Eit einaste ljosglimt djupt inne i den gamle kalkgruva til Franzefoss vart byrjingi på ei stillferdig grøn revolusjon. Det er ikkje lenge sia det berre var skumring og stille der inne. No veks det grøne blad i rad og rekkje under ljoset frå spesialtilpassa LED-lamper, og lufti er fylt av angen av friske urter.
Folk i distriktet kann snart henta fersk salat, basilikum og ruccola frå bergromet – dyrka fram utan korkje mold eller dagljos. Det er eit tankevekkjande samantreff at den same gruva som ein gong gav bønder kalk til å betra jordsmonnet på åkrane, no gjev grønsaker direkte til bygdi. Gruva tener ikkje lenger berre som eit minne um ein svunnen industri, men som ein aktiv part av lokalsamfunnet.
Den underjordiske dyrkingi er meir enn eit snodig eksperiment. Her møtest gamal næringsdrift og ny teknologi på ein klok måte. Temperaturen i gruva er jamn året rundt, og vernet mot vêr og vind gjer at ein slepp å nytta kjemiske sprøytemiddel. Ein sparer transport og byggjer ikkje ned dyrbar matjord oppå mark. Slik vert dei uttømde bergromi ikkje lenger eit uttrykk for slutt, men for ny byrjing.
Ordet «underjordisk» fær tankane til gamle segner um huldrefolk og dvergar i fjellet, men her handlar det um eit heilt konkret avlingsbruk. Det viser at den gamle mystikken kann sameinast med framtidsretta nyskaping. Dette nyhendet frå Franzefoss-gruva openberrar ein veg som mange fleire kann slå inn på. Noreg hev tusundvis av nedlagde gruver og fjellhallar – kvifor ikkje la dei bløma på nytt, bokstavleg tala?
Det vesle ljosglimet hev vorte eit fyrtårn for kva som er mogeleg når ein tenkjer nytt um gamle rom. Frå eit tomrom i berget til ein grønskande hage – det er ei framtid som allereie er i emning. Kanskje vert det underjordiske avlingsbruket ein dag like sjølvsagt som drivhuset, og kalkgruva ved Franzefoss stend att som det fyrste dømet på ein ny tanke.
Kjelde: NRK