Litteraturhuset i Trondheim fyller ti år, men spursmålet er ikkje kor mange kvadratmeter det er. Det er kor mange tankar som hev fenge rom der. Ti år etter opningi er det tydeleg at dette huset ikkje berre hev vore ein møtestad, men ein voksterstad for ordi.
Tanken er gamal. Lenge fyre eit eige hus fekk namnet litteraturhus, samla folk seg i leseselskap og heimestovor for å høyra og dryfta bøker. I Trondheim hev byen alt i mannsaldrar hatt eit rikt ordskifte, frå katedralskulen til universitetsmiljøet. Det nye huset hev gjeve denne gamle straumen eit fast punkt.
Bileti frå jubileet syner ikkje berre forfattarar på podiet; dei syner lesarar i alle aldrar og friviljuge folk som set fram stolar. Slike små augeblikk er sjølve hjarta i huset. Ti år med litteratur kann ikkje summerast i tal, men i menneske som hev fenge ein stad å vera.
Eit litteraturhus i Noreg hev ei særskild rolle. Her møtest bøker på begge målformene og sogor frå mange land, utan at noko treng stillast upp mot noko anna. Det er ikkje eit hus for dei få; det er eit hus for alle som vil høyra ei røyst som ikkje er deira eigi.
Ti år er både langt og stutt. For eit hus som skal bera litteraturen vidare, er dei ti fyrste åri som grunnmuren. Det som no stend att, er å byggja vidare med nye røyster, nye lesarar og nye bøker. Jubileet er soleis ikkje eit punktum, men eit komma i ei lang setning.
Når eit hus fyller ti år, er det lett å telja arrangement og besøk. Men den verkelege arven frå Litteraturhuset i Trondheim er noko enklare: at ordi enno hev ein heim.
Kjelde: Adresseavisen