Vestmennene

Tag: song

  • Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Tvo svenske poprøyster frå kvar sitt tiår møtest no i ein duett som allereie fær hjarto til å slå raskare. Robyn, som med si særmerkte elektroniske tilnærming til popen hev skapt særs elegante verk i to mannsaldrar, og Zara Larsson, den unge songarinna med ei røyst som ber heile arenar, hev funne saman til ein song dei sjølve kallar heilt spesiell.

    Nyhendet kjem ikkje berre som ei glad melding for tilhengjarar, men som eit vitnemål um den rike tonen som gjeng som ein raud tråd gjennom svensk pophistorie. Landet hev fostra artistar som ABBA, Roxette, Ace of Base og seinare Max Martin-sfæren, ei rekkja av låtsmedar som hev sett varige merke på den internasjonale musikkscena. Robyn sjølv stod i brotstykket millom den klassiske svenske poptradisjonen og den nye elektroniske bølgja, og hev seinare vorte eit ikon for ei ærleg og personleg tilnærming til dansemusikken.

    Zara Larsson, på si sida, representerer ein ny generasjon. Ho slo igjenom som eit born med ei utruleg moden røyst, og hev sidan bygt ein karriere på store internasjonale hittar. Men samstundes hev ho vore tydeleg på dei verdiane ho står for: fridom, likeverd og mot til å vera seg sjølv. Når desse tvo no gjeng saman, er det meir enn eit marknadsmessig grep. Det er eit møte millom ulike tidsaldrar i svensk pop, og ein sjanse for yngre lyttarar til å oppdaga Robyns rike katalog, medan dei eldre kann få sjå korleis popmusikken hev utvikla seg i Zaras hender.

    Ein duett er alltid eit risikabelt kunststykke. Tvo røyster må finna ein felles klangbotn, og dei personlege uttrykki må sameinast i ein ny heilskap. Når dei sjølve segjer at dette er noko heilt særskilt, er det grunn til å lytta. Robyn hev tidlegare samarbeidt med alt frå Röyksopp til Snoop Dogg, men denne gongen er det eit svensk møte som peikar frametter. Det er ikkje eit nostalgisk attersyn, men ein ny komposisjon som skal leva sitt eige liv.

    Me kann òg gleda oss yver at svensk musikk framleis er ei eksportvare av beste slag. I eit verd der mykje av popen vert skapt på samleband, er det forfriskande å sjå to artistar som verdset handverket og dei store kjenslone. Dei minner oss um at ein god poplåt ikkje treng vera lettvinn; han kann vera djup, leiken og personleg på same tid.

    Difor er dette nyhendet ei påminning um den krafti som ligg i samarbeid – ikkje berre i musikken, men i kulturlivet elles. Når eldre og yngre krefter finn kvarandre, vert det skapt noko som når lenger og djupare enn det einskilde verket åleine. Me ventar no på å få høyra resultatet, men alt no er stemninga sett: ein duett som bind saman tiår og viser at den svenske poptonen er like livskraftig i dag som då ABBA vann Eurovision i Brighton i 1974. Måtte denne låten verta eit ljosande døme på kva godt som kjem ut av viljen til å møtast på tvers av generasjonskløftene.

    Kjelde: VG

  • For ein gongs skuld må han hava ein minnelapp.

    For ein gongs skuld må han hava ein minnelapp.

    Tone frå ein scene hev ei kraft som opptak sjeldan kann fanga; dei fysiske svingingane i romet, den kollektive pusten millom musikarar og publikum, den unaudsagde samtala som uppstår når eit verk vert framført på nytt. Når eit album som vart gjeve ut for tjue år sidan no kjem i konsertversjon, er det ikkje berre ei gjenutgjeving – det er ei heimkome til det levande uttrykket som all musikk eingong var.

    Studioinnspelingar er bundne til sin eigen augneblink. Dei frys ein serskild klang, ei viss tolking, og gjev lyttaren eit dokument som kann spelast um att og um att. Men i salen, under ljoset og i nærleiken av dei som skapte verket, bråvaknar sjølve kjensla som bar fram songane ein gong. Dei same melodiane, dei same tekstane, men med eit nærvær som ikkje let seg lagra på nokon fast måte. Det er ei påminning um at kultur ikkje er eit tilhøve til daude gjenstandar, men ei strøym som held fram millom menneske.

    For tilhøyrarane som møtte denne musikken fyrste gongen for tjue år sidan, vert konserten ei bru. Minni frå eit tidlegare liv, kanskje frå ungdomstidi, fær ny farge og selskap av yngre andlit som høyrer songane for fyrste gong. Det er ikkje nostalgisk sutring, men ein sirkel som vert slutta: noko ein trudde var ferdigtala, viser seg å ha mykje meir å segja. Slik vert eit jubileum til ein ny byrjing, ikkje ein avslutning.

    Musikarane sjølve hev ogso veksa i desse tjue åri. Dei møter sitt eige verk med roynsler og perspektiv som ikkje fanst den gongen plata vart spela inn. Ein tone som var lett å slå an den gong, kann no liggja djupare; ei frase som vart sungi med ungdomleg eld, fær ein annan klangbotn når ho kjem frå ein eldre røyst. Det gjer konserten til ein uhøgtideleg samtale med tidi, der verket vert rikare for kvar vending.

    At eit album held seg so godt at det vert henta fram til ein heil konsert tjue år seinare, er i seg sjølv eit vitnemål. Det tyder at songane ikkje var laga for eit flyktig mote, men tala til noko varig. Det er ikkje so ulikt det som hende med folkevisone i eldre tid: dei levde vidare fordi dei bar på noko som generasjon etter generasjon kjende som sanning. No kan alle som fyller salen, verta ein del av den same lange lina – ikkje som passiv lyttar til ei maskin, men som medskapar i ei stund som aldri kjem att.

    Slik sett er konsertversjonen ein liten siger for det menneskelege nærværet i eit musikkliv som ofte er prega av skjermar og øyrepluggar. Det er lett å gløyma at musikk oppstod som samvær, som noko folk gjorde i lag. Når albumet no fær stiga ut or den digitale boksi og inn i eit fysisk rom, er det ei heidring av den eldste og mest beintframme sida ved kunstarti. Ikkje berre vert plata feira – sjølve det å høyra i lag vert feira, og det er eit gode me ikkje kann få for ofte.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no