Eit sirkustelt i solsteken, lukti av nyslipe treflis og ljoden av bornelatter som blandar seg med sagmjølk – det er ikkje kvardagskost i ei tid der skjermane ofte fær meir merksemd enn leiken. Men nett slik lydde det i ei bygd ein ettermiddag, då familiane strøymde til for eit samkome som sette gamle handverk og ungdommeleg undring i same ringen.
Snekring og sirkus kann synast som to åtskilde verdi. Det fyrste peikar attende til vaare gamle byggjetradisjonar, til timbrar og båtbyggjarar, til ei tid då kvar fjord og kvar dal fostra meisterar som skapte det dei trong med eigne hender. Det andre hev ei meir framand klang, med røter i italienske manesjar og franske gjøglarar – og likevel hev sirkuset funne vegen inn i norsk folkesjæl som ein folkekjær tradisjon, anten det er Cirkus Arnardo eller små gjestespel på bygdetunet. Når dei to møtest under open himmel, vert det ei påminning um at kultur ikkje berre er det nedarva, men og det me tek imot med opne armar og gjer til vårt eige.
Borni som kom, fann ikkje berre underhaldning; dei fann ei verd av skaparglede. Dei fekk kjenna motstanden i ei høvelspon, sjå korleis ein enkel planke vart til ein krakk, og læra at tolmod og stø hand gjev resultat. Slike stunder er meir enn tidsfordriv – dei er små skular i praktisk klokskap, og dei plantar ei undring for handverket som ingen lærebok kann gjeva. Samstundes flira dei av klovnar og akrobatar, og fekk røynsla av at kroppen er eit vidunderlegt reiskap som kann brukast til langt meir enn stillesitjing.
Soli, som velsigna dagen, er og verd å nemna. Ho var ikkje berre eit vêrfyrebuing – ho var ein medspelar som lyfte heile stemningi og gjorde graset til ei innbydande scene. I ei tid då me ofte søkjer inn i kunstige ljos, minner ein slik ettermiddag oss um den gåva som ligg i å samlast ute, i frisk luft og naturlegt ljos, og dela stunder som ikkje treng batteri eller straum.
For dei vaksne var dette ein sjanse til å sjå borni sine leva ut gleder som mange av deim sjølve minnest frå eigen barndom – anten det var å byggja fuglekassar med far sin eller fylgja med på eit omreisande sirkus som kom til bygdi. Slike møte millom generasjonar knyter trådar attende i tidi, og dei syner at det norske samfunnet, trass all modernisering, held fast på noko varig: tr trongen til å vera saman, skapa noko, og undrast i fellesskap.
Kommentaren treng ikkje peika på store politiske liner for å finna meining. Det er nok å sjå ein gutunge halda fram ei nyhøvla trehest, eller ei jenta som for fyrste gong fær prøva seg på ei line – og so kjenna at dette er det Noreg som byggjer framtidi. Ikkje med ståk og hast, men med solskin, snekring og sirkus ein lys ettermiddag, då heile bygdi strøymde til. Det er slike dagar som legg grunnmuren for gode minne, og som gjer at me, når morgondagen kjem, kann møta ho med litt meir livsmot og ein kunnskap um at hender og hjarte framleis er dei beste verktøyi me hev.
Kjelde: Adresseavisen