300 kilometer på ein sykkel, dag etter dag, er ein tanke som fær pulsen til å stiga hjå dei fleste. Men endå meir talande er det at ein nordmann i verdas hardaste sykkelrit valde å sykla Rallarvegen – feil veg, uppetter.
Viggo Vea er med i Transcontinental, eit ultra-ritt som krossar Europa. Frå Belgia til Hellas, med ruter som kann svinga etter tilhøva, trør han kring 300 kilometer dagleg. I pakningi hev han berre to underbukser – eit utstyr so spartansk at ein kjem til å tenkja på gamle pilgrimar.
Rallarvegen er ikkje kven som helst veg. Han vart bygd av rallarar, anleggsarbeidarane som sleit med hakke og spade for å leggja Bergensbanen yver høgfjellet. Vegen var meint for hestar og vogner med tunge lass på veg nedetter – ikkje for syklar som pustar seg upp mot vinden. At Vea og fylgjet hans tok vegen «feil veg, uppover» er difor ikkje berre ein idrettsleg kuriositet, men ein raust honnør til rallarane si ætt. Det er som å heidra soga ved å gå i hennar fotefar, endå om stigningi er hardare.
Rallarane kom frå bygder og fattigkår, og møtte storm, snø og bratte fjell. Dei la skinner og svinga sleggjer, og bygde eit av Noregs største samferdsleunder. I dag er vegen deira eit nasjonalt ikon for sykkelturisme, men dei færraste syklar han motsett veg. Å velja den kronglete stigen når den lette ligg framføre, vitnar um ein trong som sit djupt i menneskjet – ein trong til å prøva kreftene mot landskapet, ikkje berre gli nedetter.
Transcontinental-ritet krev same uthald som dei gamle anleggskarene: å halda fram når kroppen skrik, å finna veg i ukjent lend, å bera det ein treng på eigi rygg. Dei to underbukserne vert eit symbol på spartansk livsstil, liksom rallarane hadde lite men lang veg. Ordet «rallar» kjem frå det svenske «rallare», ei nemning for omflakkande arbeidarar. Det hev fenge fast bustad i det norske målet, liksom ordi «røys» og «skard». Når ein segjer «Rallarvegen», syng historisk sus i sjølve namnet – minne um slit, samhald og vilje til å temja naturen.
Det er noko sterkt i å møta motbakkar med opne augo. Viggo Vea og dei andre i Transcontinental fylgjer denne lengten, og dei minner oss um at framsteg ofte kjem av å gå mot straumen, trass i at det er tyngre. Rallarvegen vart bygd for arbeid, men han ber og draumen um fridom. Og i den draumen er ingi retning feil. Når ein trør uppetter, kjenner ein kanskje betre suset frå fortidi og varmen frå eigi kraft. Det er den gåva som ligg i å sykla feil veg.
Kjelde: Bergens Tidende