Midt i ein musikkindustri som ofte vert framstilt som gjennomdigitalisert og flyktig, stig det fram eit band som held fast på det handfaste og det nære. The Carburetors fyller 25 år i år, og i staden for å berre strøyma tonane sine ut i eit anonymt hav, gjev dei oss fysiske skattar: vinyl med rik kjensle av papp og papir, t-skjorter som ber på soge, og nytt av året – skjerf. Slikt er ikkje berre nostalgi; det er ei påminning um at rock’n’roll framleis er noko ein kann ta og føla på, noko som varer lenger enn ljoset frå ein skjerm.
Det er noko djupt styrkjande i å møta eit band som byggjer si eiga framtid med same arbeidsmoral som dei alltid hev hatt. Eddie Guz og laget hans er framleis eit arbeidarklasse-band, der alle hev vanlege jobbar ved sida av musikken. «Me hev aldri sett på det som eit alternativ å ikkje arbeida,» fortel vokalisten. Rekningar skal betalast, familiar skal brødfødast – og så vert kveldar og helgar vigde den ljoden som aldri slepper taket. Denne doble lojaliteten til kvardagen og kunsten gjev songane deira ei ærleg tyngd som er vanskeleg å etterlikna.
Jubileet vert feira med nytt album, *We Ride At Night*, der dei hev teke to steg attende og spissa til den hurtige, tradisjonelle Carburetors-rocken. Samstundes slepper dei ei live-skive innspelt på Tons of Rock, og i desember kjem meir fysisk gods frå eige selskap, Fast Forward, i samarbeid med Musikkopperatørene. Det er eit sjølvstendig grep i ein bransje som er radikalt umskapt, og det syner at ein framleis kann laga si eiga rørsle og nå langt utan å gjeva slepp på det eineigne.
Dei kallar seg den ultimate underdogen i norsk rock, og denne rolli hev dei bore med stoltheit i eit kvart hundreår. For eit band som alltid hev måtta kjempa for kvar millimeter, er 25 år ikkje eit teikn på slitasje, men på seiglivd kraft. Fylgjarskaren i Sentral-Europa veks stadig, og ein ny turné er planlagd i 2027 – eit vitnemål um at rocken finn vegen langt inn i hjarto til folk, tvers igjennom landegrensor og språkmur.
Og midt i jubel og framgang gjev dei rom for det store samhaldet i den norske rockescena. Da Bjørn Müller frå Backstreet Girls brått forlet oss, rørde det heile bandet djupt. Eddie Guz segjer at noko inni deim vart rive burt, for utan Bjørn og Backstreet hevde det kanskje aldri vorte noko The Carburetors. Dei gjer ikkje rock til ein konkurranseidrett – dei heier på alle, og slik veks scenen seg sterkare.
Når vinterkvelden kjem og live-skiva ligg på tallerken, medan eit nytt skjerf heng klart til neste festivalkveld, er det lett å gleda seg yver eit band som ikkje berre overlever, men som finn ny styrke i det handfaste. I ei verd der alt renn burt i straumar, stend The Carburetors støtt – med vinyli i hylla og gitaren på scena.
Kjelde: Heavymetal.no