39 par sa ja samstundes under dei høge kvelvingene i Nidarosdomen. Ti prestar vigde dei alle, paret etter paret, i eit andelegt maskinspel som sprengjer alle vanlege rammor for korleis eit bryllaup kann gå fyre seg.
Laurdagskvelden vart ein uvanleg seremoni, der Noregs gamle kroningskyrkja for nokre timar var eit slags samleband for eit heilt kapittel av kjærleikssogor. På under tri timar var alle 39 pari vigde – ei smidig maskinistisk bragd som minnar om eit veltrimma urverk.
Når 39 brudepar samstundes uttalar sine lovnadar, vert ikkje kvar einskild si røyst borte i mengdi – tvertum, summen av alle desse personlege augneblikki skaper ein sjeldsynt akustisk og kjenslemessig rikdom. For ein augneblunk vert den store domkyrkja fyllt av ei brusande, sams signing som knapt nokon annan seremoni kann by på.
Det er ikkje kvardagskost, og det kann henda at talet 39 er ein norsk bryllaupsrekord for samstundes vigsler i ei og same kyrkje. Men det er ikkje berre talmagien som gjer dette nyhendet verd ein kommentar. Det er sjølve biletet: eit mylder av kvite kjolar, strame dressar, og dei eldgamle steinveggjene som svarar med sitt stille vitnemål um kjærleik og liv.
Nidarosdomen hev vore vitne til kongekroningar, pilegrimsferder og eit utal av gudstenester. No hev ho og teke imot ei bråte vigsler som i eitt og same andedrag gav 39 nye ekteskap sin signing. Kanskje er det eit teikn på at dei store, samlande rituali ikkje hev tapt si makt, men tvertum blømer i nye former.
Det er ikkje vandt å skjøna at Nidarosdomen dreg til seg brudepar frå heile landet. Fleire av pari hadde truleg lagt ut på lang reise for å gifta seg nett her, i romet der norske kongar og dronningar eingong fekk si signing.
Ti prestar som stod i kø for å tena brudepari, tyder på ein imponerande organisasjon. Det er eit bilete på kyrkja som ein levande institusjon, som maktar å tilpassa seg utan å missa si kjerne. Orgelet brusa, klokkone klang, og eit langt, lukkeleg sukk steig frå benkjeradene.
39 par drog heim frå domkyrkja med kvar si signing. Til saman bar deim med seg eit hav av lovnadar og voner. Det er nett slike augneblikk som gjer at dei gamle murane held fram med å tala til oss, og minner oss på at kjærleiken er både individuell og samlande.
Kjelde: Aftenposten