Kva gjer ei enkel tromme til eit stykke norsk historie? Svaret ligg ikkje i skinnet eller treverket åleine, men i alt det som hev runga frå henne. No vert landets mest kjende tromme lagt ut på auksjon, og ein ny eigar kann få ta del i den soga ho ber med seg.
Når eit slikt minne vert selt under hammaren, er det ikkje berre eit instrument som skiftar hand. Det er eit stykke norsk idrettsarv som fær ein ny heim. Gjennom åri hev tromma vore med på å samla tilskodarar, løfta stemningi og gjeva rytme til felles glede. Ho hev høyrt jubel og spaning, og ho hev bore røysti frå mengdi ut over stadion.
For den som no vinn auksjonen, opnar det seg ei særskild von. Å eiga ei slik tromme er ikkje å eiga ein vanleg ting; det er å taka vare på ein lekk i ei lang kjede av norske kulturupplevingar. Mange vil kanskje setja henne på ein heidersplass, medan andre vil lata henne koma til nytte på nye stemne. Uansett kva den nye eigaren vel, vil soga halda fram.
Det er noko fint i at slike kvardagslege ting – ein fotball, ei flaggline, ei tromme – kann verta berarar av store kjenslor. Dei er ikkje laga av eit dyrt materiale, men av dei timane og augneblinkane folk hev delt kring dei. Dette er arven frå idretten: ikkje berre sigrar og tap, men og ljoden av samhald.
Difor er auksjonen meir enn eit sal. Han er ei påminning um at norsk soge bur i både bøker og bygningar, men og i dei små tingane som hev vore med på vegen. Den nye eigaren fær ikkje berre ei tromme; han eller ho fær ein sjanse til å føra tonen vidare til nye ættleder.
No ligg vegen open for bod. Kven veit kvar tromma skal slå sin neste takt?
Kjelde: NRK
