Ein konge som ikkje var heilt budd, er ikkje eit teikn på svakheit. Det er eit teikn på at krona kviler på eit menneske. Kong Haakon legg bak seg nokre vekor som var meir enn vanlege plikter. Han seier sjølv at han ikkje var heilt førebudd. Det er eit ærlegt ord frå ein mann som nett hev teke på seg eit av dei tyngste embætti i landet.
Norsk kongesoge er full av slike overgangar. Då kong Haakon VII steig i land i 1905, var han og ein mann som måtte læra eit nytt land og ei ny tid å kjenna. Det same gjeld for kong Haakon i dag. Det som skil ei kongeleg verd frå ei vanleg verd, er ikkje at sorgi ikkje finst; det er at sorgi må bera offentleg. Mange kjenner seg att i å måtta halda fram etter tap. Kongen gjer det ikkje med store ord, men med nærvær. Det er ein stille styrke som hev vore med i kongehuset i mannsaldrar.
Ordet «sorg» hev i norsk same rot som «sørgja», og det å sørgja er å bera omsut for noko som er borte. I dette tilfellet vert sorgi ein del av eit liv i tenesta. Det er ikkje noko nytt, men det er vakkert når det vert synleg. Å missa ein far er tungt anten ein er konge eller ikkje. At ein son stend fram etter slike vekor, syner at embættet ikkje er eit tomt skal, men eit kall som vert bore vidare frå far til son.
Når den fyrste offisielle reisa no kjem, er det ikkje berre eit programpunkt. Det er eit steg attende til kvardagen, og samstundes eit steg inn i ei ny tid. Folket får sjå ein konge som hev vore nede i det djupe, og som reiser seg att. Slike vekor set spor, men dei kann og gjera ein varmare i embættet. Ein konge som ikkje var heilt budd, kann verta ein konge som lyder meir når andre talar. Det er eit godt utgangspunkt for det som no kjem.
Kjelde: Bergens Tidende