Tag: Oppkjøp

Fær kjøpa Eplehuset.

Eplehuset – sjølve namnet er som eit lite vers. I ei tid der internasjonale kjeder pøser ut engelske butikknamn som straumar og skyer, hev denne norske Apple-forhandlaren bore eit ord som klinger av norsk tunge og jordnær nyskaping. Det er ikkje «Apple Store», det er Eplehuset. Og no skal det ikkje svekkjast av eit oppkjøp, men få ny næring. Konkurransetilsynet hev gjeve Elkjøp løyve til å overta selskapet, og dermed kann ein av dei mest sermerkte namneblomane i norsk varehandel leva vidare – med større kraft enn nokon gong.

Namnet er meir enn pynt. Det peikar attende til den norske tradisjonen for å gjeva butikkar og verkstader eit lokalt, skildrande ord som folk kjenner seg heime i. Ein gong var det smedja, landhandelen og bokladen som bar slike kvendande namn. Eplehuset fører den arven inn i eit høgteknologisk landskap. Det er eit lite målmerke i ein marknad som elles er tung av engelsk. Når Elkjøp no tek over, ligg det ei von i at dei vil hegna um nett denne skatten. Dei hev sjølve ei lang soge i norsk daglegvare for elektronikk, og dei kjenner verdien av å tala til folk på deira eigi røyst.

For kundane er dette òg eit gledelegt steg. Eplehuset hev i mange år vore ein stad der ein kann få grundig rettleiing på epleprodukt – frå dei minste duppedittane til dei kraftigaste maskinene for skapande arbeid. Med Elkjøp sitt nett av butikkar og servicepunkt vil denne kunnskapen nå endå fleire, og det vert lettare å få hjelp nær heimen. Dei tilsette i Eplehuset, som hev bygt upp ein sterk fagleg kultur, får no ein større organisasjon i ryggen. Det er gode nyhende for alle som set pris på nærleik og fagkunne.

Ein kann òg undra seg på kva dette vil tyda for det nynorske innslaget i teknologiverdi. Elkjøp er ikkje framand for norsk målbruk, men eit oppkjøp av Eplehuset gjev ein ny sjanse til å syna at nynorsk og moderne innovasjon høyrer saman. Kanskje vil me sjå fleire epletre, ikkje berre i namnet, men i marknadsføringi og kunde dialogen. Det er framleis plass til at ein stor aktør kann løfta fram eit norsk ord med stoltheit.

Sist, men ikkje minst, stadfester dette at norsk konkurransepolitikk er frisk og handlekraftig. Tilsynet hev vurdert saki grundig og funne at kjøpet ikkje vil skada marknaden. Det er eit sunnskapsteikn. Når lokale merkevarer får veksa i lag med større selskap, utan at valfridomen vert mindre, då er me på rett veg. Eplehuset får leva vidare, kundane får eit breidare tilbod, og det norske ordet får ny jord å slå rot i. Det er ei vinning i fleire ledd – og ein god grunn til å gle seg over morgondagen.

Kjelde: Adresseavisen

July 30, 2026
IBM kjøper HRL for å utvida kvantevegkartet

Kann samansmeltinga av to ulike kvantestrategiar verta det som til slutt gjev oss den nyttige kvantedatamaskinen? Det er spursmålet som ligg i lufti når det no vert kjent at IBM hev skrive under ei bindande avtale um å kaupa HRL Laboratories, ein amerikansk forskingsinstitusjon med meir enn sytti års soge bak seg.

Med oppkjøpet fær IBM tilgang til eit heilt nytt sett med teknologiske byggjesteinar – ikkje minst djup innsikt i silisiu-spinn-kvantebitar, kvantesansing og avanserte materialar. HRL, som til no hev vore eigd i lag av Boeing og General Motors, hev bygt seg eit solid ord på seg i denne nisjen. Men i staden for å velja vekk sine eigne superleiande krinsar, legg IBM no dei to teknologiane side um side. Båe nyttar avanserte silisiu-produksjonsmetodar, og saman kann dei gje eit breiare grunnlag for å skalera upp framtidige kvanteprosessorar.

Det er denne kombinasjonstanken som gjer nyhendet so interessant. Ofte vert kappløypet um kvantedatamaskinen framstilt som ein strid millom ulike plattformer – den eine skal vinna, dei andre tapa. Her ser ein i staden eit stort selskap som tek inn over seg at vegen fram kann krevja fleire ulike reiskapar. HRL hev i årevis arbeidt med å byggja kvantebitar som kann framstillast med same presisjon som silisiu-brikker i vanleg elektronikkproduksjon. Denne kunnskapen kann no flyta saman med IBM si eiga lange røynsle med superleiing, kryogenikk og styreelektronikk – alt samla under eitt tak.

Dei menneskjelege kreftene bak teknologien er det og verdt å merka seg. Jay Gambetta, IBM sin forskingsdirektør, talar varmt um HRL-laget og understrekar at deira breide portefylje vil styrkja den langsiktige planen mot storskala, feiltolerante kvantedatamaskinar. Og HRL sin leiar, Rob Vasquez, ser inn i eit selskap med «industrileiing og talent i verdsklasse». Det er ei von um at felles innsats kann gje gjennomslag for noko som i dag verkar utenkjeleg. Framtidsplanane er alt lagde: Starling-systemet skal stå ferdig i 2029, og det enno mektigare Blue Jay fylgjer midt i 2030-åri. Attåt dette kjem Anderon, ein spesialisert kvantebrikkefabrikk som skal tryggja skalerbar produksjon.

Fleire stader i samfunnet kann draga nytte av framsteg her – frå livsvitskap og navigasjon til meir nøyaktige sensorar i forsvars- og vitskapsarbeid. Det er kanskje ikkje det mest synlege oppkjøpet, men det er eit av dei som peikar framover med stille, målmedviten optimisme. Når kunnskapsrike hender vert knytte saman på tvers av fag og firma, skjer det noko varig. I ei tid der teknologien ofte vert møtt med uro, er det gledeleg å sjå korleis langsiktig grunnforsking og industriell tyngd kann møtast for å byggja noko nytt – bit for bit, kvantebit for kvantebit.

Kjelde: eeNews Europe

July 28, 2026
USA-fond har gjort storkjøp i Trondheim. NTNU-professor fekk ein halv milliard.

Ein halv milliard kroner. Det er den stille, men talande summen som no ligg att hjå NTNU-professor Curtis Hays Whitson etter at eit amerikansk fond gjorde eit stort innkjøp i eit programvareselskap frå Trondheim. Sjølve handelen var på 1,6 milliardar kroner, og Whitson, som var med på å skapa selskapet, fekk 550 millionar for sin lut. Likevel var tonen frå gründeren roleg: «Business as usual», lydde det nøkterne svaret.

Det er nett denne sindige, jamne haldningi som ofte kjenneteiknar dei djupaste framstegi i norsk innovasjon. Dei store tals kraft vert ikkje alltid møtt med fyrverkeri, men med ein slags sjølvsagd tillit til at god forsking og hardt arbeid ber med seg verdi. Curtis Hays Whitson er ikkje ein vanleg gründer; han er ein internasjonalt anerkjend professor i petroleumsteknologi, ein mann som i årevis har bygd bruer millom tung akademisk innsikt og praktisk programvareutvikling. Selskapet han var med å grunnleggja, har levert avanserte løysingar for olje- og gassindustrien, og det er denne unike kombinasjonen av kunnskapsrikdom og teknisk presisjon som no har fanga interessa til amerikanske investorar.

For Trondheim og NTNU-miljøet er dette ikkje berre ei god nyheit – det er ei stadfesting av ein lang og målretta strategi der idear får veksa frå laboratorium til globale marknader. Mykje av den programvara som i dag hjelper ingeniørar verda rundt med å forstå undergrunnen, har røtene sine i dei stille kontorlokalane ved Gløshaugen. Å sjå eit slikt produkt vert verdsett til 1,6 milliardar kroner er eit prov på at norsk forskingsbasert næringsliv stend seg i hard internasjonal tevling.

Det er og verdt å leggja merke til korleis denne avtalen syner ein veksande tendens: at djupt spesialisert, norsk programvare trekkjer til seg store utanlandske investeringar. Amerikanske fond leitar ikkje etter kvikk vinst; dei leitar etter tryggleik, framtidsretta teknologi og solide folk. Når dei då vel å leggja store summar i eit trøndersk selskap, er det eit tillitsvotum til både menneski og systemi bak. Det er ikkje tilfeldig at det skjer i Trondheim – ein by med ei særskild evne til å fostra tette band millom høgskule og næringsliv.

Professor Whitson sjølv tek det heile med fatning. Det er som um han, med sine 550 millionar kroner, berre held fram arbeidsdagen. For det er kanskje den djupaste sannningi ved denne soga: Dei som verkeleg skapar noko stort, gjer det ikkje for gullgravingi si skuld, men for sjølve saki. Dei byggjer programvare, dei løyser gåter, dei deler kunnskap. Rikdomen kjem som ein fylgje av ein indre, fagleg givnad.

Og soleis vert eit enkelt oppkjøp ikkje berre ei transaksjon, men ein rosenkrans til den stille, langsame krafti som bur i norsk forsking og utvikling. Medan verdi stirer på summane, held arbeidet fram. Morgondagens teknologiske sprang vert til i dei same miljøi, med dei same haldningane, i den same byen ved Nidelvi. Det er, når alt kjem til alt, ganske rørande – og slett ikkje berre «business as usual». Det er ei arv me fær gleda av å sjå veksa.

Kjelde: Adresseavisen

July 25, 2026

Fylg oss: YouTube Telegram

Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no