Det er ei sann gleda å sjå korleis vikingfeberen hev teke seg upp att i desse tider. Fraa alle kantar av verdi kjem folk til Oslo for aa faa sjaa dei gamle skipi som ligg der – men so motor dei upp i ei stengd dør. Det er lett aa missa motet, men det finst ei anna sida av saki, ei som vitnar um at interessa for norrøn kultur aldri hev vori større.
At museet er stengt, kann sjaa ut som eit bakslag, men det er ei soga um framgang. Arbeidet med aa byggja eit nytt og betre hus til desse kulturskattane er alt i gang. Naar det nye museet opnar – og det vert gjort etter alle kunstens reglar – vil dei faa eit heim som svarar til deira tyding for norsk og verdsleg kulturarv. Det er ikkje berre eit bygg; det er ei æresøki for alt det gamle skipi hev gjeve oss.
Ein maa ogso minnast at vikingtidi ikkje er avgrensa til eit museum. Ho lever i alt fraa namni paa gardane vaare til dei gamle ordi som enno finst i maalet vaart. Naar turistane maa snu i døri, kann dei like gjerne ga seg ut paa eiga hand og finna fram til dei mange minnesmerki som ligg utover landet – runesteinar, gravhaugar og dei gamle kyrkjene som hev vori bygde i same andi som vikingtidi.
Det er ogso ein tanke at denne interessa ikkje er eit tidlegare fenomen. Vikingtidi hev alltid fengja menneskje, men no ser me at ho naar lenger ut i verdi enn for. Det er ikkje berre nordmenn som vil vita meir um dei gamle, men folk fraa Japan, Amerika og helle Europa. Det er ei gleda aa sjaa at arven etter vaare forfedrar hev ei slik makt over sinni, og at han enno kann tala til menneskje i all si fridom og djervskap.
So lat oss ikkje verta vonbrotne av ei stengd dør. Lat oss heller sjaa fram til den dag daa døri skal opnast att, og daa skal me kunna taka imot alle som vil læra meir um den tidi som hev sett so djupe spor etter seg. I mellomtidi lever vikingtidi i oss – i maalet, i minnanci og i den ubroten interessa som aldri maa døy.
Kjelde: NRK
Leave a Reply