Kva gjer ein kommune når straumrekningi aukar med 61 prosent på eitt år? I Trondheim hev dei funne eit svar som ikkje berre kuttar utgifter, men som gjer ein vanleg fotballhall til eit lite kraftverk.
Solceller på taket av ein fotballhall er i ferd med å snu ei stor utgift til ei sjølvstendig kraftkjelde. Der born og unge til dagleg sparkar ball, skal sjølve bygningen no fanga soli og laga straum til ljos, varme og ventilasjon. Dette er ein tanke som høver godt i eit land der lokal energiproduksjon hev djupe røter. Fyrr henta bygder og gardar kraft frå fossar og bekker; no kann soltaket på idrettshallen spegla same hugsynet: krafti skal helst koma der ho vert brukt.
Det mest oppmuntrande er at dette ikkje er eit isolert påfunn. Store, flate tak på idrettshallar, skular og lagerbygg ligg der allereie og berre tek imot regn og snø. Når dei fær solceller, vert dei ein del av løysingi i staden for ein del av problemet. Kommunen slepp å binda seg einsidig til ein straummarknad som svingar kraftig, og fær ein meir føreseieleg økonomi for komande år. I tillegg er det noko særleg fint ved at nett dei husi som samlar unge menneske, vert døme på framtidsretta val. Ein fotballhall er ikkje lenger berre ein stad for trening og leik; han er òg eit klasserom i praktisk miljølære. Kvar gong ljoset vert slått på under ei økt, kjem ein del av krafti frå taket yver hovudet på spelarane.
Høge straumprisar er ei tung bør, og dei hev tvinga fram trong til å tenkja nytt. Men nett i slike tider kann gode idéar få fotfeste. Solceller på ein fotballhall er eit stille, konkret svar: bygningen sjølv tek ansvar for ein del av det han treng. Det er ikkje berre eit sparetiltak; det er ei påminning um at det lokale og nære framleis hev mykje å gjeva. Når idrettsglede og energiproduksjon kann møtast under same tak, vert framtidi noko ljosare.
Kjelde: Adresseavisen
