I Kaunas møtte Noah Holm kritikken med musklar, ikkje med ord. Han svara på bana og sende eit tydeleg signal til alle som hadde tvilt.
Kritikk mot unge spelarar er ikkje noko nytt. Dei som fylgjer norsk fotball tett, hev sett korleis eit lite mistak kann veksa til store ord i aviser og kommentarfelt. Men nokre spelarar hev ei evne til å snu slikt til drivstoff. Noah Holm synte i Kaunas at motgang ikkje treng å verta ei byrd; han kann verta ei kjelde til styrke. Det er ein lærdom som gjeld langt utanum fotballbana.
Helstad, som såg på, sa det med eitt ord: «Fantastisk.» Det er eit ord som høyrer heime i slike stunder. For det er ikkje alle som fær oppleva å sjå ein spelar svara so tydeleg at ingen treng å spyrja meir. Prestasjonen i Kaunas vart eit prov på at det finst meir i ein ung spelar enn det mange hadde trutt.
I norsk idrottshistorie finst det fleire døme på spelarar som vart dømde for tidleg, og som sidan svara med å verta betre. Slike svar hev alltid vore dei sterkaste, for dei syner seg i handling, ikkje i ord. Kvar tid hev sine tvilarar, og kvar tid hev sine svar.
Det er lett å la seg riva med av kritikk, men det er mykje meir lærerikt å sjå korleis eit menneske reiser seg. Noah Holm gav eit slikt døme i Kaunas. For dei unge på tribunen og heime framfor skjermane er slike augneblinkar verdt meir enn mange talar. Dei syner at ein ikkje treng å svara med sinne; ein kann svara med godt arbeid. Og når Helstad då seier «Fantastisk», er det ikkje berre ros til ein spelar. Det er ei påminning um at idrotten framleis hev rom for store, stille svar.
Kjelde: Bergens Tidende