Kva er det som fyller ein konsertsal når ein artist seier farvel? Laurdag kveld var Olavshallen fullsett, og publikum var rørt då ein av landets finaste artistar tok avskil med konsertpublikumet.
Det er lett å tenkja på eit farvel som eit punktum. Men ein fullsett sal fortel noko anna. Han fortel at songane ikkje høyrer til artisten åleine; dei høyrer til alle som har bore dei med seg gjennom livet. Når so mange møter fram, er det ikkje berre for å høyra ein gong til. Det er for å takka for alt som har vore.
Ein artist som fyller Olavshallen på ein slik kveld, hev bygt noko meir enn ein karriere. Han hev skapt eit rom der folk kjenner seg heime. I ei tid då mykje skiftar snøgt, er slike konsertkveldar som ei roleg hamn. Publikum syng med, minnest og kjenner at det dei høyrer, er verd å ta vare på.
Å verta rekna millom dei finaste artistane i landet er ikkje noko som kjem av ein enkelt konsert. Det kjem av mange år med songar som har fylgt folk gjennom glede og sorg, ved høgtider og kvardagar. Difor er eit fullsett hus på ein avskilskveld noko meir enn applaus; det er eit kollektivt vitnemål um at desse songane har vorte ein del av det norske lydlandskapet.
Slike stunder hev ogso ein historisk klang. Norsk songarv er full av røyster som ikkje lenger er millom oss, men som likevel ljomar i salane. Når ein stor artist tek farvel, vert det ei påminning um at musikken ikkje døyr med framføraren. Han lever vidare i dei som lærde songane, i dei som spela dei heime, og i dei unge som høyrer dei for fyrste gong.
Det er ogso noko varmt ved at eit farvel kan vera både triveleg og noko vemodig på ein gong. Triveleg av di gleda yver eit langt kunstnarliv får rom; vemodig av di ein veit at noko er ved vegs ende. Men det er eit vemod som ikkje er tungt. Det liknar meir ein mild kveldshimmel, der ein ser at dagen var god.
For dei som sat i salen laurdag, vart kvelden nok ein skatt å minnast. Og for alle som ikkje fekk sita der, er det godt å vita at slike kveldar finst, at ein framleis samlar seg um song og musikk, og at eit fullsett hus er den finaste takken ein artist kann få. Det er ikkje berre eit farvel; det er eit vitnemål um at noko varer.
Kjelde: Adresseavisen