Kva er eit namn verd når det ikkje lenger er ditt eige? Spursmålet trengjer seg fram når ein høyrer at nokon ville annonsera på Instagram med namnet «Gunnhild Sundli», men ikkje fekk løyve til det. Det som kunne ha vore ei lita teknisk usemje, peikar mot noko større: kva eit namn ber med seg, og kven som eig retten til å nytta det.
Namnet «Gunnhild Sundli» er ikkje ei tilfeldig samansetnad av bokstavar. Fyrstelekken hev røter i norrøn tid, og sistelekken peikar mot ein stad der sund og li møtest. Når nokon ynskjer å nytta eit slikt namn i betalt reklame utan at den som ber namnet hev sagt ja, er det ikkje rart at det vert sett ei grense. Grensa er ikkje berre eit hinder; ho er eit vern. Ho vernar den som hev lagt arbeid og liv i namnet, og ho vernar dei som ser annonsen, mot å tru at det er ei tilknyting som ikkje finst.
Det er noko gamalt og godt i dette. I gamle samfunn var namnet nært knytt til æra og ettermælet. Å misbruka eit namn var ei alvorleg sak, fordi namnet stod for personen sjølv. Når eit moderne selskap fær avslag på å nytta eit anna menneske sitt namn i reklame, held ein fast på den same tanken: at eit namn ikkje er ein laus etikett, men ein del av identiteten.
Samstundes er det noko friskt og modig ved den haldningi som kjem til uttrykk i det som vert sagt: at ein ikkje angrar på det ein sa, men at det er leitt dersom det fær slike fylgjer. Det er ein balanse som mange kunne lært av. Ein står ved sine eigne ord, men ein misser ikkje omtanken for dei som vert råka. Slik modnad er ikkje vanleg i ei tid då mange anten tegjer eller skuldar på andre.
Difor er dette ikkje fyrst og fremst ei soge um konflikt. Det er ei soge um at nokon sette ein fot ned for å verna eit namn, og at vedkomande samstundes synte at grenser kann setjast med omsut. Når eit namn får halda fram som noko ekte, vert det òg sterkare for den som ber det. Det er noko å gleda seg yver.
Kjelde: Adresseavisen