Fulle hus kvar einaste kveld heilt fram til nyårskvelden, og likevel ligg riveplanane klare. Det er eit sjeldan syn: eit teaterhus som syng på siste verset medan publikum strøymer til.
Dei som står på scena, seier at ein månad til ikkje hadde vore i vegen. Slik er det når eit bygg hev bore fram noko større enn seg sjølv. Men det er ikkje vemodet over veggane som dominerer her; det er gleda over at salen er full. Fullsett hus er det klåraste svaret eit lokalsamfunn kann gje til dei som hev lagt arbeid i levande scenekunst.
Norsk teaterliv hev sjeldan hatt råd til å vera kresen i valet av husvære. Låvar, forsamlingshus, gamle kinoar og midlertidige salar hev bore fram alt frå amatørfarse til stor dramatikk i mannsaldrar. Når eit slikt hus no vert rive, flyttar ikkje kunsten på seg med murane. Han fylgjer med eldsjelene, med røystene, med dei som sit på fyrste benk og ler og klappar.
Det er lett å sjå riving som tap. Men dei fulle salane den siste tidi fortel noko anna. Dei fortel at interessa for levande møte mellom scene og publikum ikkje stend og fell med ein bygnings lagnad. Ei bygd som misser samlingspunktet sitt, kann sakna rommet, men ikkje evna til å samlast. Den evna er skapt av menneski, ikkje av plank og betong.
Når gravemaskinene kjem etter nyår, vil mange nok kjenna på vemod. Men dei siste vekene hev synt at det finst eit etterslep av glede og samhald som ikkje let seg riva ned. Det er dette som er den verkelege arven frå eit hus som tok farvel med fulle benkar.
Kjelde: Bergens Tidende