For mange av oss er festivalsumaren ikkje berre ei rekkja konsertar, men ei rekkja upplevingar som festar seg i minnet og vert ein del av livsvoksteren. Slik er det òg med årets Tons of Rock, slik det er skildra fyri oss. Eg hev det fyri meg at det er ikkje berre dei største namni som gjer festivalen minneverdig, men òg dei små, uventa møti med musikk ein ikkje visste um.
Det er nett dette som gjer festivalar so rike: at ein kann gå frå det kjende til det heilt ukjende på nokre fa minutt. Slik er det med Slay Squad, eit band som kallar musikken sin for «ghetto metal». Det er ei nemning som kann høyrast framand ut, men som syner korleis musikken alltid hev vore ein smeltedigel. Her blandar dei trap, hardcore og industrial til noko som syner å ha gjort sterkt inntrykk på dei frammøtte. Det er ei påminning um at festivalane er viktige ikkje berre fyri dei store, etablerte namni, men òg fyri å gjeva rom fyri nye røyster og nye lydar.
Ein annan ting som gjer meg varm um hjarta, er korleis publikum og artistar møtest. Me ser det med vokalisten i The Funeral Portrait, som heng ved gjerdet fyri å helsa på fansen til det er fem minutt att til neste band. Og me ser det med den unge tenåringen som får koma upp på scenen og rappa med Fred i Limp Bizkit. Dette er ikkje berre konsertar; det er stunder der skiljet mellom publikum og artist vert viska ut, og me minner kvarandre på at me er ein del av den same, store musikarfamilien.
Det er òg verd å leggja merke til at nokre av dei største augneblinki kjem frå band som er på veteranturné. Sepultura sin avskjedskonsert i Noreg er ein slik stund. Etter 40 år i bransjen, hev dei framleis kraft til å fylla ein scene og eit publikum med ei kjensla av at dette er noko ein fær uppleva berre ein gong. Det er ei påminning um at sjølv um musikken endrar seg, so er det noko varig ved den.
Til slutt vil eg nemna den rolege stunda med Elder, som gav ein pustepause midt i alt bråket. Det er òg ein viktig del av festivalen: at det er rom for stilla og ettertanken. Alt i alt syner denne festivalen at musikken hev ein eigen evna til å samla folk, til skapa minne og til å minna oss på at me er ein del av noko større.
Kjelde: Heavymetal.no
Leave a Reply