Atlanterhavsvegen låg stille den augustdagen i 1996, men på bane 3 i Atlanta small det. Vebjørn Rodal kom fyrst i mål på 800 meter og tok eit OL-gull som sidan hev sett djupe spor i norsk idrottssoge. Dei som såg det, gløymer det ikkje.
No, ein mannsaldar seinare, kjem han med ei vedkjenning som kanskje yverraskar: I tida etter sigeren sakna han eit A4-liv, og han var litt lei. Dette fortel han i eit nytt intervju. Slike ordi kunde høyrast utakksame ut, men dei syner tvert imot ei djup menneskjeleg sanning. Å vinna gull kravde mange offer, og eitt av dei var det stille, faste livet som dei fleste andre kunne leva. Det er lett å tru at eit liv på toppen berre er frygd og gaman; Rodal minner alle um at sjølv idrottsheltar treng ein stad å høyra til, ein rytme som held, eit fellesskap som ikkje er basert på prestasjonar.
A4-livet – eit norsk uttrykk for det heilt vanlege og føreseielege – står ofte i skuggen av det spektakulære. Likevel er det i slike kvardagsritme at liv vert bygt og meining får gro. Rodals lengt fortel at toppidrettsvegen korkje er enkel eller sosial, trass i æra. No, med tretti års perspektiv, kjem klokskapen: Den gongen valde han å gjeva alt for heilt vanlege mål frå Berkåk, og valet gav eit gull som framleis lyser upp. Men han hev også forstått at ein ikkje kann eiga medaljen og samstundes halda fast på alt det andre. Det er eit modigt og lærerikt syn.
Gullet frå Atlanta er ikkje bleikna. Det er ein del av den norske kulturarven, og i år vil mange atter sjå klippet og kjenna gleda. Samstundes gjev Rodal eit anna bilete: den vaksne mannen som ser attende og vågar å segja at han sakna noko, og at han var litt lei. Dette er ikkje svakskap, men diupne. Soleis vert sigeren endå meir menneskjeleg, og meir verdsett. For ein kann vinna OL og likevel vera ein vanleg mann.
Kjelde: Adresseavisen