Lydkvalitet som fyller ein heil konsertsal kann no liggja i ei lita lomme. Det er ikkje lenger ei gåve for dei få; det er ein kvardag for dei fleste.
Nothings nye, rimelege øyreproppar er eit lysande døme på denne utviklingi. Dei som fylgjer med på teknikknytt veit at selskapet hev hatt sine upp- og nedturar med dei dyraste modellane, men no hev det sloppe laus noko av det beste i budsjettklassen. Fagnemndene er samde: desse proppane er millom dei aller beste for prisen.
For folk flest tyder dette at ein ikkje treng tøma sparegrisen for å få lyd som rører ved sjeli. Studenten på hybelen, barnefamiliar med trongt budsjett, den eldre som vil høyra lydbøker med klår røyst – alle kann no stiga inn i ein rikare lydheim. Det er eit framsteg med djupe røter.
Ser ein attover i soga, var musikk i lang tid bunden til dei fysiske romi. Konsertsalane og kyrkjone var dei einaste stader der vanlege folk kunne høyra klangen av mange instrument saman. So kom grammofonen, radioen og platespelaren. Kvar ny uppfinning gjorde avstanden millom kunstnaren og lyttarane mindre. Dagens trådlause øyreproppar er det siste leddet i denne lange kjeda. Dei gjer heile verdi til eit flyttbart lydrom.
I eit land som Noreg, der mange bur spreidt og langt frå konsertlokala, er slikt utstyr ikkje berre ein luksus, men ein veg til kunst og kunnskap. Ein kann sitja på fjellet og høyra Bach, eller læra seg eit nytt mål medan ein går til jobben. Lyden knyter menneskje saman, jamvel når vegar og fjordar skil deim.
Teknologien vil halda fram med å betrast, og prisane vil truleg søkka endå meir. Men allereie no er me vitne til ei stille umvelting. Det er ikkje for mykje å segja at gode billigproppar er ei kulturell gåve til folket. Det er som um smedane i den fyrste industrielle tidsalderen hadde funne ut korleis dei kunne smida ei nål som var både kvass og billeg, so alle kunne bøta sitt eige tøy.
So når ein ser på desse ørsmå tekniske underi, er det grunn til å gleda seg. Det er ikkje berre lyden som er god; det er tanken på at det gode livet vert delt ut i små posjonar, dag for dag, og når stadig fleire.
Kjelde: VG