Den 21. juli 1858 møttest grev Camillo Benso di Cavour, statsminister i kongeriket Sardinia, og keisar Napoleon III av Frankrike i løynd i den vesle franske byen Plombières. Møtet fann stad etter fleire månader med løynde samtalar og brev. Cavour, som var den drivande krafti bak samlingi av Italia, ynskte fransk hjelp til å driva dei austerrikske styrkane ut or Lombardia og Venetia. Napoleon III på si side såg ein sjanse til å auka fransk innverknad og vinna nytt land.
Dei to statsleiarane sette upp ei avtale som sidan vart kjend som Plombières-avtala. Ho gjekk ut på at Frankrike skulde støtta Sardinia militært um Austerrike gjekk til krig. Til gjengjeld lova Cavour å avstå grevskapet Nice og hertugdømet Savoie til Frankrike. Samstundes vart det planlagt ein føderasjon av italienske statar under leiing av paven, men med sterk sardinsk dominans. Avtala var løynd og vart ikkje kunngjord fyrr seinare.
Etter møtet freista Cavour å provosera Austerrike til krig. Våren 1859 braut den andre italienske frigjeringskrigen ut. Franske og sardinske troppar vann sigrar i slagi ved Magenta og Solferino, men Napoleon III valde å slutta fred med Austerrike i Villafranca, noko som skuffa Cavour. Likevel førte krigen til at Lombardia vart sameina med Sardinia, og andre italienske regionar reiste seg og slutta seg til samlingsprosessen. Innan 1861 var kongeriket Italia skipa.
Plombières-møtet vert rekna som eit vendepunkt i italiensk soge. Det syner korleis diplomati og løynde alliansar kunne endra det politiske kartet i Europa. Sjølv um avtala ikkje vart fullt ut innfridd, la ho grunnlaget for fridomen og samlingi av den italienske nasjonen.