Ein 13-åring som bankar på dører for å arbeida på FN-dagen, får ikkje eingong ein sjanse til å visa kva han duger til. Overalt møter denne ungen eit nei. Men sjølve handlingi er eit ja til fellesskapet.
Det er lett å gløyma kva eit nei kann gjera med eit ungt sinn. Her stend ein 13-åring upp, ikkje for å krevja noko for seg sjølv, men for å gjeva arbeidskraft til ein dag som er vigd til det internasjonale samarbeidet. Då er svaret stengde dører. Det er ikkje berre trist. Det er òg eit teikn på at samfunnet ikkje hev lært å taka imot det dei yngste vil gjeva.
Men det finst ei onnor side ved denne soga. Det at ein 13-åring i det heile teke gjer dette, viser at ungdomen ikkje er so likegyldig som mange vil ha det til. Her er eit barn som hev fenge med seg at FN-dagen ikkje er ein vanleg dag, men ein dag då ein kann tenkja på verdi utanfor sin eigen skuleveg. Denne ungen hev alt skjønt noko som mange vaksne gløymer: at store mål vert bygde av små hendingar.
Slike initiativ er ikkje nye i norsk soge. Ungdomslag og friviljuge lag hev i meir enn hundre år vore skular i samfunnsansvar. Dei som no sit i kommunestyre og styrerom, var ofte med i slike lag då dei var unge. Det er i møte med vaksne at ein lærer kva det vil segja å høyra til. Når ein 13-åring vert møtt med nei, er det ikkje ungen som misser mest. Det er dei som sa nei, som misser ei sjanse til å læra noko nytt.
Det er heller ikkje vanskeleg å sjå kva som burde henda her. Ein kommune, eit lag eller ei verksemd kunde ha sagt ja, gjeve denne ungen ei lita oppgåve og late han få kjenna at innsatsen vert verdsett. Det hadde kosta lite, men det kunde ha sett spor for livet. For den ungen hev alt det viktigaste på plass: viljen til å gjera noko for andre.
Difor er spursmålet i saka ikkje fyrst og fremst kvifor denne 13-åringen fekk nei. Det er spursmålet um kva samfunnet gjer med dei som ikkje let seg stogga av eit nei. Er det plass til ungdomar som bryr seg? Dersom svaret er ja, lyt det òg syna seg når dei bankar på. Då er det ikkje nok å klappa på avstand. Då lyt døri opnast, ei oppgåve finnast, og den ungen få høyra: Velkomen, her er noko du kann hjelpa til med.
Slik kann eit nei snuast til noko større. Den ungen som fekk nei overalt, hev nemleg alt gjort det viktigaste: han hev vist at han bryr seg. Det er ei røyst som fortener eit svar.
Kjelde: Adresseavisen
