Vestlandet er ikkje lenger berre eit norsk reisemål; det er eit av dei fremste i verda. Eit amerikansk fagblad set fjordane og Bergen heilt på toppen, og grunngjevingi er slåande: landskapet ser ut til å vera teke rett ut or norrøn mytologi.
Det er ikkje vanskeleg å skjøna kvifor. Bratte fjellveggar, djupe fjordar, fossar som kastar seg utfor kantar og gardar som klengjer seg fast i bakkane – dette er eit terreng som hev forma både folket og forteljingane deira. Dei gamle sogone um gudar, jotnar og dei underjordiske vart ikkje berre dikta her; dei vart henta frå eit landskap som sjølv talar med tunge røyster.
Stadnamni langs fjordane fortel sitt eige mål. Sogn, Hardanger, Sunnfjord og Nordfjord er ikkje tilfeldige namn; dei peikar på gamle ferdslevegar, tingstader og bygder som hev vore folkesette i mannsaldrar. Når gjester kjem for å sjå det norrøne, møter dei difor ikkje berre stein og vatn, men eit landskap som enno ber namni frå den tida då sogone vart til.
For dei som bur langs Sognefjorden, Hardangerfjorden og Nordfjorden, er denne merksemdi ikkje berre smiger. Ho er ei stadfesting på noko dei lenge hev visst: at naturen her ute er ein kulturarv i seg sjølv. Når utanlandske gjester kjem for å sjå det norrøne, får bygdene eit høve til å løfta fram både soga, målet og handverket som fylgjer landskapet.
Turismen kann vera eit tveegga sverd, men på Vestlandet hev det i mange år vakse fram eit reiseliv som set naturen og kulturen fyrst. Frå fjordcruise med lokal guide til gardsbesøk der gjestene får høyra um gamle segner, veks det fram eit tilbod som ikkje berre sel utsikt, men og innsikt.
Det er lett å gløyma at dei reisande ikkje berre kjem for å fotografera. Dei kjem for å kjenna at verda enno hev stader der naturen er større enn menneski, og der gamle forteljingar framleis hev liv. Vestlandet gjev dei nett det. Difor er det grunn til å gleda seg over at fagfolk i Amerika set norske fjordar øvst på listi si – og til å håpa at framtidige gjester får møta eit landskap som er like rikt på respekt som på dramatikk.
Kjelde: Bergens Tidende