Vestmennene

Tag: nynorsk

  • Ikkje all innsats bør automatiserast burt.

    Ikkje all innsats bør automatiserast burt.

    Menneskehjernen er bygd soleis at han veks seg sterkare når han møter motstand. Det er ikkje noko løyndom at eit piano ikkje let seg meistra utan tusund timar med øving, eller at ein treskjerar lærer linone i emnet å kjenna fyrst når kniven hev skore litt for djupt eit par gonger. Det er i denne friksjonen at meistringi vert fødd.

    Tanken um at all innsats bør automatiserast burt, er forlokkande i ei tid der maskinene vert klokare for kvar dag. Men so høyrer ein um ungdomar som kjenner ei undring når dei fyrste gongen får høvla ei fjøl med eit gamalt handverkty, eller um småbarn som stolt viser fram ei skeiv teikning dei sjølve hev laga. I slike stunder ligg det ei sann åpenberring: Det finst ein innsats som ikkje er til bry, men ein veg til gleda.

    Den gamle meisterlæra i handverksfagi bygde på denne innsikti. Ein svein fekk ikkje bruka dei beste reiskapane frå fyrste dag; han måtte læra å bryna, å stilla, å kjenna materialen. Strevet gav respekt for faget og ein stille stoltheit som ingen ferdigkjøpt vare kann gjeva. Sameleis er det med målet. Å læra eit mål som nynorsk – med sine bøygningsformer, sitjingar og rike ordtilfang – krev merksemd og tid. Men nett den innsatsen opner dører til ein heil kulturarv, ein skatt av soger og tankar som ikkje let seg automatisera burt. Den som berre får alt servert glatt og ferdigtygga, misser sjølve nøkkelen til djupt eigarskap.

    Det tyder ikkje at ein skal dyrka strevet for strevets skuld. Dei kloke ingeniørane i notidi arbeider for å fjerna den tunge, farlege trældomen, ikkje den lærerike motstanden. Ein robotarm kann loysa ryggen på bygningsmannen, men det er enno bygningsmannen som må vita kvar bjelken skal sitja. Ein språkteknologi kann hjelpa folk med staving og ordval, men han kann ikkje skapa den djupe forståingi som veks fram ved at ein sjølv får bryna seg mot ei vand setning.

    Når ein tek imot det nye med opne augo, opnar det seg ei von um eit samfunn der maskinene lyfter mennesket i staden for å viska det ut. Det handlar um å velja rett type friksjon – den som formulerer karakter, liksom vatnet som slipar stein. Framtidi er ikkje ei verd utan motstand, men ei verd der ein hev gjeve maskinene det dei er best til, so menneska sjølve kann få bruka kreftene på å veksa, skapa og møtast. Og det er eit framifrå von.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Kongen av Stiklestad og kongen av spelmotstand

    Kongen av Stiklestad og kongen av spelmotstand

    Ein mann kom til Stiklestad med armane i kross, og fór heim med gåsehud og hjarta fullt av undring. Slikt hender meir enn ein gong når det eldgamle landskapet på Innherad vert levande med song og strid, tru og svik. Spelet um Heilag Olav er ikkje berre eit skodespel; det er ein makt som fangar sjølv dei som kallar seg konge av spelmotstand.

    Den historiske kongen, Olav Haraldsson, fall på Stiklestad sumaren 1030. Etter slaget vart han heidra som martyr og heilag, og staden vart eit nasjonalt symbol. I våre dagar er det ein annan konge som rår over sinn og strid: den indre motstanden mot å lata seg riva med. Mange kjenner seg som kongar i sitt eige sinn, og dei vil ikkje bøygja seg for det dei ser på som eit romantisk spel. Men når dei set seg på benkane framfor den mektige openbåren, med åsane og himmelen som kulisse, smeltar tvilen burt.

    Teksten, skriven av Olav Gullvåg i ein kraftfull nynorsk, ber med seg rytmen frå dei gamle sogone. Det er ikkje tilfeldig at sjølve ordi gjev gjenklang i landskapet; dei er fødde av same moldi. I 1917 vart den rettskrivingsnormi som Gullvåg seinare nytta, offisielt innførd, med sine i-endingar og klåre former. Soleis bind spelet saman språkarv og historie på ein måte som trengjer inn under hudi.

    Bak spelet står ei heil bygd. I over sytti år hev bønder, handverkarar, born og unge teke del. Dei syng i kor, spela på lur, slær med sverd, og ber fram ein tradisjon som er større enn dei sjølve. For kvart år kjem nye tilskodarar, somme tvilande, andre fulle av von. Og kvar sumar er det nokon som går heim med den same gåsehudi, overvunne av noko dei ikkje trudde på.

    Den som i dag er kongen av spelmotstand, kann i morgon verta den ivrigaste talsmann. For på Stiklestad vert ikkje berre historia fortald; ho vert levd, kjend og elska. Det er det som gjer at ein vaksen mann, som kom for å le, sit att med tåror i augo. Slik vinn kongen av Stiklestad yver alle andre kongar, og den hardaste motstandar vert gjort til ein lyttar. Det er ikkje utan grunn at folk reiser heim med gåsehudi sitjande fast i minnet og hjarta bankande i takt med dei gamle kvædi.

    Kjelde: Adresseavisen

  • OpenAIs dramatisk priskutt: vert 80 prosent billegare

    OpenAIs dramatisk priskutt: vert 80 prosent billegare

    80 prosent lågare pris for den kunstige intelligensen GPT-5.6 Luna – det er eit tal som gjer at ein må gni seg i augo. For eitt år sidan vart ytingi på dette nivået rekna millom dei beste i verdi. No kostar det berre tjue cent per million inndatatokens å taka henne i bruk. Det er ikkje eit vanleg priskutt; det er eit tidsskilje.

    Då straumen vart billeg for alvor, kom dei store endringane i kvardagen ikkje fyrst og fremst i hovudstaderne, men i bygder og småbyar som fekk lys i stoveglasi og kraft til småindustri. Same soga gjentek seg no med kunstig intelligens. Når OpenAI senkar terskelen so dramatisk, er det ikkje berre for å tevla med kinesiske Kimi K3 eller Anthropics Fable – det er ei spake som opnar døri for at norske gründerar, lokalstyre, friviljuge lag og målrørsle kan nytta det som nyleg var eksklusivt hyllevarer.

    Det er her den verkelege fagnaden ligg. For ein kommune på Vestlandet som vil laga betre digitale tenester på eige mål, eller ei lita programvareverksemd som vil kappast med dei store hovudstadshusa, er skilnaden millom 12 dollar og 1,20 dollar per million utdatatokens ikkje småpengar – det er skilnaden millom draum og kvardag. OpenAI sjølve hevdar at Luna no leverer same intelligens som dei beste modellane for eit år sidan, men til ein brøkdel av kostnaden. Det er ei utvikling som dreg teknologien inn i det norske landskapet på ein måte som gjer sentralisering mindre sjølvsagd.

    Mest hugtakande er like vel det sjølvlærande elementet i soga. Selskapet fortel korleis flaggskipmodellen GPT-5.6 Sol hev vore med på å omskriva og betra si eigi produksjonskode, køyra hundradar av automatisera eksperiment, og yvervaka treningsjobbar – alt innanfor menneskeleg etterkontroll. Dette hev redusera kostnadane med rundt 20 prosent og auka effektiviteten i token-genereringa med meir enn 15 prosent. Det er eit vakkert døme på ein god, sjølvforsterkande ring der maskinen hjelper til å stilla seg sjølv billegare og betre for menneska. Tvilen på om slik intelligens kjem i konflikt med menneskeleg styring, svarar OpenAI med å halda fast på at det heile skjer «innanfor menneskeleg overvåkning». Det lover godt.

    Sume vil kanskje spyrja seg um dette berre er marknadskamp. Men det er liten grunn til å sjå vekk frå framsteget. Den nye Fast-modusen for Sol gjev opptil 2,5 gongar snøggare svar mot dobbel pris – eit tilbod til dei som treng snøggleik framfor alt, medan standardmodusen vert verande tilgjengeleg. Prisane på Terra og Luna fell utan at abonnementa for ChattGPT Work og Codex vert endra; i staden trekkjer Terra og Luna færre kredittar. Det gjer at fleire kan nytte betre modellar innanfor same budsjettramme.

    For norske målfolk er dette ein solskinssoge. Når prisen på å handsama og skapa tekst på eige tungemål nærmar seg null, opnar det for at Nynorsk og andre mindre målføre ikkje vert hengande etter i den digitale kvæven, men tvert um får ein styrkt plass. Det er lett å sjå for seg lærebøker, omsetjingsverktøy og lokale medietenester som får eit heilt nytt tilfang av intelligens, utan at kostnaden vert uyvervinneleg. Det er inga utopi lenger – det er prislappen som fortel at framtidi er i ferd med å koma til alle.

    Kjelde: ITavisen

  • EU satsar 350 milliardar på AI – skal byggja upptil sju gigafabrikkar

    EU satsar 350 milliardar på AI – skal byggja upptil sju gigafabrikkar

    18 månader frå kontrakt til full drift – sju gigafabrikkar for kunstig intelligens skal reisa seg på europeisk jord. Det er eit tempo som vekkjer minne um dei store ingeniørbragdene i forrige hundreåret, då Eiffeltårnet vart reist på to år og den transsibirske jarnvegen batt saman eit heilt kontinent.

    EU-kommisjonen hev no opna anbodskonkurransen for AI Gigafactories, eit program som skal gjeva europeiske forskarar, gründarar og industriverksemder tilgjenge på ei regnekraft som hittil hev vore knapp. Med ei samla investering på over 30 milliardar euro – nær 350 milliardar norske kroner – er dette ei av dei største enkeltsatsingane på teknologi som verdi nokon sinne hev set. Amerikanske NVIDIA og AMD skal levera dei kraftigaste AI-brikkone, men samstundes opnar EU upp for at europeiske uppstartsselskap kann bidra med eigen teknologi. Soleis vert dette ikkje berre eit spursmål um å kopiere det andre hev gjort, men um å skapa noko som er rotfast i europeisk jord – med dei mange måli, den rike kulturrikdomen og dei demokratiske verdiane.

    For eit kontinent med over 200 språk og målføre – der eit lite mål som nynorsk held fram med å bløma – er det avgjerande at dei nye språkmodellane ikkje berre vert trena på engelsk. OpenEuroLLM og liknande modellar skal finjusterast med omsyn til det språklege mangfaldet, so at også dei små måli fær ei røyst i den digitale samtaletidsalderen. Det er eit kulturelt løft, like mykje som eit teknologisk.

    Samstundes legg EU vekt på at anleggi skal vera energieffektive. I eit Europa der vindmylnene snurrar og vasskrafti strøymer, er det von um at desse tankekraftsentralane kann verta drivne med rein energi. Slik vert AI-eventyret óg ei påminning um at teknologisk framsteg og omsut for naturen kann ganga hand i hand.

    18 medlemsland hev meldt seg til fyrste fase – frå Sverige og Finland i nord til Spania og Italia i sør. Her er ikkje eitt land den sjølvskrivne leiaren; her byggjer ein tvers yver landegrensor, liksom dei gamle hansakjøpmennene batt byar saman, eller som dei europeiske universitetsnettverki i millomalderen la grunnlaget for kunnskapsspreidinga.

    Det er lett å mista motet i møte med alle utfordringane verdi stend andsynes. Men når 18 ulike nasjonar samlar seg um eit so dristig mål – å byggja sju høgteknologiske katedralar for den digitale tidsalderen – då er det lov å la seg smitta av ein stillfaren optimisme. Kanskje vert 2027 det året då Europa ikkje berre drøymer um framtidi, men byggjer ho, med eigne hender.

    Kjelde: ITavisen

  • Fær kjøpa Eplehuset.

    Fær kjøpa Eplehuset.

    Eplehuset – sjølve namnet er som eit lite vers. I ei tid der internasjonale kjeder pøser ut engelske butikknamn som straumar og skyer, hev denne norske Apple-forhandlaren bore eit ord som klinger av norsk tunge og jordnær nyskaping. Det er ikkje «Apple Store», det er Eplehuset. Og no skal det ikkje svekkjast av eit oppkjøp, men få ny næring. Konkurransetilsynet hev gjeve Elkjøp løyve til å overta selskapet, og dermed kann ein av dei mest sermerkte namneblomane i norsk varehandel leva vidare – med større kraft enn nokon gong.

    Namnet er meir enn pynt. Det peikar attende til den norske tradisjonen for å gjeva butikkar og verkstader eit lokalt, skildrande ord som folk kjenner seg heime i. Ein gong var det smedja, landhandelen og bokladen som bar slike kvendande namn. Eplehuset fører den arven inn i eit høgteknologisk landskap. Det er eit lite målmerke i ein marknad som elles er tung av engelsk. Når Elkjøp no tek over, ligg det ei von i at dei vil hegna um nett denne skatten. Dei hev sjølve ei lang soge i norsk daglegvare for elektronikk, og dei kjenner verdien av å tala til folk på deira eigi røyst.

    For kundane er dette òg eit gledelegt steg. Eplehuset hev i mange år vore ein stad der ein kann få grundig rettleiing på epleprodukt – frå dei minste duppedittane til dei kraftigaste maskinene for skapande arbeid. Med Elkjøp sitt nett av butikkar og servicepunkt vil denne kunnskapen nå endå fleire, og det vert lettare å få hjelp nær heimen. Dei tilsette i Eplehuset, som hev bygt upp ein sterk fagleg kultur, får no ein større organisasjon i ryggen. Det er gode nyhende for alle som set pris på nærleik og fagkunne.

    Ein kann òg undra seg på kva dette vil tyda for det nynorske innslaget i teknologiverdi. Elkjøp er ikkje framand for norsk målbruk, men eit oppkjøp av Eplehuset gjev ein ny sjanse til å syna at nynorsk og moderne innovasjon høyrer saman. Kanskje vil me sjå fleire epletre, ikkje berre i namnet, men i marknadsføringi og kunde dialogen. Det er framleis plass til at ein stor aktør kann løfta fram eit norsk ord med stoltheit.

    Sist, men ikkje minst, stadfester dette at norsk konkurransepolitikk er frisk og handlekraftig. Tilsynet hev vurdert saki grundig og funne at kjøpet ikkje vil skada marknaden. Det er eit sunnskapsteikn. Når lokale merkevarer får veksa i lag med større selskap, utan at valfridomen vert mindre, då er me på rett veg. Eplehuset får leva vidare, kundane får eit breidare tilbod, og det norske ordet får ny jord å slå rot i. Det er ei vinning i fleire ledd – og ein god grunn til å gle seg over morgondagen.

    Kjelde: Adresseavisen

  • Helene trossa trenden. Flytta frå hovudstaden til hansastaden.

    Helene trossa trenden. Flytta frå hovudstaden til hansastaden.

    Bergen veks, men ikkje av innflytting – fleire flyt ut or byen enn inn. Likevel tek Helene, ein tidlegare Oslobuar, det motsette valet: ho flyttar til hansastaden. Det er ikkje berre eit personleg eventyr; det er ei påminning um kva som gjer ein by livande og verdt å bu i.

    Ho fortel at det beste med Bergen er folki. I ei tid då mange søkjer seg mot sentrale strok i Oslo, minner valet hennar oss um at livskvalitet ikkje lett lèt seg mæla i tal. Det er noko med dei tronge smogi, dei brusteinslagde gatone og dei fargerike trehusi på Bryggen som vekkjer ei kjensle av samband – både til soga og til kvarandre.

    Bergen var i mannsaldrar ein sjølvstendig handelsrepublikk, knytt til Hansaforbundet og dei store marknadene kring Nordsjøen. No er byen ikkje lenger ein kontorstova for tyske kjøpmenn, men anden frå den tidi sit enno i veggjene. Å bu her er å leva midt i ei forteljing som byrja for åttehundre år sidan. Og forteljingi held fram, for kvar ny innflyttar som tek med seg sine eigne drøymar.

    For Helene er det ein fridom i å sleppa kappløpet i hovudstaden. Her kann ein nå dei høge fjelli på få minutt med bane, og likevel sitja på ein kafé i Vågsbunnen med ein kaffikopp og ei avis. Byen er stor nok til å hysa eit rikt kulturliv, men liten nok til at ein møter kjende andlit på gata. Det er denne balansen som fær somme, mot alle trendar, til å søkja seg vekk frå den store byen og inn i eit tettare fellesskap.

    Språkleg er det òg ein heimkomestad. Vestlandske Mållag hev sete i byen, og nynorsken lever i skulestovor og avisredaksjonar, jamvel um bergensdialekten ofte ljomar i gatene. Å flytja hit er å koma nær grunnfjellet i norsk identitet – både den hanseatiske og den nynorske arven. Dei to gjeng hand i hand på ein måte som gjer byen til ein sannskuld leikeplass for den som er glad i soge og mål.

    Sjølvsagt er ikkje alt roseraude. Gravråk og regn hev Bergen nok av, og utflyttartala er ikkje til å stikka under ein stol. Men når ein einsleg innflyttar som Helene vel å ganga mot straumen, minner det oss um at byen hev ein tiltrekningskraft som ikkje lèt seg fanga i statistikkar. Det er eit vitnemål um at folk ikkje berre leitar etter jobbar og bustadar – dei leitar etter ein stad å høyra til.

    Og nett det er Bergen god på. Byen tek imot, som han hev gjort i mannsaldrar, og han gjev attende meir enn det ein først kann venta. Soga, språket, landskapet og folki – alt dette vev seg saman til ei eineståande livsrøynsle. Helene hev gjort sitt val, og for henne er det ikkje eit spursmål um trendar. Det er eit spursmål um livet.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Christian (14) landa hovudrolla: – Eg hoppa umkring i stova.

    Christian (14) landa hovudrolla: – Eg hoppa umkring i stova.

    Det som fyrst ser ut som ein baklem, kan snu seg til ein siger i siste liten. For fjortan år gamle Christian Bakke de Mello vart avslaget på ei rolle sjølve startskotet til noko langt større. No er han klar for hovudrolla i musikalfilmen «Gøts» – eit prov på at uthald og mot til å stå på kann føra heilt fram til lerretet.

    Teater og film hev alltid vore sterke kulturkrefter i bygd og by, men at ein so ung utøvar fær sjansen til å bera ei heil produksjon, er eit sjeldan og gledeleg teikn. Det fortel um eit lokalt film- og teatermiljø som ser talentet og vågar å satsa på dei unge røystene. Bergensregionen er kjend for å fostra scenekunstnarar, og med «Gøts» fær ein ny generasjon hove til å briljera – heilt i tråd med gamal vestlandsk forteljartradisjon.

    Soga um Christian peikar på noko djupt menneskjeleg: korleis det fyrste nei-et ikkje treng vera endestasjonen. Skodespelarkunsten krev at ein møter motgang med ny kraft, og nett denne evni hev den unge bergensaren synt. Han, som hoppa rundt i stova av glede då beskjeden kom, representerer mykje av det ein ynskjer å sjå i framveksande kunstnarliv: ei blanding av alvor og barnsleg hugnad.

    Musikalfilmen «Gøts» er sjølv eit døme på korleis lokal skaparkraft finn nye uttrykk. Ordet «gøts» er ikkje berre tittelen; det peikar attende på eit dialektord for noko uventa eller overraskande – nett slik sjølve tilskipnaden vart for hovudrolleinnehavaren. Når ein film set slike ord i sentrum, bind ein saman moderne forteljarteknikk med rotfeste i heimemålet. Det er ei påminning um at nynorsk og dialektar framleis er ei rik kjelde til kunstnarleg inspirasjon.

    For publikum på Vestlandet gjev dette forvitnelege vørdnader. Å sjå ein lokal gut steppa fram i ei musicalverd, syngjande og dansande på film, er eit døme på at verdi ikkje treng sendast inn frå hovudstaden. Små og store produksjonar veks fram der folk bur, og dei skapar samhald og stoltheit. Det er i slike augneblink ein ser kva kulturen gjer med lokalsamfunnet: han løfter einskildmenneske og gjev oss noko å gle oss over i lag.

    Like mykje som dette er soga um Christian, er det og soga um alle dei vaksne som hev lagt til rette. Regissørar, lærarar, scenearbeidarar og foreldre som trur på prosjektet, er sjølve grunnmuren. Dei gjer at ein ungdom kann få bu seg ut, mislukkast litt, og so sigra. Det er ein liten lærdom i det for alle som hev ansvar for barn og unge: å skapa rom der mislukka forsøk ikkje er slutten, men berre eit steg på vegen.

    Kulturlivet i Noreg er i stendig rørsle, og når nye andlit kjem til, fær me håp um at tradisjonane ikkje stivnar. «Gøts» vert ein milepåle for dei medverkande, men det er samstundes eit bilete på alt det uhøgtidelege og levande som skjer i teater- og filmkrinsar kringom i landet. Då er det verd å heidra dei små sigerane, dei som kjem etter eit avslag, og dei som tør å hoppa av glede når draumen vert røyndom. Det er slike stunder som minner oss um at det oftast er verdt å freista ein gong til.

    Kjelde: Bergens Tidende

  • Apple knuste 5 200 milliardar kronor – passerte historisk milepåle.

    Apple knuste 5 200 milliardar kronor – passerte historisk milepåle.

    Fem tusen milliardar dollar – eit tal so veldugt at det er vandt å fatta. No hev Apple-selskapet, som aller fyrste børsnoterte verksemd i verdi, streifa denne grensa, om enn berre for ein stutt time på børsen i New York.

    Milepålen kom på ein vanleg tysdag, då aksjen steg til 342,89 dollar og lyfte den samla børsverdien yver den historiske toppen. Dermed er Apple på nytt det høgst verdsette selskapet, framum Nvidia, og vinningane so langt i år er på heile 24 prosent. Men slike tal fortel ikkje heile soga. Dei peikar utyver reknearket og inn i eit langt og spanande samspel millom menneskjeleg skapartrong og daglegdagse gjeremål.

    Soga um Apple tok til so smått i 1980, då selskapet vart børsnotert med ein verdi på 1,8 milliardar dollar. Fire tiår seinare er biletet eit heilt anna: i 2018 passerte dei 1000 milliardar, i 2020 2000 milliardar, og i 2022 3000 milliardar. No er talet dobla frå den gongen. Det er ein vokster som minner um at teknologien ikkje stend stille, og at nyvinningar kann slå rot i eit vanleg heim, ja, i lomma på folk flest.

    Mange vil undrast kva som eigentleg hev drive aksjen uppover dei siste månadene. Det er ikkje berre voner um kunstig intelligens, men òg eit solid sal av iPhone, eit nytt leasing-program i lag med den svenske betalingstenesta Klarna, og ei prisjustering på fleire produkt – men ikkje på sjølve telefonen. Dette siste er eit lite men talande poeng: medan anna utstyr hev vorte noko dyrare, er inngangsporten til det digitale livet halden stabil, og soleis held ein døri open for mange fleire. Det er klokskap som ikkje berre gagnar aksjonærar, men òg den vanlege brukaren.

    For alle som set pris på nynorsk i kvardagen, er det verd å merka seg at Apple utanum børsuro og kvartalsrapportar hev synt språket vårt vørdnad. Både på iPhone, iPad og Mac hev ein i årevis kunna velja nynorsk som systemspråk, slik at knappar, meldingar og rettelister talar til brukaren på eit mål som kjennest heimleg. Det er ikkje småtteri for eit språk som ynskjer å leva med i den digitale tidsalderen.

    Denne historiske verditoppen er difor meir enn eit tal på ei børsskjerm. Han er eit vitnemål um at langhug og hugnadsarbeid kann bera frukt langt utyver dei einskilde produkta – at det store og det nære kann ganga hand i hand. Med røter i ein garasje i California hev Apple vorte ein fylgjesvein for millionar av menneske, og samstundes er selskapet ei påminning um at teknologisk framsteg ikkje treng gløyma det små og kulturelt verdfulle. Morgondagen vil syna kvar aksjen endar, men den djupare soga er alt skrivi inn i dei liva som vert rikare, kvardag for kvardag.

    Kjelde: ITavisen

  • Kva no for Arm Cortex-M-mikrokontrollaren?

    Kva no for Arm Cortex-M-mikrokontrollaren?

    Ein chip på storleik med eit riskorn kann no kjenna att røysti di og svara på nynorsk – heilt utan skylagring eller internett-samband. Det er ikkje science fiction lenger; det er den nye røyndomen i innebygde system, driven fram av ein stille kappgang hjå ARM og partnarane deira.

    Medan toppmodellen Cortex-M85 lenge var kruna på verket for reine kontrollbrikker, melder det seg no ein ny balanse. AI-akseleratoren Ethos-U85, utvikla i Storbritannia, gjer det mogleg å køyra fullverdige språkmodellar og transformatorar på utstyr med minimalt straumforbruk. Det er som om ein bitte liten hjerne vert lagd inn i alt frå armbandsur til jarnbanesensorar.

    Det mest slåande er ikkje berre ytingi, men den breie og opne samarbeidsviljen som ber fram nyvinningane. ARM tel over ti nye mikrokontrollar på veg i marknaden dei komande månadene, og fyrst ute er Alif Semiconductor med ein chip som meister AI-oppgåver radt raskare enn føregangaren. Samstundes hev Renesas og STMicroelectronics alt sendt Cortex-M85-kontrollarar ut i verdi – den sistnemnde jamvel i SpaceX sine Starlink-satellittar, der chipen hjelper til med å sikra nettverkssamband i ytre verdsrom. Det er ei forteljing um teknologi som ikkje stengjer seg inne, men tek steget ut og vert teken i bruk på dei mest krevjande stader.

    Samstundes ser ein framover. ARM tek no til å teikna konturane av ein ny generasjon innebygde system der ein A-klasse-prosessor med Linux-støtte kann ta yver der mikrokontrollaren gjev seg. Det opnar for å vakna frå ein dvalemodus med eit sanntids-operativsystem og veksla til Linux nett når brukaren spør “Kva vert vêret i morgon?” – og svaret kjem frå ein lokal språkmodell som køyrer på akseleratoren.

    Det er ikkje lenger eit spursmål um kor langt ein kann pressa ytingi på éi einskild arkitektur, men korleis ein set saman byggjesteinar som gjer kvardagsting klokare. Med standardiserte verktøykjeder og open kjeldekode hjelper ARM utviklarane med å flytta modellane sømlaust frå gamle til nye akseleratorar. Når ein praktikant med ein laptop kann trena ein modell og hengja han rett inn på ein ris-korn-stor chip, er me komne langt inn i ei ny tid.

    Dette er ei framtid der røysti vert eit like sjølvsagt grensesnitt som tastaturet, og der tingi rundt oss hev auga og øyra utan å vera trugande overvakingsreiskapar. Teknologien er ikkje berre lovnad; han er her alt, og han vert utvikla i ein anda av samarbeid og nyskaping som gjev von for alt me enno ikkje hev sett.

    Kjelde: eeNews Europe

  • Spelet har fått tilbake trui.

    Spelet har fått tilbake trui.

    Det hev hendt eit nytt mirakel på Stiklestad. Spelet um Heilag Olav hev fenge att trui – og med det livskrafti som ein gong i tida skapte den mest sjeldsynte kulturopplevingi landet eig.

    I ei tid då bygdene minkar og dei store samfunnsforteljingane slit med å halda på folk, hev Olsok-spelet enno makt til å trekkja tusund til den slette vollen ved Verdalsøra der kongen fall. Sidan 1954 hev dette spelet, bygt på drapet i 1030, vorte framført år etter år. Ikkje av utøvarar med millionløn og lysskip, men av fleire hundrad friviljuge som syng, slåst og bed med ei truverde som smittar. Mange av deim er bønder, lærarar og studentar frå bygder ikring, og dei talar på eit mål som ikkje smaka av museumsstøv.

    Dialogen lever i den gamle nynorsken med i-endingar, eit mål som hev den sjeldsynte evna til å syna den norske soga som noko levande og ikkje noko tilslørt i eit framandt riksmål. Når skodespelaren ropar på Herren med røysti frå 1917-normi, då kling det som eit ekko frå sjølve landsens grunn. For folket som kjem til Stiklestad, er ikkje spelet berre eit minne. Det er eit møte med si eiga soge, fortalt på eit mål som i bokstaveleg forstand puster liv i fortidi. Det er eit under i den sekulære tidi at so mange kann finna fram til ei tru – ikkje nødvendigvis den kristne trui, men trui på fellesskap, på tradisjon, på at noko er større enn den einskilde.

    Dei seinare åri hev ikkje vore lette. Økonomiske skor og sjukdomsåri stilte spørsmålet um framtidi for eit spel som krev so mykje av ei heil bygd. Men no, med fullsett amfi og nye røyster på scena, hev trui fenge sin renessanse. Det er eit nytt mirakel, ja, men ikkje eit av den overnaturlege sorten. Det er eit mirakel født av vilje, av eit folk som nekta å gjeva slepp.

    Dette er sigeren for det lokale, for det rotfaste, for eit mål som hev stade imot påverknad frå både dansk og bokmål. Spelet på Stiklestad er ein kulturkatedral som ikkje er bygd av stein, men av ord og song og samhald. So lenge det finst ei bygd som vil bera soga vidare, og so lenge det finst eit mål som kann bera børi, vil Stiklestad-spelet halda fram å vera ein stad der trui – anten ho gjeld Gud, landet eller morsmålet – ikkje er ein gløymd leivning, men ei lysande von.

    Kjelde: Adresseavisen

Fylg oss: YouTube Telegram
Meld deg inn i Vestlandske Mållag

Få dei fem viktigaste sakene frå Vestmennene rett i innboksen - éin e-post i veka.

Andre prosjekt: Fjordgefluster.no Nordisches.se Maalmannen.no