Over 350 kilometer på sykkel millom to Grand Prix-løp er ikkje noko ein gjer i ein rast. For Valtteri Bottas vart ikkje flygingi vald, men pedalen.
Formel 1-føraren er van med motorar som syng i høge turtal, men denne gongen var det kjedet og krankane som gjorde jobben. Medan mange konkurrentar set seg på privatflyi, vel han sykkelsetet. Strekningi millom Malaysia og Singapore krev både uthald og planlegging, og den som vel sykkelen framfor privatflyet, fær ei heilt anna reiseoppleving: landskap, varme, regn, trafikk og møte med folk langs vegen.
Sykkelen hev lenge vore eit symbol på fridom og på ein lågmælt styrke. I ei tid då mange kappast um å koma fyrst fram, vert dette valet ståande som eit døme på at det går an å setja eit anna tempo. Ein utøvar som dagleg lever av å pressa grenser for fart, syner at dei same kreftene kan brukast til å roa ned og velja den langsame vegen. Det er eit fint paradoks, ikkje eit angrep på sporten.
Difor er det heller ikkje rart at valet vert hylla. Kvar flytur som vert bytt ut med muskelkraft, minkar utsleppi. Og når eit kjent andlit gjer det, gjev valet ei tyngd langt ut over dei 350 kilometerne. Mange som fylgjer idretten, legg merke til slikt, og eit døme frå ei verd som oftast er prega av overflod, kann smitta. Her er ikkje tale um peikefinger, men um eit vitnemål som er stilt og roleg.
Når Valtteri Bottas trør fram til Singapore, er det ikkje berre ein mann på ein sykkel. Det er ei påminning um at framgang ikkje treng å tyda meir støy og meir hastverk. Av og til ligg framsteget i å velja ei rute som gjer ein både trøytt og klår i hovudet. Og den freden er verdt meir enn ein rask flytur.
Kjelde: NRK