Vestmennene

Tag: samarbeid

  • Jakob (18) leitte etter ei sideinntekt. No hev han seks partnarar og ser nasjonalt.

    Jakob (18) leitte etter ei sideinntekt. No hev han seks partnarar og ser nasjonalt.

    Seks partnarar og eit nasjonalt siktemål – og alt byrja med vatn og såpe hjå grannen. Ein attenåring som søkte ei sideinntekt, hev no bygt seg eit lite føretak med seks partnarar.

    Jakob Tande var inspirert av videoar på TikTok um å byggja inntekt. Men i staden for å berre sitja og sjå på skjermen, tok han vaskebøtta og vaska bilane til naboane. Det fyrste steget var lite, og likevel fullt av lærdom: Han måtte læra å arbeida raskt, halda avtalar og setja ein pris. Slik vart nabobilane meir enn ei teneste – dei vart ei øving i tillit.

    Det er lett å undervurdera slike små byrjingar. Ein bilvask i eit bustadfelt er ikkje noko stort nyhende i seg sjølv. Men når ein attenåring får seks partnarar med på laget og rettar blikket nasjonalt, ligg det noko større under. Her er ikkje tale um å venta på at nokon skal gjeva ein jobb; her er tale um å skapa han sjølv. Dei seks partnarane syner at idéen hev vorte delt, drøfta og betra i lag med andre.

    Slike sogor hev djupe røter i norsk bygd og by. Ungdom har i mannsaldrar tent sine fyrste kroner ved å måka snø, plukka bær, slå plenar og gå ærend for grannar. Det nye er at den digitale kvardagen ikkje lenger berre er eit tidsfordriv, men ei kjelde til inspirasjon og kunnskap. Videoane på TikTok vart ikkje eit lokk burt frå arbeidet; dei vart ein reiskap til å koma i gang. Slik kann det digitale og det praktiske gå hand i hand.

    Den nasjonale ambisjonen er kanskje den mest spanande delen. Å vaska bilar i eit nabolag krev fyrst og fremst pålitelegheit. Å utvida til andre stader krev system, samarbeid og eit godt rykte. Her hev dei unge partnarane alt gjort det viktigaste: Dei hev synt at dei møter upp, gjer arbeidet skikkeleg og tek ansvar. Eit slikt rykte når langt, og det er ikkje avhengig av store annonsar.

    Difor er dette meir enn ei soge um ein ung gründer. Det er ei soge um kva som skjer når ein idé vert teken på alvor, og når nabolagets tillit vert bygd bil for bil. Ein liten bilvask kann verta noko større enn skinnande lakk. Han kann verta eit prov på at arbeidsviljen og samarbeidet enno høyrer heime i det norske kvardagslivet.

    Kjelde: Adresseavisen

  • – Eg budde på Britannia i eitt år

    – Eg budde på Britannia i eitt år

    Eit heilt år på hotell er ikkje noko vanleg utgangspunkt for ei kunstutstilling. Men når Håkon Gullvåg no syner fram nye verk i Britannia, er det nett den lange tida i huset som gjev utstillingi ei eigi djupn.

    Gullvåg hev sjølv fortalt at han budde på Britannia i eitt år. Eit slikt opphald gjev ein kunstnar eit nært tilhøve til staden, og det merkar ein i utstillingi. Her møtest verk som vart til i samarbeid med Håkon Bleken, og heilt ferske arbeid frå Gullvågs eigen hand. At desse to namni står side um side, fortel um ein levande tråd i norsk målarkunst.

    Samarbeidet mellom Gullvåg og Bleken er eit døme på at kunst ikkje berre er einsam skaping, men og ein samtale mellom menneske. Når ein etablert kunstnar og ein yngre kollega arbeider i lag, kann det opna dører som ingen av dei hadde funne åleine. Dei sams verki ber bod um det, og dei ferske verki syner at Gullvåg ikkje kviler på eldre laurbær.

    Britannia er eit av dei mest kjende husi i landet, og hotellet hev vore eit samlingspunkt i byen i lang tid. Når kunsten no får plass i desse romi, vert hotellet meir enn ein utstillingsstad. Det vert ein part i soga um verki, og ein stad der folk kann møta kunsten i ein kvardagsleg og likevel høgtideleg samanheng.

    Utstillingi er soleis eit lite stykke norsk kunstsoge, fortald gjennom eit hotell som hev teke imot både reisande, byfolk og kunstnarar. Ho minner folk um at dei gode møta mellom menneske ofte skjer der ein minst ventar det. Når Håkon Gullvåg no syner fram det han hev skapt i lag med Håkon Bleken, og det han hev skapt på eiga hand, er det ein grunn til å gleda seg – både for kunstinteresserte og for alle som set pris på levande tradisjonar.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Brufast i tvo vikor i Sverige: No er det norske køyretøyet endeleg redda.

    Brufast i tvo vikor i Sverige: No er det norske køyretøyet endeleg redda.

    Etter meir enn to vekor stod det norske køyretøyet fast på den svenske brui. Torsdag ettermiddag tok sjølve undsetningi ti minutt. Det er eit tal som lett vert borte i heile ventetidi, men det fortel noko viktigt um kva tolmod og rett tid kann gjera.

    Når noko hev stade stille so lenge, er det freistande å tru at hindringi er uvanleg stor. Her var det ikkje fyrst og fremst kraft som mangla, men dei rette tilhøva. Ein spesialtransport krev ei heilt anna varsemd enn eit vanleg køyretøy. Det som ser ut som ein stillstand, kann i røyndi vera ei lang førebuing. Kvar time med venting var ikkje burtkasta; han var naudsynt for at dei siste ti minutti skulle kunna gå so glatt.

    Det er ikkje fyrste gongen eit byggverk set vilkåri. Bruer hev alltid kravt respekt for vekt, vind og straum. Når eit køyretøy vert ståande, er det lett å sjå på det som eit nederlag for teknikken. Men kanskje er det motsett: Brua gjorde det ho skulle, og dei som styrde transporten gjorde det dei skulle – venta til alt var trygt. Det er ein gamal visdom at det ikkje løner seg å tvinga noko som er større enn ein sjølv.

    Det er noko friskt i denne forteljingi. Ho minner um at mange av dei vanskelegaste sakene i livet ikkje vert løyste med meir styrke, men med betre timing. Ein bonde kann ikkje skunda våren, og ein fiskar kann ikkje tvinga sjøen. Å venta på rette augneblinken er ikkje veikskap, men visdom. Det norske køyretøyet vart ikkje berga fordi nokon pressa hardare på, men fordi ein fann det tidspunktet då alt stemde.

    Slike hendingar syner òg at grenser mellom land ikkje treng vera hinder. Ein norsk transport på svensk grunn vart teken hand um på ein roleg og fagleg måte. Det ligg ein stille styrke i slikt naboskap. Når det gjeld, er det ikkje vanskeleg å samarbeida.

    Sist, men ikkje minst: Det er lett å gløyma at dei fleste kriser fær ein ende. I fjortan dagar kunne det sjå ut som om dette køyretøyet skulle verta ståande endå lenger. So kom torsdagen, og på ti minutt var alt avklara. Det er eit bilete på at sjølv langvarige fastlåste situasjonar kann opna seg snøgt når tilhøva ligg til rette.

    Heile historia er ei påminning um å ikkje missa motet når noko dreg ut. Nokre gonger er løysingi nærare enn ein trur, men ho krev at ein hev tolmod til å venta på rette stundi. Då kann to vekor enda med ti minutt. Det er eit godt tal å bera med seg.

    Kjelde: NRK

  • – Me jobba jo i platebutikk i Bergen saman

    – Me jobba jo i platebutikk i Bergen saman

    Bak disken i ein platebutikk i Bergen vart grunnlaget lagt for eit samarbeid som fyrst no kjem ut i ljodet. Det er lenge sidan Ane Brun og Röyksopp møttest for fyrste gong, men tråden dei batt då, hev vore sterk nok til å halda heile vegen.

    Ane Brun og Röyksopp samarbeider no. For mange som fylgjer norsk musikk, er det eit gledeleg nyhende. Det som gjer saki endå finare, er at dei to partane ikkje møttest på ein stor festival eller i eit studio i utlandet. Dei møttest bak disken i ein platebutikk i Bergen. Ein slik stad er meir enn ein butikk. Det er ein møtestad der unge musikkinteresserte menneske kann dela funn, prata um plater og drayma um eigne songar. I ei tid då musikken ofte kjem gjennom skjermar og algoritmar, er det lett å gløyma kor viktig den fysiske møtestaden var. Platebutikken gav rom for tilfeldige møte og langsame samtalar. Slike møte kann setja djupe spor.

    Når eit samarbeid kjem etter so mange år, fortel det noko varmt um tolmod og varig venskap. Ikkje alle gode idear vert sette i verk med ein gong. Nokre tankar treng tid til å mognast, medan dei som ber deim, går kvar sine vegar og samlar røynslor. At Ane Brun og Röyksopp no finn saman att, er difor ikkje berre eit møte mellom to artistar. Det er eit prov på at band som vert knytte tidleg i livet, kann overleva avstand, år og ulike musikalske retningar.

    Bergen hev alltid hatt ein serskild plass i norsk musikkliv. Byen er liten nok til at folk møtest på tvers av miljø, men stor nok til å gjeva rom for mange ulike uttrykk. Når to artistar med so ulike musikalske uttrykk finn saman, er det eit teikn på at det lokale jordsmonnet framleis ber frukt. Det er dessutan ei påminning um at dei viktigaste samarbeidi ofte byrjar med noko enkelt: ein prat over disken, ei plate som vert tilrådd, eit felles minne frå dei fyrste åri i musikklivet.

    Soga um Ane Brun og Röyksopp minner folk på at gode ting kann ta tid. Det som vert sådd i ein travel platebutikk for mange år sidan, hev no vakse fram til eit samarbeid som mange vil høyra med glede. Og kanskje er det nettopp slik den levande musikkulturen held seg frisk: ikkje berre gjennom store lanseringar og raske suksessar, men gjennom dei stille bandi som vert knytte mellom menneske som elskar musikk. Eit langt venskap kann byrja bak ein disk, og når det fyrst slær ut i full bløming, er det verd å feira.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Belgisk partikkelfysikar vert tildelt Nobelprisen i fysikk.

    Belgisk partikkelfysikar vert tildelt Nobelprisen i fysikk.

    Ein 82-åring hev nett fenge verdas gjævaste fysikkpris. Prisen kjem til ein som hev leita etter dei minste byggjesteinane i naturen i eit heilt liv. Det er ein heider som talar til alle som trur at god forsking tek tid.

    Den belgiske partikkelfysikaren Francis Halzen er tildelt årets Nobelpris i fysikk. Det er lett å tenkja at ein slik pris markerer slutten på eit langt virke. Men for den som fylgjer fysikken, peikar prisen like mykje frametter. Grunnforskingi bak slike oppdagingar har ofte bygt seg upp over tiår, med små steg, nederlag og nye spursmål. Når heidersprisen kjem, er han ikkje ei avslutning, men eit vitnemål um at tolmodet løner seg.

    Partikkelfysikk er i sin natur internasjonal. Store instrument, store datamengder og forskarar frå mange land må dra i lag. Ein nobelpris i dette feltet er difor ikkje berre ein heider til ein mann. Han lyser òg på det store samarbeidet som gjer det mogeleg å sjå inn i det som er for smått til å sjåast. Slik arbeid krev at folk med ulike mål, ulike tidsoner og ulike fagbakgrunnar høyrer på kvarandre. Det er ei stille påminning um at dei store svara sjeldan kjem frå einsemdi.

    At ein forskar på 82 år står i fremste lina, er i seg sjølv eit sterkt signal. Undringi veit inga aldersgrense. Ho veit heller ikkje av landegrensa. Mange unge som no sit med fysikkbøker og undrar på om vegen er for lang, kann sjå på Francis Halzen og skjøna at nysgjerrige tankar ikkje vert utslitne. Dei vert tvert um skarpare med åri, når dei fær næring av røynsle og samarbeid.

    Nobelprisen i fysikk er eit augneblink. Men undringi som førde fram til han, er ikkje noko som byrjar og endar med ein pris. Ho er ein lang, roleg straum gjennom eit heilt liv, og ho renn vidare inn i nye generasjonar. Det er verd å feira.

    Kjelde: Aftenposten

  • Kva hende med Telegram på iPhone i natt?

    Kva hende med Telegram på iPhone i natt?

    338 000 grupper og kanalar blokkerte for overgrepsmateriale mot born – so langt i år. Talet er ikkje henta frå ein tryggingsrapport fem år fram i tidi, men frå meldingsappi Telegram. Det er i ljoset av dette talet natti til tysdag norsk tid vert so lærerik: Appi forsvann frå Apples App Store, og berre nokre timar seinare var ho atterreist.

    Det som utløyste fjerningi var at Apple uppdaga materiale frå eit tilhøve knytt til seksuelle overgrep mot born, lagt ut av ein einskild brukar. Telegram fjerna innhaldet straks, utestengde brukaren og svara med den same handlingssnøggleiken som hev ført til at nærare ein tredjepart million grupper og kanalar er stogga i år. Morgonen etter var appi på plass att.

    Det er ikkje vanskelegt å forstå at det fyrste som møter blikket er det dramatiske – ein app nytta av yver ein milliard menneske hev vore utilgjengeleg for eit augeblink. Men det som verkeleg sit att når støvet hev lagt seg, er kor snøgt og stillferdig tryggingsapparati kom i sving. Dette er ikkje eit døme på svikt; det er ein verkstad i fullt arbeid.

    Ein kann gå fem år attende i tidi og sjå kor mykje som hev endra seg. I 2018 var Telegram òg ute av App Store for, som grunnleggjaren Pavel Durov kalla det den gongen, «upassande innhald». Då tok det lengre tid, og tiltaki som vart sette i verk i etterkant, var meir av di karakteren at ein bygde fyrsteutgåva av dei filteri og innmeldingsrutinane som no er ein sjølvsagd part av kvardagen. I 2026 er alvoret i nulltoleransen ikkje berre eit slagord, men noko som byggjer bruer: Plattform-eigaren App Store og utviklaren Telegram handla i eit tett samspel, og resultatet vart at heile operasjonen – frå oppdaging til gjenoppretting – tok berre timar.

    For dei som fylgjer med på teknologirelatert rettstrid, kann det freista å draga fram dei kritiske røystene som melde seg same dagen, frå Telegram sjølve og frå Epic Games-sjef Tim Sweeney. Men sjølve kjensgjerningen er at ein ulovleg brukar vart pågripen digitalt, det skadelege innhaldet sletta, og døri opna att for ein milliard ærlege brukarar utan at noka langvarig skade skjedde. Det er ein siger for dei mekanismane som arbeider i løyndom døgnet rundt, og eit teikn på at vernet av born på nettet vert teke på djupaste alvor.

    Det er ikkje til å koma ifrå at dette kviler på ein større, positiv tendens. Berre i år hev Telegram sjølv – ifylgje eigne tal – stansa yver 338 000 grupper og kanalar med ulovleg overgrepsinnhald. Det er ikkje eit teikn på at problemet er umogelegt å handsama; det er eit prov på at reiskapane for å takla det vert betre og betre, og at dei vert nytta. Kvar einaste blokkert kanal er eit lite steg mot ein tryggare samtaleplass for dei som nyttar tenesta til det ho er meint for.

    Når ein stor meldingsapp brått vert usynleg, kann det kjennast som umsynkjeleg avmakt for den vanlege brukaren. Men når ein ser kva som røyndomleg fann stad i dei rolege timane natt til tysdag – eit presisjonsarbeid millom tilsynsorgan, plattform og utviklar – er det vanskeleg å ikkje lesa hendingi som eit vonfullt teikn. Tryggingsnettet heldt. Det er ikkje fyrste gongen, og det vert ikkje den siste. Det er berre korleis eit modnande internett ser ut når det verkar som best.

    Kjelde: ITavisen

  • Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Robyn: Ny song med Zara Larsson

    Tvo svenske poprøyster frå kvar sitt tiår møtest no i ein duett som allereie fær hjarto til å slå raskare. Robyn, som med si særmerkte elektroniske tilnærming til popen hev skapt særs elegante verk i to mannsaldrar, og Zara Larsson, den unge songarinna med ei røyst som ber heile arenar, hev funne saman til ein song dei sjølve kallar heilt spesiell.

    Nyhendet kjem ikkje berre som ei glad melding for tilhengjarar, men som eit vitnemål um den rike tonen som gjeng som ein raud tråd gjennom svensk pophistorie. Landet hev fostra artistar som ABBA, Roxette, Ace of Base og seinare Max Martin-sfæren, ei rekkja av låtsmedar som hev sett varige merke på den internasjonale musikkscena. Robyn sjølv stod i brotstykket millom den klassiske svenske poptradisjonen og den nye elektroniske bølgja, og hev seinare vorte eit ikon for ei ærleg og personleg tilnærming til dansemusikken.

    Zara Larsson, på si sida, representerer ein ny generasjon. Ho slo igjenom som eit born med ei utruleg moden røyst, og hev sidan bygt ein karriere på store internasjonale hittar. Men samstundes hev ho vore tydeleg på dei verdiane ho står for: fridom, likeverd og mot til å vera seg sjølv. Når desse tvo no gjeng saman, er det meir enn eit marknadsmessig grep. Det er eit møte millom ulike tidsaldrar i svensk pop, og ein sjanse for yngre lyttarar til å oppdaga Robyns rike katalog, medan dei eldre kann få sjå korleis popmusikken hev utvikla seg i Zaras hender.

    Ein duett er alltid eit risikabelt kunststykke. Tvo røyster må finna ein felles klangbotn, og dei personlege uttrykki må sameinast i ein ny heilskap. Når dei sjølve segjer at dette er noko heilt særskilt, er det grunn til å lytta. Robyn hev tidlegare samarbeidt med alt frå Röyksopp til Snoop Dogg, men denne gongen er det eit svensk møte som peikar frametter. Det er ikkje eit nostalgisk attersyn, men ein ny komposisjon som skal leva sitt eige liv.

    Me kann òg gleda oss yver at svensk musikk framleis er ei eksportvare av beste slag. I eit verd der mykje av popen vert skapt på samleband, er det forfriskande å sjå to artistar som verdset handverket og dei store kjenslone. Dei minner oss um at ein god poplåt ikkje treng vera lettvinn; han kann vera djup, leiken og personleg på same tid.

    Difor er dette nyhendet ei påminning um den krafti som ligg i samarbeid – ikkje berre i musikken, men i kulturlivet elles. Når eldre og yngre krefter finn kvarandre, vert det skapt noko som når lenger og djupare enn det einskilde verket åleine. Me ventar no på å få høyra resultatet, men alt no er stemninga sett: ein duett som bind saman tiår og viser at den svenske poptonen er like livskraftig i dag som då ABBA vann Eurovision i Brighton i 1974. Måtte denne låten verta eit ljosande døme på kva godt som kjem ut av viljen til å møtast på tvers av generasjonskløftene.

    Kjelde: VG

  • Intel og Lens Technology samarbeider um avansert AI-brikkepakking.

    Intel og Lens Technology samarbeider um avansert AI-brikkepakking.

    Glasi som slapp ljoset inn i mellomalderkatedralane, er no i ferd med å bera dei mest avanserte datakrinsane i verdi. Intel og Lens Technology kunngjorde nyleg eit samarbeid som tek sikte på å nytta glas som underlag for avansert brikkepakking, og opnar dermed døri for ei ny æra i halvleiarindustrien.

    Det er ikkje fyrste gongen glasi kjem til heider og æra på uventa vis. Frå dei venetianske glasblåsarane til dei moderne smarttelefonskjermane hev dette sprøe, gjennomsiktige materialet gong på gong vist seg som ein leidestjerne for menneskeleg kløkt. No vert glaset endå ein gong lyft fram, denne gongen som ein berande komponent i sjølve hjarta av kunstig intelligens – mikrokrinsane som skal driva morgondagens datasenter, AI-modellar og høgpresterande reknemaskinar.

    Det er eit tankevekkjande døme på korleis sjølve grunnmurane i teknologien – dei fysiske materiali – framleis kann opna nye vegar når tradisjonelle skaleringsteknikkar når sine grenser. I staden for berre å krympa transistorar, satsar halvleiarindustrien no på å byggja meir avanserte hus for krinsane, og glas syner seg å vera eit sers lovande byggjemateriale. Med sin betre stabilitet, sine finare koplingar og sine ypparlege elektriske eigenskapar gjev glasset ein eigenarta veg til å auka yting, tettleik og energieffektivitet for morgondagens AI-arbeidsbørder.

    Lens Technology, med si verdsleiande presisjonsproduksjon av glas, vert ein naturleg partnar for Intel, som sit med djup kunnskap um halvleiararkitektur og avansert pakkingsteknikk. Grunnleggjaren June Chau peika på at kunnskapen i høgpresisjons laserskjering og avansert materialteknologi smeltar saman med Intel si leiande rolle, og kann skunda på innovasjonen for kundar verdi rundt. Samarbeidet stoggar ikkje berre ved brikkepakkingi; det opnar og for komponentar til AI-PC-ar, termiske og strukturelle løysingar for datasenter, og maskinvareplattformer for AI-robotar og intelligente industriverktøy.

    Slik stiller glaset – eit av dei eldste menneskeskapte materiali – seg i tenesta for den mest framtidsretta teknologien. Det er eit vakkert prov på at tradisjon og innovasjon ikkje stend i motstrid, men tvert um kann utfylla kvarandre når kloke hovud finn saman, tvers yver landegrenser og fagfelt. For Noreg, med si eigi stolte glasverkssoge, gjev det og ei påminning um at det er mykje å henta i samspelet millom gammal handverkskunnskap og ny teknologi – eit samspel som no tek eit stort steg fram på den internasjonale scenen.

    Kjelde: eeNews Europe

  • Samsung og Broadcom styrkjer KI-halvleiarpartnarskapet med eit samarbeid på 200 milliardar dollar.

    Samsung og Broadcom styrkjer KI-halvleiarpartnarskapet med eit samarbeid på 200 milliardar dollar.

    To hundre milliardar dollar – ei talstorleik so fabelaktig at ho kann finansiera heile nasjonar i årevis – skal inn i leidningar, minne og pakketeknikkar hjå Samsung og Broadcom i løpet av dei neste fem åri. Det er ikkje berre eit tal; det er eit handtrykk millom to titanar som peikar mot ei framtid der grensone millom minne, logikk og innpakking løyser seg upp i ein einaste, samansveisa arkitektur.

    Sume vil spyrja kva all denne småe elektronikken hev å segja for vanlege folk i vestlandske fjordar og dalar. Svaret ligg i det stille, men gjennomgripande skiftet som alt er i gjenge. Nettet, skylagringi, dei kunstig intelligente tenestene som snart vert kvardagskost – alt kviler på dei ørsmå flisene som no fær ei ny, meir samanknytt form. Når Samsung og Broadcom skriv under på eit viljesvedtak som romar minne med HBM-teknologi, fabrikasjon på 2 nanometer og avanserte 2.3D- og 2.5D-pakkar, då er det sjølve forsyningi av framtidig klokskap dei spleisar.

    Ei slik avtala er bygd på tillit som hev vakse seg sterk i lang tid. Samsung hev i mannsaldrar vore ein av dei mest nøyaktige arbeidsmennene i halvleiarverdi, og Broadcom styrer koplingar og nettverk for datamaskinar verdi rundt. At dei no legg fram ei felles satsing på meir enn 200 milliardar dollar fortèl ikkje berre um pengar; det fortèl um eit ekte samliv millom minne, kreikrinsar og byggjemåte. I staden for å senda ferdige bitar fram og tilbake på tvers av kontor og fabrikkar, vert heile kjeda tenkt i hop frå roti av. Det er som når ein gamal båtbyggjar tek um seg både spikar, bordgang og seglduk med ei einskapleg meining frå byrjingi.

    Her er det og ein siger for sjølve tanken um framsteg. Tvo nanometer – eit mål so lite at det knapt finst ord for det i den fysiske verdi – skal bera kreftene i framtidige AI-akseleratorar og trådlause breidbandssambindingar. Det er ikkje lenge sidan slike bredder var reine sogene frå laboratorii. No er dei ein del av eit konkret avtaleverk, og det skapar ei tru på at dei tunge utfordringane som store språkmodellar og automatiserte avgjerder møter, hev ei tenleg løysing på veg. For kvar flaskehals som vert fjerna i minnebandbreidd eller straumforbruk, kjem nettverki nærare ei slags sjølvberande harmoni.

    Um ein leitar etter det lokale skjærpet i ei verdsomspennande nyheit, kann ein minnast korleis Noreg sjølv hev dyrka fram miljø med ørsmå, presisjonskrevjande teknikkar. Dei same dygdene som ligg i å byggja ein autoklav eller eit fiberoptisk kabelnett er i sving her, berre på eit heilt anna nivå. Det er som å sjå svarvingi av ein ny tidsalder – ikkje berre i silisium, men i organisering og vilje.

    Difor er dette ei soga som gjeng utyver berre to firma og eitt San Francisco-toppmøte. Det er eit bilete på korleis avansert kompetanse, tålmodig samarbeid og evna til å sjå heile maskineriet på ein gong kann snu på sjølve måten me hjelper kvarandre yver landegrenser og hav. Når Samsung og Broadcom no tek steget inn i ei fem-års-hamn som heiter 2030, gjer dei det med helsingi frå ein koreansk regjering i rygg og ei tru på at eining, ikkje strid, er vegen til den kraftfulle infrastrukturen som morgondagen krev.

    Sume hev sagt at me aldri fær sjå dei aller finslegaste detaljane, og det er sant; dei er gøymde i reinrom og måleri. Men verknadene kjem til å syna seg i raskare svar, meir samanhengjande tenester og ei stillferdig kjensla av at maskinene forstend oss lite grann betre enn i går. Det er ein optimisme som kviler på vitskap, ikkje mytar, og det gjer berre forteljingi stødare. Med ei felles skrift på $200 milliardar hev Samsung og Broadcom ikkje berre knytt seg til ein kontrakt – dei hev tvinnat ein tråd som skal halda verdi si kunstige uppegang oppe og frametter.

    Kjelde: eeNews Europe

  • Vellukka test av SpaceX-rakett

    Vellukka test av SpaceX-rakett

    Natt til laurdag gjennomførde romfartsselskapet SpaceX ei vellykka testoppskyting av den kraftige Starship-raketten. Det var den fyrste slike testen etter at selskapet vart notert på børs, og testen vart møtt med jubel frå ingeniørar og romfartsentusiastar verda rundt.

    Menneskje hev alltid kasta blikket mot himmelen. Frå dei fyrste polynesiske seglfararane som kryssa Stillehavet, til norske vikingar som sette ut på ukjent hav, ligg det i naturen vår å søkja nye horisontar. Dagens romferder er eit framhald av denne gamle draumen, og Starship er eit stort steg på vegen.

    Raketten er den kraftigaste nokon sinne bygd, med 33 motorar i fyrste steget. Planen er at raketten ein gong skal bera menneske til månen og Mars. Det er eit teknologisk meisterverk som syner kva menneskeleg snille kann få til.

    Bak testen står tusundtals ingeniørar, teknikarar og forskarar frå heile kloten. Mange av deim er unge, og dei representerer ein ny generasjon av romfararar. Arbeidet deira minner um at store mål krev samarbeid på tvers av landegrenser.

    Med denne testen kjem draumen um faste busetnadar på månen eit steg nærare. Ein kann tenkja seg framtidige slektled som veks upp under ein annan himmel, men med same lengten etter utforsking.

    So lenge menneske ser upp og undrar, vil byggingi av rakettar halda fram. SpaceX-testen er eit lysglimt i ei verd som ofte hev bruk for von.

    Kjelde: VG

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no