Å hanga i ei kjetting høgt over scena er ikkje noko ein gjer utan at det kostar noko – og nett difor er det fortent merksemd når Ariel Andresen no tek denne sjeldne kunstformi til Las Vegas. Kjettingen er ikkje eit mjukt tau; han skjer, gnagar og krev ein kropp som hev bygt seg sterk nok til å tola påkjenningi.
Den kunstformi som Ariel Andresen syner, er ikkje vidt utbreidd. Kjetting som scenisk reiskap høyrer heime i eit lite felt innanfor luftakrobatikken, der tryggleiken ligg i presisjonen og tilliti til eige grep. Når nokon meistrar ein so sjeldan disiplin, er det ikkje berre eit privat meistringsprosjekt. Det utvidar kva publikum kann sjå for seg at ein menneskekropp kann gjera.
Smertone er nesten uuthaldelege, vert det sagt. Men det er ikkje eit rop um vonløyse; det er ei ærleg påminning um at det som ser lett ut, hev kravd tusund timar med øving og tolmod. Kjettingen er ikkje eit venleg materiale. Han er laga for å bera tunge bører, ikkje for å smeika hudi. Når artisten likevel vel han, er det eit medvite val: ein vil ikkje berre underhalda, men syna at det råe og industrielle kann verta vakkert.
Reisa til Las Vegas er ei internasjonal stadfesting av dette arbeidet. Der møtest artistar frå heile verdi, og kravi til både styrke og scenisk nærvær er store. At ein norsk utøvar fær syna fram ei kunstform som få andre driv med, er ikkje berre eit personleg steg. Det er òg eit stykke norsk sirkushistorie som fær nytt liv på ei av dei mest synlege scenone i verdi.
Kanskje er det nett denne kombinasjonen av smerte og venleik som gjer kjettingakrobatikken so gripande. Det er ikkje noko glatt og enkelt ved det – og kanskje er det difor det sit att i minnet lenge etter at lyset er slokt.
Kjelde: Bergens Tidende
