Eit tjugeårsjubileum i metall er ikkje lite. Manifest frå Trøndelag stend no framfor sitt sjette studioalbum, «Nothing Left To Kill», og syner at ekte kraft ikkje vert sliten med åri – ho vert finslipt.
Det er ikkje lenger nokon hemmelegdom at norsk ekstremmetall hev vore ei eksportvare like verdfull som laksen. Men medan mange band brenn ut eller mjuknar med alderen, hev Manifest valt å skjera ned til beinet. Plata er, etter eigne ord, «eit massivt steg attende til eit rendyrka metalluttrykk». Det er som ein arkitekt som riv ned tillegget og lèt den opphavlege bygnaden stå i all sin styrke – reint, beinveges og utan unnskyldning.
Den raude tråden er samarbeidet med produsent Rune Stavnesli. Han stod attum spakane på debutalbumet deira i 2005, og no er det som um krinsen er slutta. At eit band etter tjuge år søkjer seg til same handverkar for å henta fram si fyrste gnist, er eit vakkert vitnemål um at visse energiar ikkje lèt seg kopiera digitalt; dei må stiga ned i kjellaren, der forsterkarane stend og durar. Stavnesli hev fanga eit lydbilete som, ifylgje presseskrivet, er «like brutalt som det er autentisk». Det er eit ordpar som fortener ettertanke: brutal autensitet som eit mål i seg sjølv.
Albumcoveret er laga av Travis Smith, ein legende i miljøet som hev skapt bilæte til band som Opeth og Death. Kunstverket er ikkje berre pynt; det er ein visuell inngang til den mørke og aggressive verdi plata skildrar. Når ein slik handverkar tek tak, vert plateomslagi til små kulturminne – noko ein studerar med like stor andakt som lyrikkboki. Her er det ein kommentar til eit samfunn i forfall, men i metalens verd er ikkje forfall noko ein berre klagar yver; det er noko ein formar musikk av, gjer til kollektiv katarsis.
Og det er nett konsertane som gjev musikken sin fulle meining. Turnéplanen for i haust er alt lagd: Hamar, Oslo, Trondheim, Sandnes. Fire kveldar der lyden av nådelause riff møter ein levande, svettande flokk. For dei som stend i salen, er det ikkje berre underhaldning; det er ei seinmoderne form for saunagus, der overskotsenergien fær utløyp og sinnet renn fritt – men innanfor trygge, rituelle rammer. At bandet nett no kjem med eit album som heiter «Ingenting att å drepa», ber bod um at alt det gamle er reinska ut. Herifrå byrjar noko nytt, bygd på rein instrumental kraft.
Metal har alltid hatt eit tilhald i den norske folkesjeli, ikkje berre for det dramatiske landskapet, men fordi uttrykket rommar heile spennet frå kaos til presisjon. Med «Nothing Left To Kill» viser Manifest at dei framleis er ei røyst i denne tradisjonen – ei røyst som ikkje bed um orsaking, men som inviterer til å kjenna på styrken i å stå stilt i stormen. Og når ljoset vert sløkt og fyrste gitarriffet kjem, er det ikkje berre øyro som fær noko å tyggja på, men sjølve tidi.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply