Tag: folkemusikk

Det var ikkje ljoden av eit elektrisk gitar-riff som fylte romet denne kvelden. I staden var det ein mjuk klang frå strengjer, noko som for mange i salen minte meir um ei stille fjellbekk enn um dei velkjende rocke-hymne frå ein av Trøndelags største søner. Åge Aleksandersen, mannen som hev sett tonen for utallige allsong-stunder med «Lys og varme», steig fram med «Snöharpan» – men i eit format som fekk sjølv dei mest ihuga tilhengjarane til å luta seg fram mot scenekanten med vidopne augo.

Det er friskt og modigt når ein kunstnar med so mange år på vegen vel å snu seg mot noko nytt. Aleksandersen hev alltid bore med seg ein djupsindig respekt for den nordiske folketone-tradisjonen, men den har ofte vore pakka inn i det tette, drivande rocke-uttrykket som hev gjort han til eit folkelegt ikon. Med «Snöharpan» sprett derimot det akustiske og det nære fram som ei rein kjelde. Harpa – eller kanskje meir presis ein harpeleik – bèr på ein klang som når langt attende i soga, til ei tid då strengjeleikane var sjølve hjarta i dei nordiske samkoma. Når ein trønderrockar tek eit slikt gamalt instrument og gjev det rom i si eigi musikalske forteljing, knyter han saman mannsaldrar på ein ny måte.

For publikum var overraskingi stor. Mange hadde venta dei tunge rytmane og den umisskjennelege røysti som set heile salar i kok. I staden fekk dei eit stemningsfullt lende der tonane fekk tala med ei roleg tyngd som kravde eit anna slags nærvær. Den fyrste stilla i salen var ikkje telk på kulde, men på eit kollektivt andedrag – eit teikn på at her vart det skapt eit rom for å verkeleg høyra. Det er i slike augeblink at konsertlivet viser si sterkaste side: når ein artist ikkje berre gjev folk det dei vil ha, men det dei ikkje visste at dei trong.

«Snöharpan» i dette uvanlege formatet er ikkje eit brot med Aleksandersens lange samansette karriere, men heller ei rikare utfalding av han. Han hev alltid bore med seg ei soge-glevnad og ein melankolsk understraum, og no fær desse elementa trengja seg fram i eit enklare, meir nakent lydbilete. Det minner um korleis ein gamal håndverkar kan leggja burt dei store reiskapane og i staden ta fram kniven og telja fram dei finaste småfigurane. For dei som let seg lyfta av augneblinken, vart denne kvelden noko meir enn ein konsert – det vart ei stille storm av musikalsk arv og fornying på same tid.

Det er noko uventa sterkt i å verta teke på senga av ein kunstnar ein trudde ein kjende utan og inn. Moglegvis sat nokre att med ei kjensla av at dei ikkje vart med på den fyrste bølgja, men dei som let overraskingi gjera dei nærverande, fekk vera med på eit sjeldan møte millom arv og leiken trong til å gjera noko meir. Aleksandersen syner med dette at tradisjonen ikkje er ein stiv ting som skal stå urørd i eit glasbur, men ein levande straum som skal fanga opp nye røynslor og gjeva dei nytt liv.

Slik vart det som kanskje starta som ein usikker stemning, snudd til ei styrkjande samling. Dei som gjekk heim den kvelden, bar med seg eit nytt minne – ikkje berre av rockehistorie, men av eit augneblink då ein harpeklang fekk heile salen til å pusta i takt. I ei tid der mykje av underhaldningsverdi er skapt for å vera lett og fyrstehands, er det ein nåde å verta utfordra og trekt inn i noko meir varigt. Og det, sopass uførebudd ein enn var, viste seg å vera kveldens verkelege gåve.

Kjelde: Adresseavisen