Fire teikn – kross, sirkel, firkant og trekant – hev vore sjølve skrifti i spelverdi i årtier. Dei sit i fingrane, i muskelminnet, og er like sjølvsagde som pedalane i ein bil. No kjem eit patent frå Sony som kann gjera desse fysiske knappane til friare, virtuelle skapningar.
Det er ikkje lite dei hev funne på. Ein heil handkontroll utan ein einaste fast knapp, men der heile framsida er ei samanhangande berøringsflate som spelaren sjølv former. Her kann ein plassera krossen lenger upp, gjera ho større, eller rett og slett lata ho bleikna burt når spelet ikkje treng ho. Patentet, som vart registrert alt i 2023 og no er offentleggjort, skildrar ei verd der kvar spelar fær sin eigen skreddarsydde kontroll – ikkje berre som ein draum, men som tekniske teikningar og sensorlist.
Det er eit framlegg som peikar langt utyver vanleg nyvinnig. Her ligg det ein tanke um at hendene er ulike, at ein tiårings fingrar ikkje er som ein vaksen sine, og at stive ledd eller manglande rørsle ikkje skal vera hindringar. Når kontrollen attpåtil kann kjenna att kven som held han – ja, då kann ei heil hushaldning ha kvar sine profilar som lastar seg sjølve. Eldstejenta fær sitt oppsett med små, tette knappar, medan bestefar kann gjeva seg store, mjuke flater som ligg roleg under fingrane. Dette er ikkje berre framsteg; det er gjestmildskap bygd inn i elektronikk.
Sume vil nok segja at det er skremmande å sleppa handgriplege knappar og stoler. Muskelminnet sit djupt, og ein skal ikkje leita etter eit virtuelt kryss midt i eit kappestrid. Men her er det verdt å minnast at Sony hev gjort dette fyrr – og hev retta seg sjølve ikkje so reint sjeldan. DualShock, Sixaxis, og dagens DualSense var alle fyrst strekar på eit patentkontor, møtt med same blanding av undring og tvil. Dei fysiske knappane sjølve var eingong eit brot med stikker og hjul. Kvart steg på vegen vart møtt med spursmålet um folk verkeleg vilde venja seg. Og kvar gong viste det seg at fingrane lærer snøgt når det som ventar er rikare leik.
Det er noko djupt menneskjelegt i denne dragninga mot tilpassing. Ei boki kann lesast av mang ein, men ho møter kvar lesar på hans eigen måte. Soleis med denne kontrollen: han vert ikkje kjenslelaus, men tvert um kjenslevar for den som held han. Det er teknologi som lyder etter handi, ikkje handi som må bøygja seg etter maskinen. I ei tid der spel hev vorte ein samlingsstad for so mange ulike folk og livsrøynslor, er det rett og rimelegt at reiskapen òg fylgjer med.
Sony sjølve hev enno ikkje stadfest at noko slikt er på veg til butikkhyllone, men patentet syner ei lei. Det vitnar um ein evolusjon som hev pågått sidan dei fyrste spelemaskinane tok form: å knyta oss tettare til dei digitale verdene utan at maskinvara stenger vegen. Det er ikkje avskjed med det kjende, men ei opning mot eit meir romslegt og personlegt speleliv. For dei små, for dei eldre, for dei som spelar annleis – og for alle som berre ynskjer seg ei betre bøyg på tommelen.
Kjelde: ITavisen