Det er ikkje ofte ein festival blir so hugsam som nettopp denne Tons of Rock, og ikkje berre for musikkens skuld. For den som las fyrste delen av festivalomtalen vart det snart klårt at det som hev seg på Ekeberg ikkje berre er ei radda med artistar på ei scene, men ei heil uppleving av fellesskap, mot og kreativitet. Me fær sjå korleis unge og eldre, kjende og ukjende, samlast under den brennheite soli og gjer festivalen til sin eigen.
Det som er serleg hugnadsamt i denne skildringi er korleis det vert lagt vekt på dei nye og ukjende kreftene. Der mange berre ser etter dei største namni, finn festivalgjengarane i denne forteljingi gleda i å uppdaga noko heilt nytt. Die Spitz med sin leikne og røffe stil, President med sine maskor og sterke live-uttrykk, eller Angell, den unge norske musikaren som alt hev fenget publikum, er døme på at framtidi er i gode hender. Me kann ikkje anna enn å gleda oss yver at slike band fær høve til å visa seg fram på ein so stor stade.
Det er òg eit sersyn når det gjeld det positive i denne forteljingi. Ja, det var straumbrut og det vart varmt so det kokte, og somme av dei største artistane svara ikkje til ventandet. Men likevel ser me korleis det vert teke vare på kvarandre. Den som ser eit band som ikkje fenget, finn eit anna som gjev heile upplevingi. Den som vart skuffa yver Babymetal, fann seg ein roleg mat- og sitteplass i staden. Dette er ikkje berre ein festival; det er ein levande organisme som tilpassar seg og finn nye vegar.
Så er det sjølve musikken sin rikdom. Me fær eit innsyn i korleis ein liten norsk vinnar av bandkonkurransen, Ramona’s Tea Party, kann spela seg inn i hjarto til folk med indierock og kjærleik. Og me fær sjå korleis ein sveitsisk metalgruppe som Paleface Swiss, med sine tunge riff og harde vokal, kann skapa ein moshpit som kjenst so langt inn i beini at det nesten kilar. Dette er musikalsk mangfald på sitt beste, og det er verdt å nemna at slike festivalar er med på å halda den norske musikktradisjonen levande, både for dei som hev vore med lenge og dei som kjem ny til.
Til slutt er det ikkje til å koma ifrå at festivaldeltakarane syner ein imponerande evne til å halda seg positive og Engasjerte. Trass i skuffingar og varmetrøytte, er det ein lyst til å finna nye favorittar og dela upplevingi med kvarandre. Dette er ei trufast og godt humørs folk, og det er dette som gjer Tons of Rock til noko meir enn berre tungrock og svette: Det er ei stode for fellesskap og kultur, ei dansande, syngjande og stundom råkande påminning um at musikk og gode vener er noko av det beste me hev.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply