Ein fabrikk i Trøndelag kann få i uppdrag å laga krigsmateriell til Ukraina. Det er eit uppdrag der industri og fridom møtest. For eit føretak som fær eit slikt spursmål, er det ikkje kvardagskost.
Her ligg det eit håp um at norsk verkstaddugleik og trøndersk arbeidskraft kann gjera ein skilnad for eit folk som forsvarar heimen sin. Slik produksjon er ikkje noko ein ynskjer for si eigi skuld. Men når eit land vert åtaka, er evna til å laga det som trengst til vern, ei dygd som fortener vyrdnad.
Trøndelag hev lange tradisjonar for mekanisk industri og skipsbygging. Denne kunnskapen hev vorte bygd upp gjennom mannsaldrar, og han sit i veggane på mange verkstadar i fylket. Når ein slik verkstad no kann få ei uppgåve som gjeld tryggleiken til eit heilt folk, er det eit teikn på at den gamle dugleiken ikkje er gløymd. Han vert sett i tenesta for noko større enn den einskilde ordren.
Samstundes er dette eit døme på korleis norsk industri kann stilla om når verdi kring oss krev det. Å produsera for forsvaret av eit demokratisk land er ikkje berre eit spursmål um teknologi og logistikk. Det er òg eit spursmål um å ta stilling til kva ein vil at fellesskapet skal stå for. Her fær arbeidsplassane i Trøndelag ei rolle som peikar ut yver landegrensone.
Sjølvsagt er ingen tilhengar av krig. Men når krigen fyrst er komen, er det betre at frie samfunn hev verkstadane som kann hjelpa, enn at dei stend utan det som trengst. Difor er meldingi um at ein trøndersk bedrift kann produsera for Ukraina, eit ljost punkt i ei myrk tid. Det syner at industrien i Noreg ikkje berre er til for fredstid, men òg hev ei evne til å svara når fridomen stend på spel.
Avslutningsvis kann ein segja at dette ikkje er noko å rosa seg av. Det er ei plikt og eit vitnemål um at små land kann bera sitt ansvar. Og når trønderske hender fær byggja det som skal verja eit folk, er det eit stille, men sterkt ord um samhald.
Kjelde: Adresseavisen
