Arkeologane fann meir enn dei våga håpa på ved klosterkyrkja på Nonneseter. Det som skulle verta ein open plass, gøymde eit heilt kapittel av bergensk mellomalder.
Funnet vart gjort ved Bystasjonen, der byen i dag hev dagleg travelt liv. Under asfalten og dei nye bygningane låg murar og steinar som ingen hev sett i mannsaldrar. Nonneseter er ikkje eit tilfelle. Namnet peikar tilbake på eit nonnekloster som ein gong låg her, med kyrkje, hagar og dagleg rytme av bøn og arbeid. Å finna slike leivningar er som å opna eit gamalt brev frå byens fyrste kapitel.
Det er lett å tenkja at ein by er bygd i eitt lag: fyrst gater, so hus, so meir. Men under Bystasjonen viser det seg at byen hev vakse i fleire høgder. Dei nye ruinane er ikkje berre stein; dei er vitnemål um menneske som levde, bad og arbeidde her for mange hundrad år sidan. Klosterkyrkja på Nonneseter er eit kjent namn i byen, men få hev visst kva som framleis låg att under jordi. No kjem steinane fram i ljoset, og dei fortel si eiga soge.
Funnet kjem ikkje til å verta ei hindring for den nye opne plassen; tvert um kann det gjera plassen rikare. Arkeologar og byplanleggjarar står no framfor eit sjeldant høve: å taka vare på desse murane og samstundes gjeva folk ein open møtestad. Slike funn treng ikkje å verta stengde inne i magasin; dei kann få leva vidare i det nye byrommet, som ein still påminning um at byen hev djupe røter.
Det er noko vakkert i at ordet «Nonneseter» ennå heng fast ved denne staden, lenge etter at nonnene er burte. Språket gøymer historia; kvar gong nokon segjer «Nonneseter», vert eit stykke av mellomalderen nemnt. Slik er byen full av usynlege tekster, og arkeologien gjer nokre av deim synlege. Dei nye funni er eit løfte um at byen ikkje hev gløymt røtene sine.
Slike funn minner um at framsteg og fortid ikkje er motsetnader. Den opne plassen som skal koma, vert ikkje mindre verdfull av å ha eit gammalt kloster under steinane; han vert rikare. Byen fær eit høve til å byggja noko nytt med respekt for det som var, og dei som kjem etter, kann sjå både himmelen og historia samstundes.
Kjelde: Bergens Tidende