Ei dirring i snøret som ikkje likna på den vanlege lakserykkjen, fylgd av eit syn som fekk fiskaren til å måpa – det er ikkje kvardagskost, sjølv ikkje for ein elv med so lang fiskarhistorie som Nidelva. Det som kom til overflata i Trondheimsstraumen denne morgonen, var ikkje den venta blanke sylvpila, men noko heilt annleis, og nyhendet spreider seg no som eit friskt vindpust millom fiskeglade sjeler.
Nidelva er ikkje berre eit vassdrag som renn roleg ut i fjorden; elvi er ei klokke som hev tikka i meir enn tusen år, frå kongesogone talar um naust og kvernhus, til dagens fiskarstonger som sit fast i hendene på vonfulle born og vaksne. Kvar einaste stein på botni hev ei soge å fortelja, og kvar einaste uventa fangst er ei påminning um at elvi enno gøymer på løyndomar. Det er som um naturen sjølv, med eit smil, vil minna oss på at me aldri kann kjenna alle løyndomane i dei næraste landskapi våre.
Og kva denne merkelege fangsten var for noko, fær stå ope ei liti stund til – kanskje ein ål på vandring, kanskje ein sjeldan nebbfisk, eller til og med eit levande minne frå tidi då elvelampretten var vanleg. Det som er visst, er at slike hendingar skapar undring og glede, ikkje berre hjå fiskaren sjølv, men hjå alle som fylgjer med. Ei elv vert ikkje fatigare av å visa fram eit ukjent andlit; ho vert rikare, djupare, meir spennande.
I ei tid der so mykje er målt, vegs og plassert i rette båsar, gjer slike små sjokk godt. Dei minner oss um at skaparverket ikkje er ferdig kartlagt, og at den lokale naturarven er som ei bok der nye blad stadig kann dukka upp. Fiskaren som no sit att med ei soge som vil verta fortald i mange mannsaldrar, er samstundes ein utsending for alle som trur at kvar dag ved elvi kann bera med seg noko nytt. Og slik sett er sjokkfangsten ein siger for heile lokalsamfunnet, for borni som fær høyra at undringa lever, og for dei eldre som kann stadfesta at Nidelva framleis er full av liv.
Det er ikkje til å undrast over at slike hendingar skapar prat og smil på kaia. For i eit land der fisketradisjonane sit djupt i folkesjeli, er kvar einaste ny fangst eit bitte lite mysterium, og når mysteriet uppstår i eit vatn som hev runne so lenge og so trufast, vert det som eit dikt um von. Måtte fleire slike overraskingar koma til syne i åri frametter – ikkje berre i Nidelva, men i alle elvane våre. For det er i desse små augneblikki at me ser at det grøne livet enno hev mykje å gjeva, og at framtidi ikkje er ei lukka bok.
Kjelde: Adresseavisen
