Ser du kva nye Philips Hue gjer?

Det finst ein underleg gleda i å sjå korleis gamal teknologi og nye tankar møtest og finn kvarandre på nytt. Eg tenkjer på speglingi, det enkle prinsippet med ljos og auga, som no fær ei ny og praktisk nytta i den moderne stova. Når det gjeld den nyaste lekkasjen um Philips Hue, den so kalla “Screen Sync”-einingi, er det ikkje berre ei soge um eit nytt produkt; det er ei soge um korleis me alltid kann læra av dei gamle handverki.

Fyrst og fremst er det hugnadande at ein ikkje lenger treng å vera bunden til HDMI-signalet for å få ljosi til å dansa med skjermen. Den eldre Sync-boksi kunde berre arbeida med ymist utstyr utanfrå, som spelkonsollar og Apple TV. Men med eit kamera som ser det som hender på skjermen, vert alle kjelder like gilde – innbygde appar, nett-tv, ja, alt som kann visa seg på skjermen. Dette er ein framgang som vitnar um ei djupare sanning: at det er auga som er den fyrste og siste sensoren, og at me no kann bruka nettopp auga – i form av kamera – til å skapa same upplivingi.

Ein kunde kanskje segja at det er ein ulempa at kameraet må sitja synlegt på toppen av tv-en, men det minner meg um dei gamle spegli som hang yver peisen heime i stovene for i tida. Dei var ikkje berre til pynt; dei kasta ljoset rundt i romet og gav ei kjensla av samanheng og varmleik. Og so er det noko rett og rimelegt i at ein ikkje treng å gøyma seg burt – at einingi hev eit ærlegt og ope uttrykk som segjer: “Her er eg, og her gjer eg nytte.”

Frå ei meir framtidig synsleid er det og spanande at denne løysingi kann lata det same ljossystemet arbeida med alle slags apparat, både nye og gamle. Det er ein tanke som burde gleda alle som hev investert i Hue-lamper upp gjenom åri – at det ikkje krev nye innkjøp, men heller eit lite tillegg som fær det heile til å leva.

So lyt me og tenkja på det handverksmessige: Kameraet må stillast inn, ljostyrk og fargar må finjusterast – det krev tol og tålmod, slik det gjorde då målmannen sette upp den fyrste radioen eller då spelmannen stemde hardingfeli. Det er ikkje berre knappetrykk; det er eit lite kunststykke. Og når det so lykkast, vert upplivingi ei røynsla som samlar heim og skjerm i same tonen.

Kjelde: ITavisen