200 000 menneske er ikkje eit tal ein gløymer med det same. Når eit lokalt kulturtiltak når so mange gjennom eit heilt tiår, fortel det um noko meir enn einskilde høgdepunkt. Det fortel um ein stad der folk vil møtast, og um eit arbeid som hev halde fram år etter år.
Nærare 3000 arrangement på ti år svarar til um lag tre hundrad kvart einaste år. Det er eit tal som krev meir enn eldhugar; det krev organisasjon, frivillige, utøvarar og eit publikum som kjem att. At so mange har funne vegen dit, er ei røyst for alt det lokale kulturlivet kann tyda.
Tiårsjubileet er difor ikkje berre ein festdag. Det er eit prov på at tiltaket hev vorte ein del av livsrytmen i bygdi. Mange av dei som kom fyrste året, har kanskje fått born som no sit i same salen. Slike band veks ikkje fram på ei natt; dei vert skapte gjennom små, faste møte.
Når den daglege leiaren likevel nemner ei saki som uroar, er det ikkje noko som svekkjer jubelen. Det er tvert um eit teikn på ansvar. Ei verksemd som hev levt i ti år, møter nye spursmål: korleis ein skal fornya seg utan å missa sjeli si, korleis ein skal opna døri for nye generasjonar, og korleis ein skal tryggja økonomien. Slike spursmål er ikkje veikskapar; dei er ein naturleg del av det å byggja noko varig.
Soga um norsk kulturliv er full av døme på at tiårsmerket er eit vendepunkt. Dei komande åri vil syna om denne jubelen markerer byrjingi på noko endå større. Med 200 000 menneske og nærare 3000 arrangement i ryggen, er det all grunn til å møta morgondagen med både glede og ro. Det som hev bore frukt i ti år, hev røter djupe nok til å standa stormen.
Kjelde: Adresseavisen
