Det er ei tid då mykje av samtalen ikring kunstig intelligens sviv ikring frykti – frykti for at maskineri skal taka arbeidsplassane, frykti for at me skal mista kontrollen, frykti for at mennesket skal verta overflødig. Men så kjem det ei melding frå Barcelona som gjer at ein kann lyfta blikket og sjå saki i eit anna ljos.
Her hev ein sett menneske og maskiner upp mot kvarandre i ein kappleik um kreativitet. Og kva syntest då resultatet? At mennesket enno hev noko som maskineri ikkje kann herma. Det er ikkje so at KI-en ikkje kann gjera kreative ting – ho kann, og ho gjorde det. Men det var noko i mennesket sine svar som stod att, noko som ikkje lét seg måla eller telja.
Me hev ofte hatt ein tendens til å tenkja på kreativitet som noko mystisk, noko som nærast kjem av Guds nåde. Men sanningi er at kreativitet ogso er eit handverk, ei øving, ein måte å sjå verdi på som kan lærast og utviklast. Forsøket i Barcelona syner at mennesket, sjølv med alle sine avgrensingar, enno hev eit forsprang når det kjem til å tenkja nytt og originalt.
Det er ikkje eit teikn på at me skal kvila på laurbæri. Tvert imot – det er ei påminning um at den menneskelege kreativiteten er noko me må dyrka og halda ved like. I ei tid der maskineri kann gjera mykje av det me før gjorde sjølve, vert det menneskelege bidraget endå viktigare. Me må ikkje lata oss nøya med å verta passive tilskodarar til teknologiens framsteg.
Det var ikkje KI-en som fann på noko nytt; det var mennesket som nytta KI-en til å uttrykkja seg på nye vis. Dette er eit godt døme på at teknologien ikkje er ein fiende, men eit verktøy som kann nyttast til å setja mennesket i stand til større ting. Når me spør: Kven er mest kreativ – menneske eller maskin? – då er svaret klårt: Mennesket. Men spørsmålet er ikkje so interessant som det faktum at me no kan måla og samanlikna, og at me på den måten kann læra meir um både mennesket og maskini.
Det er eit gladelegt teikn på at forskarar verda yver tek seg tid til å stilla slike spurningar. For når me veit kva som gjer mennesket unikt, veit me ogso kva me må verna og dyrka. Og det er ikkje minst viktig i ei tid då mykje av samtalen ikring teknologien elles er prega av otte og mismot. Lat oss heller sjå på dette som eit døme på at mennesket enno hev noko som maskineri ikkje kann taka ifrå oss.
Kjelde: Forskning.no
Leave a Reply