«Sinnssykt vulgær humor» er ikkje noko ein ventar å høyra frå eit musikalmiljø som oftast pyntar seg med store smil og blanke songnummer. Når musikalen no vert kalla «frekk og overraskande», er det grunn til å lyda etter.
Det mest gledelege er at slik humor sjeldan står åleine. I norsk revytradisjon hev dei grove ordi alltid hatt ein plass, ikkje for å vera rå, men for å setja fingeren på det folk flest kjenner utan å segja det høgt. Når ein musikal blandar høge songnummer med låg komikk, opnar han eit rom der publikum fær sleppa spenningi i kroppen. Latteren er ikkje berre støy; han er ein sosial lim som bind salen saman.
Det frekke er ikkje eit mål i seg sjølv, men eit middel til å riva ned den høflege fernissen som ofte ligg yver kvardagen. For skodespelarane og musikarane som står på scena, krev slik humor eit serskilt mot. Det er lettare å spela trygt enn å stå i ein sal som fyrst vert heilt stille, og so bryt ut i latter. Det overraskande ligg ikkje berre i ordi, men i at musikalen fær det grove til å svinga. Når melodiane er gode nok, toler teksten å vera både rå og hjarteleg.
Ein kann og undrast på kva slik dristig humor gjer med publikum. Han minner folk på at ikkje alt skal vera fint og glatt. Det finst ein gamal visdom i å le av det som er pinleg, kroppsleg og uregjerleg. Komedien hev alltid hatt den oppgåva å setja lys på det folk elles snur seg burt frå. Når musikalen gjer det med song og dans, vert det ikkje berre tolererande, men glitrande.
Difor er det god grunn til å gleda seg over eit teaterstykke som fær denne skildringi. Det tyder at nokon framleis trur på krafti i ein god latter, og at publikum ikkje hev mista evna til å verta overraska. I ei tid der mykje underhaldning er varsamt utrekna, er det befriande at scena kann vera både frekk og uføreseieleg. Slikt held teateret levande.
Kjelde: Bergens Tidende