25 år etter «Ompa til du dør» er responsen ikkje svekka – han er sterkare enn nokon gong. Å høyra europeiske konsertsalar fylla seg med jærsk song og hallelujarop er ikkje lenger eit lite kuriosum, men eit prov på kva eit tydeleg språklegt uttrykk kann bera.
Det som gjer soga verdt å merka seg, er ikkje berre at orkesteret held fram. Det er at publikum syng med på ein dialekt som ikkje er deira eigen. Jærsk er ikkje eit mål med millionar av talarar. Det er eit heimleg mål med tydelege tonar, og likevel lærer folk utanfor landegrensone seg både ordi og melodiane.
Historisk sett har norsk musikk ofte nått ut med engelsk tekst. Kaizers Orchestra valde ein annan veg. Dei heldt fast på det lokale, på rytmane frå revy, rock og visetradisjon, og på eit scenespråk som ikkje let seg glatta ut. No ser ein fruktene av det valet. Eit kvart hundreår i popmusikken er lang tid, og at orkesteret framleis fyller salar, fortel um noko meir enn nostalgi.
Orkesteret spelar ikkje for ein heimemarknad åleine. Dei møter nye lyttarar som ikkje veit kvar Jæren ligg, men som kjenner att alvoret og leiken i musikken. At desse lyttarane tek til å syngja på jærsk, tyder at språk ikkje er ein barriere når uttrykket er ærleg nok. Før tok mange tilveret som ei sjølvfølgje. No, etter so lang tid, vert nærværet verdsett høgare.
Denne responsen er òg ei påminning um at det lokale ikkje er smått. Det er ein styrke å koma frå ein stad med eige mål, eigne soger og eigne lydar. Når eit publikum i eit anna land ropar halleluja saman med eit orkester frå Rogaland, vert Jæren eit kulturelt sentrum, ikkje ein utkant.
Kjelde: Bergens Tidende
