Det er ikkje ein centimeter keisamt å sjå her. Denne freistande lovnaden kjem frå musikaren Rasmus Rohde sjølv, og han gjeld eit nyskrive musikkteater der amatørar og profesjonelle møtest på scena. Når slike skilje vert viska ut, oppstår det ofte noko meir enn underhaldning – det vert eit levande samfunnsprosjekt.
Blandinga av amatørar og proffe er ikkje ny i norsk teaterhistorie. Frå dei eldste mysteriespeli i mellomalderkyrkjone til moderne lokale spel hev leikmannen og fagmannen stade side um side. Det er i dette møtet at gnisten ofte vert tendra. Amatørane fører med seg eit friskt alvor og ei uforfalska glede, medan dei profesjonelle gjev tryggleik og kunstnarleg djupn. Publikum, som i dette tilfellet er familiar, merkar at her vert alle tekne på alvor – anten dei står på scena eller sit i salen.
Rohde er kjend for si evne til å veva saman ulike musikalske trådar. Når han no skaper eit musikkteater for born og vaksne saman med ei slik blanda gruppe, styrkjer han ein kultur der det ikkje er trong for å setja nokon utanfor. Det er eit svar på den ofte oppstykka underhaldningsverdi, der alt skal vera perfekt og glatta til. Her fær det levande og ekte rom, og ein minnest um at kulturen ikkje berre er noko ein kjøper, men noko ein skaper i fellesskap. I ei tid der skjermane dominerer, er det forfriskande å sjå born og vaksne saman på scena, i song og spel.
Samstundes talar eit slikt tiltak rett inn i lokalsamfunnet. Det samlar folk på tvers av alder og bakgrunn, og det gjev ei kjensla av at kvar og ein kann bidra. For borni i salen vert det ikkje berre ei framsyning; det vert ei leksjon i at deira eigne røyster og idear tel. Når dei ser ein nabo eller ein lærar på scena, veks trui på at også dei kann vera medskapande. Det er ei påminning um at det beste i kulturen ofte veks fram nett der amatørens mot møter profesjonell kunnskap, utan centimeterkeisame avstandar.
Historisk sett hev slike prosjekt ein djupt rotfeste i Noreg. Dei viktugaste nasjonale festspeli, som Spelet på Stiklestad, byggjer nett på samarbeidet millom amatørar og profesjonelle. Det er ei arv som Rohde no fører vidare med sitt eige musikalske mål. Han viser at det ikkje trengst eit stort apparat for å skapa noko stort – det trengst berre eldhugar og vilje til å stå saman og segja: Her er me, og her vert det liv.
Dette musikkteateret er soleis meir enn ein kveld i teateret. Det er ein invitasjon til å sjå at det å skapa noko vakkert ikkje er avgrensa til dei med lang utdanning eller stor sceneerfaring. Sjølve blandinga av røyster – både dei øvde og dei uøvde – speglar livet sjølv, der me alle er amatørar på eitt eller anna felt. Når Rohde lovar at ikkje ein centimeter er keisam, er det ikkje berre ein fyndig replikk. Det er ei grunngjeve tru på at når folk fær koma saman og gjeva av seg sjølve, vert resultatet noko som rører langt inn i hjarta – og det sit att lenge etter at teppet hev falle.
Kjelde: Adresseavisen