Å gjera hat til harmoni er ingi liti kunst. Saba Hatzimarkos, 40 år, fekk høyra at ho hadde «kameltå dilux» – ein ordklump so rå og barnsleg at dei fleste vilde ha kropi under ein stein. I staden snudde ho spott til song, og hatmeldingi vart råstoff for nye tonar.
Det er ikkje fyrste gongen nokon lir under nettrolli, men det er sjeldan ein ser ei so skapande og livgjevande motmakt. Medan mange kjenner seg trampa ned av anonyme ord, hev Hatzimarkos teke sjølve broddane og smidd dei um til noko som kann gleda andre. Hatet vart ikkje møtt med iskald tegnad eller harnisk – det vart til rytme, melodiar og ei aldri so lita påminning um at den som er kreativ sit med siste ordet.
Her er eit døme på kva som hender når ein gjer den digitale kjeften til ei scene. Det er lett å gløyma at dei styggaste ordi ofte er dei mest banale; dei er ikkje meir skarpsindige enn at dei kann brukast um att som refreng. Vondskapen refsar seg sjølv når han vert sett i notar. Då fær den såra ikkje berre attreist reisning, men og ein lærerik latter – ein latter som ikkje er bitter, men som er fylt av ein indre ro: «Dette gjorde de, og sjå kva det vart.»
Sjølve uttrykket «kameltå dilux» er eit framandord frå gatehjørnet på verdsveven, eit prov på korleis språket stadig skapar nye, fattelege samansetningar. Det er korkje vakkert eller klokt – men nett difor er det eit takksamt råstoff for ein musikar. I møte med ubehjelpelege bilæte kann ein stilla upp ein heil klangbotn av meining. Og det er noko trøysamt i det: at jamvel dei mest flaue kommentarane, slegne ut i hast, kann verta til noko som varer og gjev gjenlyd.
Dette er og ei soge um ein person som ikkje let seg fastlåsa av offerrolli. Hatzimarkos hev ikkje bede um medkjensle; ho hev gjort hatet til ein reiskap. Det er ein ærleg strategi som minner um gamle visetradisjonar, der bygdedyret vart fanga i skjemtande vers – ikkje for å knusa, men for å lækja ved å setja ord på det alle såg. I vår tidi hev me fått nye slag viser, men trongen til å reinsa lufti med song er den same.
At ei 40-årig kvinna vel å stå uppreist på denne måten, gjer von. Ho syner at den som eig si eigi røyst ikkje er avhengig av kva andre meiner. Netthetsen er ein steingrunn for mange, men her er nokon som fær blomar til å veksa or grusen. Det er ingi liti bragd. Kanskje er det nett her me finn morgondagens motstand: ikkje i trugande motstemmer, men i ein roleg, skapande vilje som set det låge i teneste hjå det høge.
Kjelde: Adresseavisen