Alt for to tusen år sidan rådde det delfiske orakelet menneskja til å kjenna seg sjølve. No vert denne gamle visdomen utført med tal.
Sondre Skulstad er ein av dei mange som dagleg fylgjer med på søvnen, pulsen og treningi si. Han ber eit målarband um handleddet og les av tali for å forstå sin eigen kropp betre. Men er dette eit framsteg eller eit uttrykk for noko urolegare?
Ein professor hev åtvara mot at slik sjølvmåling kann vera eit symptom på ei større samfundsrørsle der folk misser tilliten til sine eigne kjensler. Likevel kann ein snu på blokki og sjå det heile i eit anna ljos.
Menneskji hev til alle tider freista måla og skjøna seg sjølve. Då dagbøkene vart vanlege på 1700-talet, skreiv folk ned kva dei åt, kor lenge dei sov, og kva veret var. Termometeret og barometeret vart tekne imot med undring og skepsis. No er målarbandet og telefonappen berre ei naturleg forlenging av denne gamle trongen.
Det norske ordet «mål» ber ei dobbel tyding som opnar for eit rikare perspektiv. Det kann visa til ei mæling, men og til eit framtidsmål. Når ein set seg eit mål for treningi, er ikkje tali berre kalde fakta – dei er steg på vegen til å nå det målet. Soleis bind språket sjølve målingi saman med meiningi.
Det som er nytt, er at tali vert delte. I digitale fellesskap samlast syklistar, lauparar og mosjonistar for å kappast og heia på kvarandre. Den einslege morgonøkta vert då eit sosialt fyrtårn som bind folk saman på tvers av bygder og land. Dei som mæler søvnen, kann oppdaga samanhengar dei ikkje visste um – kanskje gjev ein viss mengd djup søvn meir energi til å vera saman med borni og grannane. Sjølvmålingi er difor ikkje berre innovervendt; ho kann og styrkja samhaldet i det lokale miljøet.
Difor er det kanskje ikkje so rart at folk i notidi hev funne gleda i å fylgja med på sine eigne livsmerke. Dei gjer ikkje berre som Sondre Skulstad – dei tek del i ein lang tradisjon for å lytta til kroppen og sjelelivet. Det delfiske rådet um å kjenna seg sjølv er ikkje mindre verdt i dag. Berre hev dei no fått nye reiskapar til å gjera det. Og når ein kjenner sin eigen rytme, stend ein friare til å velja det gode livet saman med andre.
Kjelde: Aftenposten