Talet på selde høytelefonar med leidning byksar i vêret, medan hyllene med dei mest avanserte trådlause modellane stend urørde. Det er ikkje ljodkvaliteten som driv salet, og det er ikkje praktisk bruk som lokkar – men dei gamaldagse øyreproppane fær likevel eit oppsving som fær marknadsanalytikarane til å sperra upp augo.
Musikaren Mikkel, som vert intervjua i saki, set ord på det heile med eit enkelt, men kraftfullt utsegn: Det handlar um å bremsa litt upp – og um å sjå bra ut. Dette utsegnet segjer mykje um den stillferdige kulturkrinsen som no veks fram, ein krins der det medvitne valet av ei upraktisk snor er minst like viktugt som musikken ho formidlar.
I ei tid då alt krev batteri, ladarar og programvareuppdateringar, er det noko frigjerande i å stikka pluggen i kontakten og vita at ljoden gjeng beinveges der han skal, utan komprimering og utan risiko for at sambandet brotnar midt i ein tone. Snori hev ei lang soge. Frå dei fyrste telefonistinnone som kopla samtalar på manualbordi til Walkman-tidi, hev leidningen vore eit band millom menneske og ljod. No, når snori er vorten eit medvite val og ikkje den einaste mogelege løysingi, vert ho eit slag flagg for ein rolegare livsrytme.
Rundt landet samlar ungdomen seg med dei små kvite øyreproppane dinglande frå øyra, ikkje som eit teknologisk tilbakesteg, men som ein estetisk manifestasjon av at det er lov å velja noko anna enn det alle andre hev. Det er ein stille protest mot eingongsmentaliteten i forbrukarsamfunnet, der trådlause proppar vert kasta når batteriet sviktar etter berre tvo år. I eit land der me set pris på å reparera og halda ved like, er leidningshøytelefonane ein liten siger for haldningsskiftet burt frå kast-og-kjøp-kulturen.
Jamvel um somme hevdar at ljoden ikkje er like klår som frå dei kostesame trådlause proppane, so er det nett denne uperfekte klangbotnen som gjer at musikken kjennest nær og ærleg. Det er som med boki og vinylplata – når noko krev litt meir av oss, gjev det ofte so mykje meir attende. Mikkel og dei andre som vel snori framfor blåtann, peikar på eit enkelt, men vakkert poeng: Stundom er det dei små hindringane – den litle knuten på leidningen, dei tvo sekundane det tek å finna rett plugg – som gjer opplevingi meir ekte. Det er i desse andedragi at musikken fær rom til å leva, og i snori sin stille dans millom lomma og øyra ligg ei påminning um at den djupaste ljoden ikkje alltid er den mest perfekte, men den som vågar å vera upraktisk.
Kjelde: NRK