ei god teneste for komande ættleder. Dei spør ikkje kva som er mest synleg no, men kva som vil ha verd um femti eller hundre år.

    Difor er dette nyhendet noko å gleda seg over. Det syner at det finst ein vilje til å halda fram soga, ikkje som ein stiv monolog, men som ein levande samtale millom fortid og framtid. Kong Harald sine minne fær ikkje berre ein plass i eit magasin. Dei fær ein heim der dei kann tala til nye ættleder, lenge etter at den tidi dei sjølve lever i er runni ut.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Stiller ut forbodne bøker: – Rettar som må vernast kvar dag

    Stiller ut forbodne bøker: – Rettar som må vernast kvar dag

    Ei einaste bok kann få eit heilt styre til å skjelva. Det er ikkje noko nytt at ord på papir vert rekna som farlege; like fullt kjem det fram på utstillingar i desse dagar. Forbodne bøker-veka set ljos på ein fridom som altfor lett vert teken for sjølvsagd.

    På utstillingi ser ein ikkje berre svarte skapdører og låste rom, men bøker som er rivne ut or hyllone sine for å verta uskadeliggjorde. Det er eit vitnemål um kor sterkt det skrivne ordet verkar. Når nokon freistar å løyna ei bok, stadfester dei samstundes at boki hev makt til å røra ved menneske.

    Soga lærer likevel at forbod sjeldan er enden på ein tekst. Tvert um hev mange av dei mest utskjelte bøkene vunne nytt liv nett gjennom forbodet, av di lesarar hev leita deim upp i løyndom og gjeve deim vidare. Det er noko trøystefullt i at bøker som vert jaga, ofte vert lesne med dobbel iver. Ein veit ikkje alltid kven som gøymde boki under kappa eller kven som skreiv ho av i nattetimane, men ein veit at orda ikkje lét seg tegja. Frå boktrykkjarkunsten kom til Norden og fram til i dag hev bannlysingar og bokbål vore freista, men bøkene hev ofte overlevt i løynde avskrifter.

    Retten til å lesa, låna og tala fritt um det ein hev lese, er ingen sjølvsagd ting. Han må haldast ved like kvar dag, nett slik utstillingi minner um. Bibliotek og lærde samfund hev teke på seg å vera minneberarar for det som andre vil gløyma. Dei samlar ikkje berre bøker; dei samlar voni um at kvar ny generasjon skal få møta både dei vanskelege og dei vakre tankane.

    Ei utstilling av forbodne bøker er difor ikkje berre eit skap med gamle papir. Ho er ei påminning um at lesefridomen er ferskvare, og at kvar einaste opa bokhylle er ein liten siger for det opne samfunnet. For kvar gong ein lesar fær ei bok i hendene som nokon ein gong ville gøyma, vert fridomen teken i bruk på nytt. Det er eit stilt, men sterkt arbeid som fortener å verta løfta fram.

    Kjelde: NRK

  • Møteplass og minnestad: Soga um den blåe steinen i byen.

    Møteplass og minnestad: Soga um den blåe steinen i byen.

    Ein 30 tonn tung stein som fyrst vart kalla ein «ost» – det høyrest ut som ein skjemt, men i Bergen vart denne steinen noko heilt anna. Han vart ein møteplass, eit minnested og eit fast punkt i byen. Soga um Den blå steinen viser korleis noko som byrjar som eit rart innslag, kann veksa til ein kjær stad.

    Då steinen kom på plass, var det nok mange som stussa yver den digre, blå klumpen. Kallenamnet «ost» feste seg, men det var ikkje vondt meint. Tvert imot viste det noko viktigt: Bergensarane tok steinen til seg med humor og varme. I ein by der regnet ofte bestemmer dagsrytmen, trengst det faste punkt der folk kann møtast utan avtale. Den blå steinen vart eit slikt punkt.

    Det særmerkte med ein møteplass som denne, er at han ikkje krev noko av dei som kjem. Her er inga dør, ingen billett og ingen bordbestilling. Ein stend attmed steinen, ser folk røra seg millom butikkar og kai, og veit at fyrr eller seinare kjem nokon ein kjenner. Slik vart steinen eit uformelt rådhus for byen – ein stad å venta, å ta farvel, å gjera ein avtale eller berre lata tankane fara.

    Like sterkt er minneaspektet. Når noko stort hender – glede eller sorg – søkjer folk saman. Den blå steinen ligg midt i bybiletet og er lett å finna, og difor vert han ofte staden der blomar vert lagde ned og ljos tende. Ein 30 tonn tung stein kann verka kald og hard, men han ber varme minne med seg. Han stend der når kvardagen går sin gang, og han stend der når byen treng ein samlingsstad.

    Soga minner òg um at offentlege rom ikkje berre er bygningar og vegar. Det er stadar som fær tyding ved at folk brukar deim. Den blå steinen var kanskje meint som eit kunstverk eller eit blikkfang, men han vart noko større: ein del av den kollektive hugen. I ei tid då mykje flytter seg ut på skjermen, er det godt å sjå at ein enkel, fysisk stad framleis kann samla menneske.

    Difor er historia um Den blå steinen verd å fortelja. Ho syner at sjølv dei underlegaste tingane kann verta kjære når dei fær tid og nærleik. Ho er ei påminning um at ein by ikkje berre er summen av hus, men summen av møte millom menneske. So lenge steinen ligg der, vil nok bergensarane halda fram med å møtast attmed han – og kalla han for det han er: byens eige blå hjarta.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Gifte seg i Nidarosdomen: – Endeleg!

    Gifte seg i Nidarosdomen: – Endeleg!

    Ein silkekjole med gamle blonder, fyrste gong nytta i eit bryllaup for 56 år sidan, kom til heiders att i Nidarosdomen på laurdag. Ida Ratdal Elverhøy bar farmora Kari si brudekjole då ho og Even gav kvarandre sitt ja – eit av 40 par som samstundes vigdest i den ærverdige domkyrkja.

    Det var ei stund full av glede og historisk glød. Nidarosdomen, med sine tunge steinveggjer og spisse bogar, hev på ny synt at han ikkje berre er eit minnesmerke yver heilag Olav, men ein levande møtestad for kjærleik og samhald.

    Å vigja seg i ein slik eldgamal katedral er å stiga inn i ei forteljing som er større enn ein sjølv. Her hev kongar vorte krona, pilegrimar bedi, og generasjon etter generasjon hev sagt ja til eit liv i lag. Dei 40 brudepari som no la sine løfte i dei same skipi, fylgjer i spori etter eit utal av menneske som hev søkt velsigning for sin samnad.

    For Ratdal-ætti vart seremonien endå rikare på meining. Farmor Kari og Arnfinn, som sjølve stod brud og brudgom i 1970, kunde sjå si eigi soge verta vovin inn i dotterdotteri si nye byrjing. Det er eit sjeldant prov på at kjærleik kann vara, og at tradisjonar kann bera fram voner yver mannsaldrar.

    Ordet «endeleg» som ljoma i avisoverskrifti, rommar meir enn berre spenningi fram mot ein stor dag. Det speglar ei takksemd for at alt fall på plass – 40 par, 80 enkeltmenneske, fekk samstundes eit høgtidlegt og personlegt augeblikk.

    Slike massbryllaup hev ein lang, men ofte gløymd, tradisjon. I gamal tid var det ikkje uvanlegt at fleire par gifte seg på same tid under store kyrkjefestar. Å henta denne skikken fram att i våre dagar er eit teikn på at kyrkja framleis kann vera eit samlingspunkt for lokalsamfunnet – ein stad der folk kann dela gleda og lata seg løfta av kvarandre.

    Når dei nygifte gjekk ut av den store døri og treivst i regnet – for det regnar gjerne i Trondheim – bar dei med seg eit minne som ikkje berre er deira eige. Det er eit minne som tilhøyrer byen, domen, og den lange soga um menneske som byggjer liv saman.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Her skytast raketten opp i Trøndelag

    Her skytast raketten opp i Trøndelag

    Ein ljosprikke steig mot skyene frå ein avsides trøndersk kystplass – og i nokre få sekund var himmelen ikkje lenger ei grensa. Dette hendingi, som nyleg er meldt på vestmennene.no, syner at norsk romferd veks fram på breiddfulle skaparkrefter og lokalt pågangsmot. Elden under raketten er ikkje berre teknisk fysikk; det er eit uttrykk for den same utferdshugen som fyrr i tidi dreiv trønderske sjøfolk yver storhavi.

    Det er lett å tenkja seg kva for ei spenning som låg i lufti då tidslæsingi gjekk mot null. For dei unge ingeniørane som hev arbeidt natt og dag, er ein slik uppskyting ikkje ein kvardagskost. Dei hev soleis fenge røynt at tolmod og vilje kann lyfta ein idé frå teiknebrettet og heilt ut i verdsromet. Her ligg òg ei påminning um at stordom i teknikk ikkje alltid treng koma frå dei vanlege storbyane; Trøndelag hev på ny synt at djup fagkunne finst der ein minst ventar det, når berre tilhøvi ligg til rettes.

    Historisk set er rakettutsendingi ein arvtakar etter gamal astronomisk kunnskap. Dei norrøne stamfedrane las stjernone fyre å finna vegen yver hav, og no kan deira etterkomarar senda eigne farkostar upp millom deim. Det er eit fagert samband millom fortid og framtid, og ein kjelde til styrke fyre heile bygdi som hev stade saman um prosjektet. Når ein heil landsdel ser upp mot ein raudglødande prikk som susar mot himmelkvelvet, vert det synleg at draumar er smittsame.

    Det tekniske framsteget er meir enn berre eit stykke lærerikt arbeid fyre nokre få. Det opnar døri fyre eit nytt næringsliv og nye arbeidsplassar i distrikt som kanskje elles hev vore sette i skuggen. Raketten som no kvilde på ein steingrunn av lokal vilje, peikar framyver mot ei tid då Noreg ikkje lenger er ein undangøymd granne i den romske familieskapen. Alt dette byrjar med ei lita gnisting – og ein gjeng som ikkje let seg skræma av tyngdi i eigne forventningar.

    Dette nyhendet er difor meir enn ei teknisk vinning. Det er ei soge um menneske som vågar, um eit samfund som hev tru på eigne krefter, og um ei verd som stadig veks seg større. Frå no av vil borni i Trøndelag veksa upp med vitet um at det finst ei paddehatt av eld som ein gong stod på deira eigen jord – og at dei sjølve ein dag kann fylgja same bana, anten på verkstaden eller i tankane. Det er slikt som byggjer ein lut for morgondagen.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Satsar på Haaland-turisme på Bryne: – Det tek av

    Satsar på Haaland-turisme på Bryne: – Det tek av

    Kva gjer ein klubb med knapt 3 000 innbyggjarar når ein av deira eigne plutseleg er fotballverdas største namn? Dei opnar dørene, rullar ut kunstgraset – og lèt turismen bløma.

    Bryne FK, vesleklubben frå Jæren der Erling Braut Haaland tok sine fyrste spark, hev no lagt til rette for eit organisert turisttilbod som dreg vitjande frå heile verdi. «Det tar av», melder dei, og det med rette. For her, på dei opne flatene millom hav og heiar, hev ei ny næring sett rot – ei som ikkje kviler på olje eller fisk, men på minne, historie og draumar.

    At ein liten tettstad som Bryne kann verta eit mål for internasjonale fotballfans, er ikkje berre ein kuriositet. Det er ein påminning um kor djupt lokalsamfunnet står i norsk idrettsliv. Bryne Fotballklubb vart skipa i 1926, og hev fostra mange gode spelarar, men ingen som Erling Braut Haaland. Soga um korleis den unge guten sprang frå Braut-gardane og ut på dei største arenaene, er vorti ein del av stadens identitet. Sjølve namnet «Braut» – eit gamalnorsk ord for oppbroten veg eller bratt sti – vert i dag lese som eit bilæte på reisa frå små kår til toppen av verdsfotballen.

    Turisttilbodet er bygt kring denne forteljingi. Vitjande kann sjå dei fyrste læreplassane, kjenna på stemningi frå tribunane og tevja på lufti som fekk ein verdsstjerne til å veksa. For Bryne handlar dette ikkje berre um pengar i kassa, um det sjølvsagt òg er eit kjærkome tilskot. Det handlar um stoltheit. Når borni i gata ser busslaster med utanlandske fans, veit dei at draumen ikkje er lenger unna enn til nabogrinda. Dei ser at ein kann koma frå deira eigen skuleveg og nå heilt til topps.

    Slik sett er turismen ein ny type ressurstilvekst for distrikts-Noreg. I ei tid der globaliseringi ofte dreg merksemdi burt frå det lokale, hev Bryne funne ein veg til å snu straumen: dei gjer seg sjølve relevante ved å opna seg for verdi. Det er ein fredeleg og framtidsretta strategi, tufta på det viktigaste av alt – ei soge som folk vil høyra.

    Og medan Haaland sjølv er langt burte og knuser målrekordar i Manchester, er det heimen hans som no fær vitjing av dei som vil sjå kvar alt byrja. Slik vert dei små tettstadene ikkje forflogne minne, men levande stader med noko å by på. Bryne gjev eit lysande døme på at stille stader kann veksa ved å hugsa stort.

    Korleis denne turismen vil utvikla seg i åri framyver, er vandt å segja. Men alt no er tilstrøymingi tydeleg. Det er noko djupt menneskjelegt i å ynskja å sjå røtene til ein helt. Og når ein liten klubb veit å ta vare på og visa fram desse røtene, fortener dei merksemd – og vitjing.

    Kjelde: NRK

  • Klippar hekk i Trondheim for å få sett sønene sine.

    Klippar hekk i Trondheim for å få sett sønene sine.

    Halve jordkloden legg ho bak seg – for å klippa ein hekk i Trondheim. For Beate Hustad Aamodt er ikkje dette eit vanleg hagearbeid; det er vegen til sønene. Frå ein fjern himmelkant reiser ho, kvar gong hekken treng klipping, for å vera nær deim.

    Det er lett å tenkja på slitet, på flyreiser og tidsskillnad. Men den verkelege soga her handlar ikkje um det – ho handlar um det som fær eit menneske til å fara so langt. Kjærleiken til borni. Den eine rotekte krafti som fær ei mor til å fara yver hav og fjell.

    Ein hekk er meir enn ein grøn mur. Han er eit grensemerke, eit vern, men og ein slags vedlikehald av heimen. Når ho klipper kvistane, steller ho ikkje berre ein hage; ho steller um sambandet til sine eigne. I klippet ljodar stilltidi, eit arbeid som bind fortid og notid saman.

    Trondheim, med si rike soge og sine gamle bygardar, gjev ramma um denne vesle soga. Byen hev sett so mangt, men kanskje ikkje ei reise som ber vitnemål so sterkt um mors kjærleik. Det minner oss um at det finst krefter som ikkje lèt seg måla i mil eller kilometer – mors kjærleik er den eldste og sterkaste drivkrafti me eig.

    So vert hekkeklippingi eit bilete på sjølve livet: noko ein steller og held ved lag, år for år, fordi ein veit kva det gjev att. Og når ein legg halve jordkloden bak seg for det, so er det ikkje hekken ein ser fram til – det er andliti på hi sida.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Festivalen er full av Oslo-folk, men dei lokale insisterer likevel: – Dette er den einaste Øyafestivalen.

    Festivalen er full av Oslo-folk, men dei lokale insisterer likevel: – Dette er den einaste Øyafestivalen.

    Det er noko eigenrådig vakkert ved ein stad som ikkje gjev slepp på namnet sitt, ikkje eingong når hovudstaden sender ein heil flaum av gjester. På Jeløya har ein venefest vorte til ein festival som trekkjer til seg Oslo-folk i store mengder, men dei fastbuande held fast på kva denne samlingi verkeleg er. For deim er dette den einaste rette Øyafestivalen – og det ligg meir i den påstandi enn berre lokal stae.

    Sjølve ordet «øy» ber i seg ei soge om avgrensing og samband. Ei øy er eit stykke land som fjorden hegnar um, og som krev at ein tek seg dit med vilje. Å koma til Jeløya er ikkje å snuble inn i noko tilfelle; det er ei liti reise, eit val. Når oslofolk tek den turen, er det ikkje berre for å finna ein billegare versjon av ein byfestival. Dei søkjer noko som storbyen ikkje kann gjeva: eit rom der skiljet millom utøvar og tilhøyrar, millom framand og grann, vert tynnare.

    Festivalen byrja som ein privat venefest. Slike samkjomer hev ein lang og ærerik soga i norsk bygdeliv – ofte hev dei vakse fram or dugnadskulturar der innsatsen er like viktig som resultatet. At nett denne tilskipnaden no kan samla både lokale og innflyttarar frå hovudstaden, syner at trongen til det nære og ekte ikkje er svekka av tidsanda. Tvert um verkar det som om den digitale kvardagen gjer slike møtestader meir ettertrakta.

    Dei lokale på Jeløya insisterer ikkje på namnet av trass, men av di dei kjenner soga frå innsida. Når dei segjer at dette er den einaste Øyafestivalen, ligg det ein klår og roleg stolt som ikkje treng å agitere. Det er ikkje ei avvising av det som finst andre stader, men ei innrømming av at noko særskilt hev slått rot i moldi her. I den lokale munnviken vert ordet ei markering av eigarskap – ikkje til merket, men til upplevingi og fellesskapen.

    For den som lyttar, er det òg noko friskt i å høyra at eit tradisjonsrikt ord som «øy» vert halde varmt, nett i ei tid då stadnamn ofte vert skifte ut med abstrakte merkenamn. Språket sjølv manar fram eit landskap: Soli som glittar i sjøen, fjellknausane som stig or vatnet, vinden som kjem inn frå skjergarden. Festivalen på Jeløya hev teke vare på den samanhengen – han er ikkje ein lausriven industri, men ein del av den pulserande rytmen i lokalsamfunnet.

    Det er lærerikt å sjå korleis ein freistnad som byrja i det små kann veksa utan å missa sjela si. Ofte er det nettopp slik levande kultur vert til: ikkje gjennom store planar og strategiar, men ved at nokon opnar porten til hagen sin, byd på musikk og gjer plass til framande. Dei unge og dei vaksne, dei som er fødde på øyi og dei som hev funne vegen dit, finn saman under open himmel.

    Det er noko stillfarande optimistisk i denne forteljingi. At folk strøymer til frå hovudstaden er ikkje eit teikn på at det lokale vert utvatna, men eit prov på at det ekte hev ei tiltrekkingskraft som ikkje let seg kopiera. Når dei heimfaste smiler og segjer at dette er den einaste Øyafestivalen, bør resten av landet lytta. For i dei ordi bur ei fortruleg visse um at dei beste tingi ofte finn sin eigen veg, utan å beda um løyve.

    Kjelde: Aftenposten

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no