Fleire tusund år gamalt støv tek no til å lysa over himmelen. Kometkorni som vart rivne lause frå Halleys komet for lenge sidan, møter jordatmosfæren og brenn upp til korte, skarpe strekar.
Dei næraste nettene er tilhøvi gode for å sjå denne meteorsvermen. Astrofysikar Knut Jørgen Røed Ødegaard strålar når han fortel at ein no kann sjå «støv frå Halleys komet». Det er ikkje småtteri; dette er restar etter ein av dei mest vidgjetne kometane i soga, og dei hev fare gjennom verdsromet i ættleder.
Halleys komet vender attende til det indre av solsystemet med um lag 75 års mellomrom. Men støvet han misser, ligg att i bana. Kvar gong jordi kryssar denne bana, vert det synleg som lysande strekar. Soleis kann ein sjå noko som peikar langt attende i tidi, samstundes som det hender her og no. Det er ei sjeldsynt bru millom fortid og notid, og det kostar ingenting å vera med.
Det fine med denne hendingi er at ho ikkje krev noko anna enn ein mørk stad, tolmod og eit ope auga. Ein treng ikkje dyre instrument eller lang reiseveg; himmelen sjølv stiller utstillingi. For born og vaksne som vil læra noko um verdi kring jordi, er dette eit høve som ikkje kjem ofte. Det er òg eit minne um at jordi ikkje er åleine i verdsromet, men stadig møter restar frå andre himmellekamar.
På denne måten vert eit stille naturfenomen til ei påminning um at tidi er djupare enn daglegtalen. Dei ørsmå korni som no brenn upp, hev fare i stilla i tusund år; mange av dei vart til lenge før nokon by vart reist i Noreg. Når dei so endar som eit ljosglimt, er det som om ei gamal soge får eit kort etterspel.
Det er lett å oversjå slike hendingar i ei travel tid. Men nettopp difor er det verd å lyfta blikket. For den som gjer det, ligg det ei stille glede i å sjå at universet enno hev noko å syna, heilt utan at menneski hev lagt noko til. Dette er ikkje berre ein meteorsverm; det er eit stykke levande astronomi som fell ned over jordi, fritt tilgjengeleg for alle som vil sjå.
Kjelde: NRK
